1806
edycji
Goszczyn: Różnice pomiędzy wersjami
brak opisu edycji
(Utworzono nową stronę "'''Goszczyn''' – wieś położona w województwie mazowieckim, w powiecie grójeckim, w gminie Goszczyn, około 15 km na południe od Grójca. Siedziba gminy Goszczyn - najmniejszej terytorialnie gminy w powiecie grójeckim - oraz parafii pod wezwaniem św. Michała Archanioła, należącej do dekanatu mogielnickiego, archidiecezji warszawskiej. Założycielem miejscowości był niejaki Gosz…") |
Nie podano opisu zmian |
||
| Linia 3: | Linia 3: | ||
Siedziba [[Gmina Goszczyn|gminy Goszczyn]] - najmniejszej terytorialnie gminy w powiecie grójeckim - oraz parafii pod wezwaniem św. Michała Archanioła, należącej do dekanatu mogielnickiego, archidiecezji warszawskiej. | Siedziba [[Gmina Goszczyn|gminy Goszczyn]] - najmniejszej terytorialnie gminy w powiecie grójeckim - oraz parafii pod wezwaniem św. Michała Archanioła, należącej do dekanatu mogielnickiego, archidiecezji warszawskiej. | ||
Założycielem miejscowości był niejaki Goszcz. Książę Janusz I Starszy nadał jej prawa miejskie, i to dwoma przywilejami: w 1382 i 1425 r. W 1526 r. król Zygmunt Stary obdarował księżnę Annę, siostrę ostatnich książąt mazowieckich, Goszczynem i folwarkiem [[Bądków]]. Gdy Anna wyszła za mąż za Stanisława ze Sprowy Odrowąża, Goszczyn wraz z całym Mazowszem przypadł królowej Bonie. | Założycielem miejscowości był niejaki Goszcz. Książę [[Janusz I Starszy]] nadał jej prawa miejskie, i to dwoma przywilejami: w 1382 i 1425 r. W 1526 r. król Zygmunt Stary obdarował księżnę Annę, siostrę ostatnich książąt mazowieckich, Goszczynem i folwarkiem [[Bądków]]. Gdy Anna wyszła za mąż za Stanisława ze Sprowy Odrowąża, Goszczyn wraz z całym Mazowszem przypadł królowej Bonie. | ||
Właśnie ona 14 maja 1539 r. wydała przywilej zezwalający mieszczanom goszczyńskim na wyręb drzewa w lasach stromieckich. Królowa uposażyła kościół filialny pw. Świętego Krzyża, założony 1555 r. przez Wojciecha Boguckiego, dzierżawcę bądkowskiego i stromieckiego, oraz ks. Benedyktyna Dzierżanowskiego. Do Goszczyna podróżowała traktem z [[Czersk|Czerska]] przez Grójec na Nowe Miasto (obecnie droga powiatowa [[Kępina]]–Goszczyn–Przybyszew). | Właśnie ona 14 maja 1539 r. wydała przywilej zezwalający mieszczanom goszczyńskim na wyręb drzewa w lasach stromieckich. Królowa uposażyła kościół filialny pw. Świętego Krzyża, założony 1555 r. przez Wojciecha Boguckiego, dzierżawcę bądkowskiego i stromieckiego, oraz ks. Benedyktyna Dzierżanowskiego. Do Goszczyna podróżowała traktem z [[Czersk|Czerska]] przez [[Grójec]] na [[Nowe Miasto nad Pilicą|Nowe Miasto]] (obecnie droga powiatowa [[Kępina]]–Goszczyn–Przybyszew). | ||
W drugiej połowie XVI w. Goszczyn (421 domów i ponad 2 tys. mieszkańców) stanowił ważny ośrodek rzemiosła na południowym Mazowszu, większy od Grójca. Warzono tu piwo, ale przede wszystkim specjalizowano się w sitarstwie. Prawie każdy goszczynianin posiadał nieprostą umiejętność wyplatania sit z włosia końskiego lub z łyka kory lipowej. Poszukiwane przez młynarzy sita goszczynianie wywozili aż na Węgry i tereny dzisiejszej Serbii, północnej Bułgarii i wschodniej Rumunii. Wracali do kraju ze złotem i cennymi informacjami o tamtejszych ludach. Wtedy i potem zazdrośni, złośliwi sąsiedzi określali ich mianem ''łyków''. | W drugiej połowie XVI w. Goszczyn (421 domów i ponad 2 tys. mieszkańców) stanowił ważny ośrodek rzemiosła na południowym Mazowszu, większy od Grójca. Warzono tu piwo, ale przede wszystkim specjalizowano się w sitarstwie. Prawie każdy goszczynianin posiadał nieprostą umiejętność wyplatania sit z włosia końskiego lub z łyka kory lipowej. Poszukiwane przez młynarzy sita goszczynianie wywozili aż na Węgry i tereny dzisiejszej Serbii, północnej Bułgarii i wschodniej Rumunii. Wracali do kraju ze złotem i cennymi informacjami o tamtejszych ludach. Wtedy i potem zazdrośni, złośliwi sąsiedzi określali ich mianem ''łyków''. | ||