1806
edycji
brak opisu edycji
Nie podano opisu zmian |
Nie podano opisu zmian |
||
| Linia 57: | Linia 57: | ||
W listopadzie 1940 r. w Grójcu utworzono [[Getto w Grójcu|getto]]. Pierwotnie planowano, że będzie znajdowało się w zachodniej części miasta, wzdłuż ulicy Lewiczyńskiej, gdzie mieszkało 2585 Żydów (80% populacji grójeckich Żydów) i 1027 Polaków. Ostatecznie zmieniono lokalizację. Getto obejmowało ulice: Kościelną, Zatylną, Stodolną, Starostokową, Nowostokową. Na ulicy Kościelnej zgromadzono żydowskich rzemieślników pracujących na potrzeby wojska niemieckiego. Warsztaty i przedsiębiorstwa żydowskie (skład drzewa Arona Goldmana, młyny Hersza Grynberga i S-ki, skład węgla Natana Grynberga, skład win i wódek Dawida Hammera), znajdujące się we wschodniej części Grójca, zostały przejęte przez Niemców. Getto miało charakter otwarty, choć przy wejściach znajdowały się budki strażnicze. Opuszczanie jego terenu, bez specjalnych przepustek było zabronione. W getcie przebywała ludność z Grójca oraz wysiedleni Żydzi z miast wcielonych do III Rzeszy, m.in. Łodzi, Sierpca, Lipna, Włocławka, Aleksandrowa Łódzkiego, Aleksandrowa Kujawskiego. Ich transport dotarł do Grójca 31 marca 1940 r. Żydów zatrudniano przy pracach porządkowych, drogowych i kanalizacyjnych. Duża grupa była zatrudniona przy budowie lotniska w Słomczynie. W dniach 23–24 lutego 1941 r. getto zlikwidowano. Jego mieszkańców wywieziono do getta warszawskiego. | W listopadzie 1940 r. w Grójcu utworzono [[Getto w Grójcu|getto]]. Pierwotnie planowano, że będzie znajdowało się w zachodniej części miasta, wzdłuż ulicy Lewiczyńskiej, gdzie mieszkało 2585 Żydów (80% populacji grójeckich Żydów) i 1027 Polaków. Ostatecznie zmieniono lokalizację. Getto obejmowało ulice: Kościelną, Zatylną, Stodolną, Starostokową, Nowostokową. Na ulicy Kościelnej zgromadzono żydowskich rzemieślników pracujących na potrzeby wojska niemieckiego. Warsztaty i przedsiębiorstwa żydowskie (skład drzewa Arona Goldmana, młyny Hersza Grynberga i S-ki, skład węgla Natana Grynberga, skład win i wódek Dawida Hammera), znajdujące się we wschodniej części Grójca, zostały przejęte przez Niemców. Getto miało charakter otwarty, choć przy wejściach znajdowały się budki strażnicze. Opuszczanie jego terenu, bez specjalnych przepustek było zabronione. W getcie przebywała ludność z Grójca oraz wysiedleni Żydzi z miast wcielonych do III Rzeszy, m.in. Łodzi, Sierpca, Lipna, Włocławka, Aleksandrowa Łódzkiego, Aleksandrowa Kujawskiego. Ich transport dotarł do Grójca 31 marca 1940 r. Żydów zatrudniano przy pracach porządkowych, drogowych i kanalizacyjnych. Duża grupa była zatrudniona przy budowie lotniska w Słomczynie. W dniach 23–24 lutego 1941 r. getto zlikwidowano. Jego mieszkańców wywieziono do getta warszawskiego. | ||
W Grójcu istniał także obóz pracy dla Żydów. Więźniowie pracowali przy robotach wodno-melioryzacyjnych. W 1942 r. przebywało w nim około 400 osób. Ostatnich | W Grójcu istniał także obóz pracy dla Żydów. Więźniowie pracowali przy robotach wodno-melioryzacyjnych. W 1942 r. przebywało w nim około 400 osób. Ostatnich grójeckich Żydów, w większości rzemieślników, [[Zbiorowa egzekucja Żydów grójeckich w Dębówce pod Górą Kalwarią|zgładzono 14 lipca 1943 r. w Dębówce]], 3 km od Góry Kalwarii. | ||
=== Po 1945 roku === | === Po 1945 roku === | ||