1806
edycji
brak opisu edycji
Nie podano opisu zmian |
Nie podano opisu zmian |
||
| Linia 14: | Linia 14: | ||
Najpierw stanął piętrowy klasztor, a ok. 1764 r. ukończono budowę kościoła. W świątyni zachowała się iluzjonistyczna polichromia wykonana w 1765 r. przez o. Marcelego Antoniego Dobrzeniewskiego (1731–1784) przy udziale o. Antoniego Bartoszewicza. W ołtarzu głównym znajduje się obraz Matki Boskiej Częstochowskiej (kopia z XVII w.) w sukience z blachy srebrnej (z XVIII w.). Paulini nie tylko kreowali kult maryjny, ale także znacząco przyczynili się do gospodarczego i kulturalnego ożywienia okolicy. Byli wśród nich ludzie nauki i artyści rozlicznych talentów, oprócz malarzy także muzycy i śpiewacy. W połowie XVIII w. funkcję subprzeora pełnił o. Olaf Józef Gottwald (1708–1782) rodem z Opola, pisarz ascetyczny. Przez pięć lat z jego chorobą nie mogli uporać się lekarze. Wybrał się więc piechotą do [[Lewiczyn|Lewiczyna]]. Wróciwszy do konwentu łęczeszyckiego, zaraz ozdrowiał i opisał ów cud w liście do lewiczyńskiego proboszcza. | Najpierw stanął piętrowy klasztor, a ok. 1764 r. ukończono budowę kościoła. W świątyni zachowała się iluzjonistyczna polichromia wykonana w 1765 r. przez o. Marcelego Antoniego Dobrzeniewskiego (1731–1784) przy udziale o. Antoniego Bartoszewicza. W ołtarzu głównym znajduje się obraz Matki Boskiej Częstochowskiej (kopia z XVII w.) w sukience z blachy srebrnej (z XVIII w.). Paulini nie tylko kreowali kult maryjny, ale także znacząco przyczynili się do gospodarczego i kulturalnego ożywienia okolicy. Byli wśród nich ludzie nauki i artyści rozlicznych talentów, oprócz malarzy także muzycy i śpiewacy. W połowie XVIII w. funkcję subprzeora pełnił o. Olaf Józef Gottwald (1708–1782) rodem z Opola, pisarz ascetyczny. Przez pięć lat z jego chorobą nie mogli uporać się lekarze. Wybrał się więc piechotą do [[Lewiczyn|Lewiczyna]]. Wróciwszy do konwentu łęczeszyckiego, zaraz ozdrowiał i opisał ów cud w liście do lewiczyńskiego proboszcza. | ||
Tymczasem przez wiele lat o zwrot poszczególnych cząstek ziemi dopominali się spadkobiercy Boglewskich. W | Tymczasem przez wiele lat o zwrot poszczególnych cząstek ziemi dopominali się spadkobiercy Boglewskich. W drugiej połowie XVIII w. paulini wypuścili w dzierżawę Łęczeszyce wraz z przyległościami sąsiadowi z [[Mała Wieś|Małej Wsi]], [[Bazyli Walicki|Bazylemu Walickiemu]], wojewodzie rawskiemu. W prezbiterium kościoła w 1794 r. pochowana została Hilaria z Cieszkowskich de Riviere Załuska – kasztelanka liwska, starościna grójecka, dama Orderu Gwiaździstego, była kanoniczka. | ||
W 1819 r. nastąpiła kasata konwentu, a Łęczeszyce stały się filią parafii Belsk. W XIX w. przeprowadzano remonty, wszakże stan kościoła i klasztoru pozostawiał wiele do życzenia. Łęczeszyce zawsze były jedną z najmniejszych parafii w Grójeckiem, a zanim krajobraz zapełniły sady – jedną z najbiedniejszych. Dostrzegali to pielgrzymi zatrzymujący się tu w drodze do Częstochowy. Władysław Reymont w 1894 r. ze znawstwem przypisał łęczeszyckiemu kościołowi włoską fasadę, nazywając go ''kościołem oraczy''. ''Otwory okienne'' – pisał o klasztorze – ''niby orbity oczu puste i porozrywane, wieją smutkiem i ciszą''. ''Po korytarzach kury krzekoczą i banda piskląt tarza się z piskiem w piasku.'' | W 1819 r. nastąpiła kasata konwentu, a Łęczeszyce stały się filią parafii Belsk. W XIX w. przeprowadzano remonty, wszakże stan kościoła i klasztoru pozostawiał wiele do życzenia. Łęczeszyce zawsze były jedną z najmniejszych parafii w Grójeckiem, a zanim krajobraz zapełniły sady – jedną z najbiedniejszych. Dostrzegali to pielgrzymi zatrzymujący się tu w drodze do Częstochowy. Władysław Reymont w 1894 r. ze znawstwem przypisał łęczeszyckiemu kościołowi włoską fasadę, nazywając go ''kościołem oraczy''. ''Otwory okienne'' – pisał o klasztorze – ''niby orbity oczu puste i porozrywane, wieją smutkiem i ciszą''. ''Po korytarzach kury krzekoczą i banda piskląt tarza się z piskiem w piasku.'' | ||
| Linia 25: | Linia 25: | ||
Cmentarz parafialny założono dopiero w 1870 r. i ogrodzono kamiennym murem w 1940 r. Najstarszy jest nagrobek ks. proboszcza Mateusza Fagońskiego (zm. 1878). Złożono tu ciała osób zasłużonych dla lokalnej społeczności, wywodzących się, jakby powiedział Reymont, spośród ''oraczy''. Pochowani są tu działacze ruchu ludowego: | Cmentarz parafialny założono dopiero w 1870 r. i ogrodzono kamiennym murem w 1940 r. Najstarszy jest nagrobek ks. proboszcza Mateusza Fagońskiego (zm. 1878). Złożono tu ciała osób zasłużonych dla lokalnej społeczności, wywodzących się, jakby powiedział Reymont, spośród ''oraczy''. Pochowani są tu działacze ruchu ludowego: | ||
* Adolf Korczak (1892–1962), zaraniarz, członek PSL „Wyzwolenie” i Stronnictwa Ludowego, wiciarz; | * [[Adolf Korczak]] (1892–1962), [[Zaraniarze|zaraniarz]], członek PSL „Wyzwolenie” i Stronnictwa Ludowego, wiciarz; | ||
* syn tegoż – Marian Korczak (1930–1994), poseł z listy PSL na Sejm II kadencji; | * syn tegoż – Marian Korczak (1930–1994), poseł z listy PSL na Sejm II kadencji; | ||
* Ludwik Skowron (1917–1992), żołnierz Batalionów Chłopskich. | * Ludwik Skowron (1917–1992), żołnierz [[Bataliony Chłopskie|Batalionów Chłopskich]]. | ||
== Bibliografia == | == Bibliografia == | ||
== Linki zewnętrzne == | == Linki zewnętrzne == | ||