1806
edycji
brak opisu edycji
Nie podano opisu zmian |
Nie podano opisu zmian |
||
| Linia 8: | Linia 8: | ||
Posesorzy folwarku zmieniali się dość często. Według regulacji poboru w 1576 folwark miał 4,5 łana (ok. 200 mórg). Pierwsza znana wzmianka źródłowa o wsi pochodzi z 1605 roku – w aktach metrykalnych parafii w Grójcu wymieniony jest szlachcic Wojciech Belski z Wilczogóry. W XVIII w. majątek Wilczogóra i Byczyna był własnością kościelną. | Posesorzy folwarku zmieniali się dość często. Według regulacji poboru w 1576 folwark miał 4,5 łana (ok. 200 mórg). Pierwsza znana wzmianka źródłowa o wsi pochodzi z 1605 roku – w aktach metrykalnych parafii w Grójcu wymieniony jest szlachcic Wojciech Belski z Wilczogóry. W XVIII w. majątek Wilczogóra i Byczyna był własnością kościelną. | ||
W początkach XIX w. folwark był własnością wychowanki księżnej Izabeli z Flemingów Czartoryskiej, Justyny Jastrzębiec Święcickiej, która w 1790 wyszła za mąż za wdowca, Michała Ambrożego Józefa Korwin Kochanowskiego (1757–1832), podwojewodziego radomskiego, posła na Sejm Wielki, królewskiego szambelana, potomka Kacpra, brata Jana Kochanowskiego, wybitnego poety, autora m.in. ''Trenów'', ''Odprawy posłów greckich''. Po śmierci córki, Katarzyny (w 1807), Justyna Kochanowska dobra wilczogórskie zapisała Juliannie (Julii), zapewne w związku z jej zamążpójściem za Leona Dembowskiego h. Jelita (1789–1878), prawnika i znanego później współpracownika księcia Adama Czartoryskiego i pamiętnikopisarza (''Moje wspomnienia'', Petersburg 1898), Julianna Dembowska w kwietniu 1819 r. dobra wilczogórskie (ok. 740 mórg) odsprzedała ojcu, M. A. Korwin Kochanowskiemu, od 1817 r. senatorowi-kasztelanowi, który stał się ich wyłącznym właścicielem. Po jego śmierci (17 lutego 1832 w Warszawie) i po pochówku w [[kolumbarium na cmentarzu w Belsku]], majątek wilczogórski odziedziczyły jego wnuki: Edward Dembowski (1822–1846), syn senatora-kasztelana Leona i Julianny, znany filozof, krytyk literacki i działacz społeczny oraz Laura Kajetanowa Suffczyńska (do 1847), córka Franciszki i gen. Henryka Kamieńskiego oraz jej brat, Henryk Mikołaj Kamieński (1813–1866), uczestnik powstania 1830 r., znany filozof, pisarz polityczny publikujący pod pseudonimem Filaret Prawdowski (np. ''O prawdach żywotnych narodu polskiego ...'' 1844; ''Katechizm demokratyczny ...'' 1843). | W początkach XIX w. folwark był własnością wychowanki księżnej Izabeli z Flemingów Czartoryskiej, Justyny Jastrzębiec Święcickiej, która w 1790 wyszła za mąż za wdowca, Michała Ambrożego Józefa Korwin Kochanowskiego (1757–1832), podwojewodziego radomskiego, posła na Sejm Wielki, królewskiego szambelana, potomka Kacpra, brata Jana Kochanowskiego, wybitnego poety, autora m.in. ''Trenów'', ''Odprawy posłów greckich''. Po śmierci córki, Katarzyny (w 1807), Justyna Kochanowska dobra wilczogórskie zapisała Juliannie (Julii), zapewne w związku z jej zamążpójściem za Leona Dembowskiego h. Jelita (1789–1878), prawnika i znanego później współpracownika księcia Adama Czartoryskiego i pamiętnikopisarza (''Moje wspomnienia'', Petersburg 1898), Julianna Dembowska w kwietniu 1819 r. dobra wilczogórskie (ok. 740 mórg) odsprzedała ojcu, M. A. Korwin Kochanowskiemu, od 1817 r. senatorowi-kasztelanowi, który stał się ich wyłącznym właścicielem. Po jego śmierci (17 lutego 1832 w Warszawie) i po pochówku w [[kolumbarium na cmentarzu w Belsku]], majątek wilczogórski odziedziczyły jego wnuki: [[Edward Dembowski]] (1822–1846), syn senatora-kasztelana Leona i Julianny, znany filozof, krytyk literacki i działacz społeczny oraz Laura Kajetanowa Suffczyńska (do 1847), córka Franciszki i gen. Henryka Kamieńskiego oraz jej brat, Henryk Mikołaj Kamieński (1813–1866), uczestnik powstania 1830 r., znany filozof, pisarz polityczny publikujący pod pseudonimem Filaret Prawdowski (np. ''O prawdach żywotnych narodu polskiego ...'' 1844; ''Katechizm demokratyczny ...'' 1843). | ||
W pierwszym trzydziestoleciu XIX w. właściciele i współwłaściciele majątku Wilczogóra nie mieszkali w nim na stałe, traktowali go jako źródło dochodu. | W pierwszym trzydziestoleciu XIX w. właściciele i współwłaściciele majątku Wilczogóra nie mieszkali w nim na stałe, traktowali go jako źródło dochodu. | ||