Czesław Olszewski: Różnice pomiędzy wersjami

'''Czesław Olszewski''' (ur. 19 czerwca 1894 w [[Grójec|Grójcu]], zm. 11 października 1969 w [[Warszawa|Warszawie]]) – polski fotograf, dokumentalista. Współzałożyciel Syndykatu Fotoreporterów Rzeczypospolitej Polskiej. Brat [[Tadeusz Olszewski|Tadeusza Olszewskiego]], burmistrza [[Grójec|Grójca]] w latach 1934-1939.

Czesław Olszewski był synem Hilarego Pawła Olszewskiego (1861-1914) – urzędnika Starostwa w Grójcu oraz Władysławy z Morchnerów Olszewskiej (1863-1944), bratem [[Tadeusz Olszewski|Juliusza Tadeusza Olszewskiego]], burmistrza [[Grójec|Grójca]] w latach 1934-1939. Urodził się 19 czerwca 1894 r. w Grójcu, gdzie spędził lata dzieciństwa i młodości. Gimnazjum ukończył w Piotrkowie Trybunalskim. W 1925 r. podjął studia na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej, ale po czterech latach zmienił plany i zajął się fotografią. Poza tym, że sam robił zdjęcia, uczył fotografii i był wielkim popularyzatorem tej dziedziny. W roku 1929 podjął pracę wykładowcy Miejskich Kursów Fototechnicznych. W ramach zajęć szkolnych wykładał historię sztuki, podstawowe oraz szlachetne techniki fotograficzne, przeprowadzał zajęcia praktyczne, uczył retuszu. Wykonywał również fotografie barwne, łącząc technikę fotograficzną i plastyczną (podbarwianie farbami akwarelowymi). Skłaniał się jednak ku tezie Władysława Tatarkiewicza, że klasyczna fotografia jest czarno-biała.

Robił zdjęcia do katalogów, reklam, folderów. Na początku lat 30. zaczął współpracować z prestiżowymi magazynami: „Arkady” oraz „Architektura i Budownictwo”. Obok Henryka Poddębskiego stał się czołowym fotografem Warszawy. Jego praca została doceniona, czego przykładem są nagrody: indywidualna w Wielkim Konkursie Fotograficznym „Piękno Warszawy” (1937), a także grupowa jako opiekuna grupy uczniów w konkursie z okazji 500-lecia rzemiosła polskiego. W roku 1938 został jednym ze współzałożycieli Syndykatu Fotoreporterów Rzeczypospolitej Polskiej. Na potrzeby folderu reklamowego Polskich Linii Lotniczych „Lot” wykonał fotografię, na której uwiecznił swojego kilkuletniego wówczas syna Andrzeja na pokładzie samolotu Lockheed L-10 „Elektra”. Był miłośnikiem muzyki, kolekcjonerem, znawcą grafiki i malarstwa, jednak najbardziej kochał fotografię. W odradzającym się państwie fotografował gmachy ministerstw, poczty, banki i szpitale, eleganckie mieszczańskie kamienice, a także nowe osiedla mieszkaniowe i awangardowe realizacje skrajnych modernistów. Olszewski dokumentował zabytki, meble, elementy wyposażenia wnętrz, a także dzieła sztuki - na zlecenie muzeów oraz prywatnych kolekcjonerów. Używał kamer wielkoformatowych, świadomie dobierając do nich oświetlenie i obiektywy – ostro rysujące przy tworzeniu dokumentacji oraz miększe przy fotografowaniu pejzażu. Dokumentację fotograficzną swojego dorobku zalecali mu czołowi polscy architekci tamtego czasu, jak Bohdan Pniewski, Romuald Gutt, Maciej Nowicki, Rudolf Świerczyński czy Juliusz Żórawski, a także zaprzyjaźnieni z nim artyści, m.in.: [[Leonard Pękalski]], Felicjan Kowarski, Alfons Karny, Edward Kokoszko.

W czasie okupacji Olszewski nadal mieszkał i prowadził działalność fotograficzną w Warszawie, wykonywał portrety i odbitki, kontynuował pracę nauczyciela. W pracowni przy ulicy Polnej 32 i zakładzie fotograficznym przy ulicy Mokotowskiej 73 zajmował się działalnością konspiracyjną,wytwarzając fałszywe dokumenty. Przy ulicy Polnej, Olszewscy ukrywali żydowskiego fotografa Benedykta Jerzego Rotenberga-Dorysa (pod nazwiskiem Jerzy Roszczyk). Syn artysty, mówiąc o ojcu, wspomina: ''„Na początku okupacji niemieckiej w naszym domu były organizowane także tajne koncerty, na których występowali czołowi muzycy, jak Jan Ekier, Irena Dubiska, Jerzy Lefeld, Wanda Wiłkomirska”''. Po kapitulacji powstania warszawskiego, wraz z rodziną został wywieziony z obozu w Pruszkowie do Tarnowa, gdzie był założycielem oraz przez dwa lata pierwszym dyrektorem Państwowej Szkoły Sztuk Zdobniczych i Przemysłu Artystycznego, a także prezesem Związku Artystów Plastyków.  

W 1946 r. powrócił do stolicy, gdzie podjął ponownie pracę w Wydziale Oświaty, Kultury i Sztuki Zarządu Miejskiego Warszawy. Organizował spotkania okolicznościowe, wystawy i koncerty. Powojenny dorobek Olszewskiego to: utrwalony fotografiami Tarnów, ruiny i odbudowa Warszawy, Wystawa Ziem Odzyskanych we Wrocławiu, fotografie do albumów Sztuka „Sakralna w Polsce” i „Łazienki Warszawskie” oraz prace nad spuścizną Stanisława Noakowskiego, które znalazły obecnie miejsce w Muzeum w Nieszawie, Oddziale Muzeum Ziemi Kujawskiej i Dobrzyńskiej we Włocławku oraz w Muzeum w Łowiczu. Fotograf był również współautorem scenariusza do filmu turystyczno- krajoznawczego „Zamość renesansowy”, nakręconego wspólnie z architektem Janem Minorskim. W roku 1957 opatentował przeźrocza plastyczne dające złudzenie trójwymiarowości.  

Obecnie jego fotografie - w formie negatywów bądź fotogramów - znajdują się w zbiorach warszawskich instytucji kultury, m.in. Instytutu Sztuki Polskiej Akademii Nauk, Muzeum Narodowego, Biblioteki Narodowej, Biblioteki Politechniki Warszawskiej, Zamku Królewskiego.