Stefan Głogowski: Różnice pomiędzy wersjami

Konspiracyjny kontakt z NOW w Warce, a ściślej z jej komendantem, porucznikiem artylerii „Florianem“ – [[Józef Ruszkowski|Józefem Ruszkowskim]] (1917-2000), nawiązał przez organizatora NOW w tym mieście, Mariana Podymniaka (1910-1984) „Andrzeja” z Warki, byłego członka Zarządu Powiatowego Stronnictwa Narodowego (SN); w 1942 r. NOW weszła w skład Ośrodka IV (Warka) Armii Krajowej w [[Obwód Grójec Armii Krajowej|Obwodzie Grójec–„Głuszec"]]. Wstępując do NOW przyjął nazwisko Józef Malinowski. Na początku roku 1943 został mianowany komendantem I Ośrodka AK w Grójcu, a także oficerem odpowiedzialnym za przyjmowanie zrzutów. 11 listopada 1943 r. Komenda Główna AK awansowała go do stopnia kpt. art. służby stałej. Zawodowo, oficjalnie, od 1943 r. pracował jako zastępca kierownika Powiatowej Spółdzielni Rolniczo-Handlowej w Grójcu. Dobrze wyszkoleni żołnierze Sekcji Specjalnej I Ośrodka (w dużej części starsza młodzież szkolna) brali udział w akcjach „likwidowania" zdrajców; dezorganizowania gospodarki okupanta, niszczenia dokumentów i wyposażenia urzędów gminnych, rozbijania mleczarń.   

Po rozwiązaniu (19 stycznia 1945) [[Obwód Grójec Armii Krajowej|Obwodu Grójec–„Głuszec“]] Armii Krajowej, 6 lutego 1945 r. ożenił się ze swoją najbliższą współpracownicą w konspiracji, Krystyną Rygiewicz (ur. 1924-????), ps. „Lena". Zagrożony aresztowaniem, wyjechał z żoną do Gdyni, skąd zamierzali udać się na emigrację. Ostatecznie zdecydowali się pozostać w kraju i po nawiązaniu kontaktu ze znanym mu z [[Grójec|Grójca]] ks. Bolesławem Stefańskim (1910-1964), od 17 września 1945 wikariuszem parafii św. Józefa na Kole w Warszawie, szefem tajnej grupy Pogotowia Akcji Specjalnej SN na Okręg Warszawski, zwolennikiem pozostawania w podziemiu, stanął w powiecie grójeckim na czele antykomunistycznej organizacji [[Ruch Oporu Armii Krajowej]] (ROAK). Dzięki jego zabiegom w Grójeckiem powstała sieć placówek, które przystąpiły do gromadzenia broni, terroryzowania struktur władzy, m.in. nękania przesyłanymi wyrokami śmierci, likwidacji bardziej aktywnych pracowników Urzędu Bezpieczeństwa (UB) i Milicji Obywatelskiej (MO) oraz członków Polskiej Partii Robotniczej, zbrojnego zdobywania m.in. środków finansowych z instytucji publicznych (np. z konwoju przewożącego pieniądze Komunalnej Kasy Oszczędności), rekwizycję alkoholu i cukru ze znacjonalizowanych majątków ([[Przęsławice]], [[Stara Wieś]], [[Wilków Pierwszy|Wilków]]), które zamieniano na pieniądze. Od 13 kwietnia 1945 do 17 czerwca 1946 w powiecie grójeckim zginęło co najmniej 23 funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej.  

30 marca 1992 r. Sąd Wojewódzki w Warszawie, z inicjatywy J. Ruszkowskiego. wyrok Sądu Rejonowego w Warszawie w sprawie Głogowskiego (Sr 1424/47) uznał za nieważny, bowiem wg uzasadnienia „''zarzucane mu czyny związane były z działalnością na rzecz niepodległego Państwa Polskiego''".