1806
edycji
brak opisu edycji
Nie podano opisu zmian |
Nie podano opisu zmian |
||
| Linia 71: | Linia 71: | ||
W 1862 r. Grójec miał 2825 mieszkańców, w tym 768 katolików i aż 2048 starozakonnych. Domów drewnianych było 110, murowanych jedynie 16. Symbolem miasta był [[Ratusz w Grójcu|ratusz]], zbudowany według miejscowej tradycji w latach zaboru pruskiego, zaś zdaniem historyków sztuki na początku lat 20. XIX w. według projektu Hilarego Szpilowskiego. Grójec posiadał wówczas: areszt detencyjny, [[Jatki w Grójcu|jatki rzeźnicze]] i piekarskie, szopę na narzędzia ogniowe, rzeźnię, piętrowy spichrz (prywatny), dwa młyny, wiatraki, cegielnię, szpital, aptekę, dwie szkółki elementarne (męską i żeńską), sąd okręgowy, stację pocztową, koszary wojskowe. | W 1862 r. Grójec miał 2825 mieszkańców, w tym 768 katolików i aż 2048 starozakonnych. Domów drewnianych było 110, murowanych jedynie 16. Symbolem miasta był [[Ratusz w Grójcu|ratusz]], zbudowany według miejscowej tradycji w latach zaboru pruskiego, zaś zdaniem historyków sztuki na początku lat 20. XIX w. według projektu Hilarego Szpilowskiego. Grójec posiadał wówczas: areszt detencyjny, [[Jatki w Grójcu|jatki rzeźnicze]] i piekarskie, szopę na narzędzia ogniowe, rzeźnię, piętrowy spichrz (prywatny), dwa młyny, wiatraki, cegielnię, szpital, aptekę, dwie szkółki elementarne (męską i żeńską), sąd okręgowy, stację pocztową, koszary wojskowe. | ||
[[Plik:Rynek-w-Grójcu-1859-1890.jpg|alt=Drzeworyt z „Tygodnika Ilustrowanego” przedstawiający Grójec z poł. XIX wieku|mały|400x400px|Drzeworyt z „Tygodnika Ilustrowanego” przedstawiający Grójec z poł. XIX wieku]] | |||
Do roku 1863 miasto przeżywało swe dni spokojnie. Po wybuchu Powstania Styczniowego odżyła wśród mieszkańców nadzieja wolności. Po jego zaś upadku grójczanie przeżywają okres rozczarowań i upokorzeń. Za dość liczny udział mieszkańców w działaniach powstańczych miasto zostało obłożone wielkimi podatkami, a władze carskie zbudowały tu garnizon wojskowy i budynek aresztu<ref>Obie te budowle dziś znakomicie zachowane pełnią swoje funkcje, z tym, że koszary zajmuje dziś Szkoła Podstawowa nr 3.</ref>. | Do roku 1863 miasto przeżywało swe dni spokojnie. Po wybuchu Powstania Styczniowego odżyła wśród mieszkańców nadzieja wolności. Po jego zaś upadku grójczanie przeżywają okres rozczarowań i upokorzeń. Za dość liczny udział mieszkańców w działaniach powstańczych miasto zostało obłożone wielkimi podatkami, a władze carskie zbudowały tu garnizon wojskowy i budynek aresztu<ref>Obie te budowle dziś znakomicie zachowane pełnią swoje funkcje, z tym, że koszary zajmuje dziś Szkoła Podstawowa nr 3.</ref>. | ||
| Linia 110: | Linia 110: | ||
=== II wojna światowa === | === II wojna światowa === | ||
● ''Więcej w osobnym artykule: [[Grójec w czasie II wojny światowej]].'' | ● ''Więcej w osobnym artykule: [[Grójec w czasie II wojny światowej]].'' | ||
[[Plik:Handlarz na wozie zaprzężonym w osły na rynku w Grójcu.jpg|alt=Handlarz na wozie zaprzężonym w osły na rynku w Grójcu, sierpień 1942|mały|Handlarz na wozie zaprzężonym w osły na rynku w Grójcu, sierpień 1942]] | |||
W 1939 r. Grójec miał ok. 11 500 mieszkańców i ok. 30 ulic. | W 1939 r. Grójec miał ok. 11 500 mieszkańców i ok. 30 ulic. | ||
| Linia 134: | Linia 134: | ||
Do większych inwestycji z lat Polski Ludowej należą: budowa stadionu, nowego szpitala i gmachu szkoły podstawowej, tzw. dwójki. Większość rozrastającego się miasta skanalizowano i zwodociągowano. W połowie lat 70. pod budownictwo jednorodzinne przekazano teren położony w obrębie Al. Niepodległości i ul. Lewiczyńskiej. Wybierając patronów nowych ulic, sięgnięto m.in. do etosu II wojny światowej: Gwardzistów, Armii Ludowej, Batalionów Chłopskich. Władze jako patrona ulicy nie zaakceptowały Armii Krajowej, choć podobno przemycono nazwę w zawoalowanej formie: Walecznych. Patronem nowej ulicy domów jednorodzinnych ustanowiono żołnierza Gwardii Ludowej rodem z niedalekiego [[Uleniec|Uleńca]], Władysława Pietrusiaka (1909–1944), który przez rok uczęszczał do grójeckiego gimnazjum. | Do większych inwestycji z lat Polski Ludowej należą: budowa stadionu, nowego szpitala i gmachu szkoły podstawowej, tzw. dwójki. Większość rozrastającego się miasta skanalizowano i zwodociągowano. W połowie lat 70. pod budownictwo jednorodzinne przekazano teren położony w obrębie Al. Niepodległości i ul. Lewiczyńskiej. Wybierając patronów nowych ulic, sięgnięto m.in. do etosu II wojny światowej: Gwardzistów, Armii Ludowej, Batalionów Chłopskich. Władze jako patrona ulicy nie zaakceptowały Armii Krajowej, choć podobno przemycono nazwę w zawoalowanej formie: Walecznych. Patronem nowej ulicy domów jednorodzinnych ustanowiono żołnierza Gwardii Ludowej rodem z niedalekiego [[Uleniec|Uleńca]], Władysława Pietrusiaka (1909–1944), który przez rok uczęszczał do grójeckiego gimnazjum. | ||
[[Plik:Baner reklamowy Spółdzielni Ogrodniczej w Grójcu, rok 1968.jpg|alt=Baner reklamowy Spółdzielni Ogrodniczej w Grójcu na trasie Wyścigu Pokoju w pobliżu Pałacu Lubomirskich w Warszawie, rok 1968|mały|250x250px|Baner reklamowy Spółdzielni Ogrodniczej w Grójcu (1968 r.)]] | |||
Powstały nowe zakłady pracy: Zakłady Przemysłu Terenowego, ZTS FSC „POLMO”, Spółdzielnia Ogrodnicza, PKS, TECHNOCHEMIA i szereg innych. | Powstały nowe zakłady pracy: Zakłady Przemysłu Terenowego, ZTS FSC „POLMO”, Spółdzielnia Ogrodnicza, PKS, TECHNOCHEMIA i szereg innych. | ||