Pniewy

Pniewy - wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie grójeckim, w gminie Pniewy, której jest siedzibą. Leży około 11 km na północny zachód od Grójca, przy trasie krajowej nr 50.

Nazwa miejscowości pochodzi od słowa „pień”. Przed 1419 r. (pierwsza wzmianka źródłowa) został wytrzebiony las i powstała osada. Jeszcze w XIX w. wzmiankowane są Pniewy-Budy, których mieszkańcy trudnili się przetwórstwem drewna, myślistwem, pszczelarstwem. Podobną genezę ma miejscowość położona za zachodnim skraju gminy – Budki Petrykowskie. Również na terenie wyciętego lasu powstała osada Osieczek.

Wieś Pniewy jest gniazdem Pniewskich h. Ostoja. W 1644 r. Paweł był pisarzem kancelarii królewskiej. Pod rokiem 1655 występuje w dokumentach Jan Zygmunt, pisarz ziemski czerski. Ze związku z Marianną Boską miał synów: Kazimierza, Stanisława i Wespazjana – dziedziców Belska, Małej Wsi i Woli Pogroszewskiej (obecnie Wólka Pogroszewska, część wsi Rębowola). 13 czerwca 1771 r. w kościele w Jeziórce ochrzczono Antoniego Pniewskiego. Gospodarowały tu także inne rodziny. Pogroszewcy z Woli Pogroszewskiej pojawili się za sprawą ożenku Andrzeja z panną z Pniew, Katarzyną Chylicką. Jednym ze świadków na ich ślubie w jeziórkowskiej świątyni w dniu 25 lutego 1664 r. był reprezentant innej pniewskiej rodziny – Adam Czajkowski. W dniu 22 listopada 1676 r. Floriana Marcina Pogroszewskiego trzymał do chrztu Otto Fryderyk Felkerzamb (zm. 1705), wojewoda inflancki. W XVII i XVIII w.w Pniewach mieszkali: Biedrzyccy, Bielscy, Borzewiccy, Golędzinowscy, Golianowie, Gośniewscy, Grottowie, Kaczyńscy, Leżańscy, Parolowie, Poradowscy, Szczekanowscy.

Wiek XIX to era Daszewskich h. Mścigniew, właścicieli folwarku Daszew, a także Pniew i Osieczka: najpierw Franciszka (1787–1852) i Eleonory z Klimontowiczów, potem Aleksandra Jakuba (1818–1883) i Bronisławy Filipiny z Ryxów. Syn tych ostatnich, Aleksander Bronisław Daszewski, wziął udział w zrywie styczniowym 1863 r. Wraz z innymi powstańcami trafił do austriackiego więzienia w Ołomuńcu. Wrócił do Pniew, tutaj boleśnie przeżył śmierć żony Marii Zofii z Kicińskich, którą pochował na cmentarzu w Jeziórce. Odpisawszy majątek synowi Aleksandrowi Józefowi i wydawszy za mąż córki, przeniósł się do Rytomoczydeł w parafii Boglewice, dokąd sprowadził z Pniew rodzinne archiwum i bibliotekę. Znany z prawości pełnił społecznie funkcję seniora Fundacji Radzimińskiej. Był to mężczyzna wysoki, szczupły, o siwej, gęstej czuprynie i pięknym profilu. Syn Aleksander Józef (1874–1929), także czarujący, ożenił się z Marią Anielą Brandt, córką malarza Józefa Brandta z Orońska.

W 1886 r. niewielka wieś Pniewy i folwark Wola Pniewska należały do gminy Konie. Siedziba gminy Konie od 1936 r. znajdowała się w nowo wybudowanym budynku w Pniewach. W związku ze skasowaniem gmin od 1954 r. Pniewy stanowiły siedzibę Gromadzkiej Rady Narodowej.

W 1970 r. miejscowość posiadała: Urząd Stanu Cywilnego, posterunek Milicji Obywatelskiej, Kółko Rolnicze, Koło Gospodyń Wiejskich. Od 1973 r. Pniewy są siedzibą gminy. Przeniesiono tu pocztę z Jeziórki. W rozbudowanym w 1993 r. budynku Urzędu Gminy mieszczą się również: Straż Gminna, Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej, Gminna Biblioteka Publiczna, Urząd Stanu Cywilnego, posterunek Policji. Wieś ma też Gminny Ośrodek Zdrowia. Założony w 2003 r. Ludowy Klub Sportowy Pniewy rozgrywa swoje mecze na boisku w Karolewie.