Komitet Rozbudowy Miasta Grójca: Różnice pomiędzy wersjami

Władze samorządowe Grójca podjęły działanie mające na celu przygotowanie planu rozbudowania miasta. W 1928 r. inż. Stefan i Wilhelm Chojniccy - mierniczowie przysięgli z Warszawy rozpoczęli pomiary miasta przerwane w 1930 r. i wznowione w 1936. Nowo opracowany szkic planu zabudowania miasta Grójca opiniował Komitet w 1938. Autorami szkicu byli inż. Mirosława Dworzańska i inż. Władysław Wieczorkiewicz z Biura Pomiarów i Zabudowy Miast przy Wydziale Wojewódzkim Warszawskim. Komitet krytycznie ocenił kierunek zabudowy, zaproponowany przez autorów. Przyjęty w szkicu kierunek północno-wschodni od ówczesnego śródmieścia uznał za niesłuszny z kilku względów. Najważniejszym był ten, że nowo planowany rynek, ze zwartą zabudową, znalazłby się obok budynku szpitala. Tereny te, zdaniem Komitetu, powinny być przeznaczone na park szpitalny (ewentualnie jego dalszą rozbudowę), powiększenie parku im. Tadeusza Kościuszki lub wykorzystane dla celów sportowych. Przeciwko przeznaczeniu tych terenów pod przyszłą zabudowę miasta, przemawiał też fakt występowania wody zaskórnej. Za optymalny uznał Komitet plan, który skierowałby przyszłą zabudowę miasta na tereny najzdrowsze, położone na południowy zachód pomiędzy drogą do wsi [[Wilczogóra]], a traktem krakowskim. Ostatecznie, na posiedzeniu Komitetu 8 lipca 1938 r. z udziałem autorów, burmistrza - [[Tadeusz Olszewski|Tadeusza Olszewskiego]], inż. C. Filipowicza i P. Bartoszewicza uchwalono, że planowana zabudowa miasta zostanie przeprowadzona w kierunku zaproponowanym przez autorów szkicu. Badania wykazały, że po skanalizowaniu miasta lustro wody zaskórnej znacznie się obniży, a występująca aktualnie nie przeszkadza celom budowlanym. Za przyjęciem tej koncepcji przemawiał również fakt usytuowania dzielnicy handlowej jak najbliżej stacji PKP. Komitet zgodził się z tą argumentacją pod warunkiem, że planowana zabudowa zwarta otaczająca rynek zostanie odsunięta na wschód tak, aby pomiędzy nią a szpitalem pozostał niezabudowany pas (ogrody) o szerokości nie mniejszej niż 100 m. Przyjęto również propozycje Komitetu dotyczące: poszerzenia parku o przyległe place, rozmieszczenia punktów szkolnych i komunikacji wewnętrznej miasta oraz przeniesienia więzienia w inne, mniej eksponowane miejsce. W 1937 r. Tadeusz Olszewski zwrócił się do Ministerstwa Sprawiedliwości proponując wykupienie budynku więzienia od Skarbu Państwa i po przebudowaniu wykorzystanie na inne cele. Przedstawiony w szkicu plan zabudowania to obraz miasta w przyszłości. Tymczasem już w latach trzydziestych XX w. przeprowadzono wiele inwestycji, przyczyniających się do rozwoju i pozytywnego przeobrażenia Grójca. M.in. zlikwidowano elektrownię i doprowadzono do miasta linię wysokiego napięcia z elektrowni Okręgu Warszawskiego w Pruszkowie (1937). Przy ul. Marszałka Piłsudskiego oddano do użytku -Publicznym Szkołom Powszechnym Nr 1 i Nr 3 nowo wybudowaną siedzibę. Wspólnym wysiłkiem samorządu i społeczeństwa miasta zebrano fundusze, które w latach 1937-1939 umożliwiły wzniesienie do wysokości drugiego piętra murów budynku dla [[Liceum Ogólnokształcące im. Piotra Skargi w Grójcu|Gimnazjum i Liceum im. Piotra Skargi]]. W 1938 rozpoczęto budowę nowoczesnej łaźni i budynku dla Ośrodka Zdrowia (ul. Kościelna). Uporządkowano wiele ulic układając nowe nawierzchnie i chodniki. Objęto tymi pracami (w części lub całości) m.in. ulice: Marszałka Piłsudskiego, Warszawską, Radomską, Mogielnicką, Mszczonowską, Lewiczyńską, Poświętne. Pomimo intensywnie prowadzonych prac zmierzających do przebudowy ulic, Zarząd Miasta w latach 1935-1939 nie przekazał Komitetowi (jako Komisji Drogowej) do zaopiniowania projektów tych robót. W tej sytuacji Komitet zgłosił do Zarządu Miasta wnioski powzięte z własnej inicjatywy. Dotyczyły one: zasypania stawu na tzw. stokach, zakończenia przebudowy nawierzchni na ul. Mszczonowskiej i Lewiczyńskiej, zabrukowania dróżki łączącej ulice Radomską z Lewiczyńską - wówczas bez nazwy, [obecnie ul. Drogowców] oraz zabrukowania wjazdów do posesji przy ul. Radomskiej.

Działalność Komitetu Rozbudowy miasta Grójca w okresie II RP przerwała II wojna światowa i okupacja miasta (1939-1945).