Dionizy Rusek: Różnice pomiędzy wersjami

W związku ze zbliżającym się frontem, jesienią 1943 w Grójcu powstała placówka gestapo (Geheime Staatspolizei, tajna policja polityczna), które razem z innymi formacjami policyjnymi i wojskowymi przystąpiło do oczyszczania przyszłego przedpola walki z polskiego wojskowego i cywilnego podziemia politycznego. Rozpoczęto masowe aresztowania wśród miejscowej ludności. Kiedy w nocy 18 marca 1944 aresztowany został członek Komendy Obwodu kpt. [[Maciej Gabała]] (ps. „Marek", „Drzewski"), „Halny", za zgodą przełożonych, zorganizował [[Akcja na Caritas|akcję zbrojną odbicia go z więzienia]] gestapo. Wskutek sprawnie przeprowadzonego ataku w nocy z 26 na 27 marca został uwolniony kapitan razem z ponad 20 innymi więzionymi Polakami.  

W związku z wybuchem powstania warszawskiego (1 sierpnia 1944) oddziały Obwodu Armii Krajowej zostały zmobilizowane i skoncentrowane w lasach wsi [[Wiatrowiec]] k. Pniew, [[Rytomoczydła]] k. Warki, [[Rembertów]], [[Drozdy]]. Dowodzenie nad nimi przejął inspektor Podokręgu Zachodniego „Hallerowo” (Obszar Warszawa), ppłk Wacław Ptaszyński „Walery”. który mianował „Halnego” swoim zastępcą oraz kwatermistrzem. Koncentracja oddziałów odwołana została 5 sierpnia. Drugą przeprowadzono na rozkaz dowódcy Armii Krajowej (Bora-Komorowskiego) z 17 sierpnia 1944 w dniach 17-19 sierpnia. Po upadku powstania warszawskiego „Halny” polecił kwatermistrzom Ośrodków; udzielanie pomocy wypędzonym warszawiakom w postaci żywności, ubrań i mieszkań. Na ten cel przeznaczono również żywność z zasobów kwatermistrzowskich.   

Wkrótce, wobec grożącego mu aresztowania, „Halny" opuścił Grójec. Od 15 maja 1945 do 28 lutego 1946 pracował w fabryce przetworów owocowo-warzywnych w Piotrkowie Trybunalskim, następnie w fabryce mydła w Namysłowie (od 1 marca do 1 września 1946). Od 1 marca 1946 organizował oddział Powszechnej Spółdzielni Spożywców „Społem” w Lubinie Legnickim, a potem objął w tym mieście stanowisko wiceprezesa Powiatowego Związku Gminnych Spółdzielni „Samopomoc Chłopska”, później prezesa.   

Od 1947 zaczął używać dwuczłonowego nazwiska: rodowego ('''Rusek''') i okupacyjnego ('''Wolski'''). 6 kwietnia 1950 został aresztowany i niesłusznie oskarżony o sabotaż, za co skazano go na 5 lat więzienia. 13 lutego 1951 uwolniono go od zarzutu sabotażu, ale pozostał w więzieniu, ponieważ 6 września 1950 oskarżono go o to, że „''będąc komendantem Obwodu kryptonim „Głuszec”, organizacji zbrojnej Armii Krajowej, występując pod pseudonimem „Halny” idąc na rękę władzy państwa niemieckiego, działał na szkodę osób prześladowanych ze względów politycznych w ten sposób, że'' (...) ''wydał'' [w dniach 2 VI, 12 XIII] ''rozkaz podległym sobie dowódcom grup Sekcji Specjalnych Armii Krajowej zastrzelenie członków Polskiej Partii Robotniczej i Armii Ludowej''”. Chodziło o przekazanie dowódcy Kedywu (Kierownictwu Dywersji), Janowi Franciszkowi Józefowi Warnke (ps. „Wara", „Błysk") rozkazu „zlikwidowania” 8 osób. Sąd Wojewódzki (SW) dla Województwa Warszawskiego Wydział IV Karny 10 września 1951 roku skazał go na 8 lat więzienia.  

Za udział w walce o niepodległość oraz osiągnięcia w pracy zawodowej w latach 1955-1971 był wielokrotnie wyróżniany i odznaczany, m.in. 1 października 1944 - Krzyżem Walecznych (za sprawne, udane odbicie więźniów gestapo w Grójcu), Medalem Wojska Polskiego (przyznanym przez Sztab Główny w Londynie 1 lipca 1948), Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Armii Krajowej nadanym przez Kapitułę Krzyża AK w Londynie (1974).   

W drugim kwartale 1992 z inicjatywy [[Józef Ruszowski|Józefa Ruszowskiego]], byłego komendanta Ośrodka IV Armii Krajowej w Warce do Sądu Wojewódzkiego (SW) w Warszawie Wydział VIII Karny złożony został wniosek o stwierdzenie nieważności wyroku byłego Sądu Wojewódzkiego z 10 września 1951 (sygn. akt IV 2 K 364/51). Sąd Wojewódzki w Warszawie po rozpatrzeniu wniosku (sygn. VIII Ko 2451/92 i UN – VIII 802/93) unieważnił zaskarżony wyrok. W uzasadnieniu podał, że „wszyscy pokrzywdzeni należeli do Armii Krajowej i prowadzili działalność niepodległościową w strukturach zbrojnych tej armii” (unieważnienie dotyczyło 5 członków AK). Wyroki pozostałych oskarżonych w procesie z 1951 r. zostały uniewinnione, gdyż „''czyny'' [ich] ''związane'' [były] ''z działalnością na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego''".