1806
edycji
brak opisu edycji
(Utworzono nową stronę "'''Worów''' – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie grójeckim, w gminie Grójec. Leży około 2 km na północ od Grójca, nad rzeczką Molnicą. == Kościół w Worowie == Nie jest wykluczone, że pierwotny kościół został ufundowany już w XII lub XIII w. przez Przerowów z Drwalewa. Już w 1428 r. istniała parafia. Pod rokiem 1603 wzmiankowany jest kościół d…") |
Nie podano opisu zmian |
||
| Linia 4: | Linia 4: | ||
== Kościół w Worowie == | == Kościół w Worowie == | ||
Nie jest wykluczone, że pierwotny kościół został ufundowany już w XII lub XIII w. przez Przerowów z Drwalewa. Już w 1428 r. istniała parafia. Pod rokiem 1603 wzmiankowany jest kościół drewniany pw. św. Floriana i Jedenastu Tysięcy Panien. Jego dobroczyńcami byli Drwalewscy, Zawiszowie i Rosochowscy. | Nie jest wykluczone, że pierwotny kościół został ufundowany już w XII lub XIII w. przez Przerowów z [[Drwalew|Drwalewa]]. Już w 1428 r. istniała parafia. Pod rokiem 1603 wzmiankowany jest kościół drewniany pw. św. Floriana i Jedenastu Tysięcy Panien. Jego dobroczyńcami byli Drwalewscy, Zawiszowie i Rosochowscy. | ||
W XVIII w. dużą rolę w życiu parafii Worów odgrywała rodzina Prażmowskich h. Belina, wywodząca się z niedalekiego Prażmowa, posiadająca także dobra Kośmin. W roku 1696 Michał Prażmowski (zm. 1717), starosta nieszawski, sprawił dzwon duży, a w następnym roku zapewne i mały z napisem: ''Sit nomen domini benedictum s. Floriane ora pro nobis''. Ok. połowy XVIII w. – za ks. Gadomskiego – w Worowie stanął nowy kościół. W dziele zapewne partycypował Franciszek Prażmowski (1734–1813), dziedzic Kośmina, kasztelan zakroczymski, uczestnik Sejmu Wielkiego, kawaler Orderów Orła Białego i Świętego Stanisława, pochowany w Worowie. Jakiś czas urząd miejscowego proboszcza sprawował jego syn, ks. Adam Michał Prażmowski (1764–1836), późniejszy biskup płocki, historyk Kościoła. Z okresu fundacji XVIII-wiecznego kościoła zachowały się: lustro w ramie rokokowej, krzyż ołtarzowy, kielich gładki. Na ten wiek datuje się też kopię obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej, malowaną na desce. | W XVIII w. dużą rolę w życiu parafii Worów odgrywała rodzina Prażmowskich h. Belina, wywodząca się z niedalekiego Prażmowa, posiadająca także dobra Kośmin. W roku 1696 Michał Prażmowski (zm. 1717), starosta nieszawski, sprawił dzwon duży, a w następnym roku zapewne i mały z napisem: ''Sit nomen domini benedictum s. Floriane ora pro nobis''. Ok. połowy XVIII w. – za ks. Gadomskiego – w Worowie stanął nowy kościół. W dziele zapewne partycypował Franciszek Prażmowski (1734–1813), dziedzic Kośmina, kasztelan zakroczymski, uczestnik Sejmu Wielkiego, kawaler Orderów Orła Białego i Świętego Stanisława, pochowany w Worowie. Jakiś czas urząd miejscowego proboszcza sprawował jego syn, ks. Adam Michał Prażmowski (1764–1836), późniejszy biskup płocki, historyk Kościoła. Z okresu fundacji XVIII-wiecznego kościoła zachowały się: lustro w ramie rokokowej, krzyż ołtarzowy, kielich gładki. Na ten wiek datuje się też kopię obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej, malowaną na desce. | ||
| Linia 11: | Linia 11: | ||
Obecny kościół – murowany, w stylu neogotyckim – wzniesiono w pierwszej dekadzie XX w. za ks. Witolda Prądzyńskiego, według projektu Józefa Piusa Dziekońskiego. Konsekrował go w 1916 r. abp Aleksander Kakowski. Ks. Stanisław Słaby w 1957 r. na złoty jubileusz swojego kapłaństwa ufundował witraże i organy. | Obecny kościół – murowany, w stylu neogotyckim – wzniesiono w pierwszej dekadzie XX w. za ks. Witolda Prądzyńskiego, według projektu Józefa Piusa Dziekońskiego. Konsekrował go w 1916 r. abp Aleksander Kakowski. Ks. Stanisław Słaby w 1957 r. na złoty jubileusz swojego kapłaństwa ufundował witraże i organy. | ||
W pobliżu kościoła stoi figura św. Jana Nepomucena (z XIX w.) zadedykowana pamięci Marii Rostworowskiej, z domu Popiel, bratanicy Wincentego, arcybiskupa warszawskiego. Maria wyszła za mąż za dziedzica Lesznowoli, Feliksa Rostworowskiego (1826–1885), syna Stanisława i w ten sposób trafiła do parafii Worów. Imię czeskiego świętego w rodzinie Rostworowskich cieszyło się popularnością; nosił je literat Jan Nepomucen Rostworowski (1739–1847). W 1939 r. wystawiono pomnik w formie głazu narzutowego ku czci obywateli gminy Kobylin, którzy w latach 1918–1920 polegli na polu chwały w walkach o niepodległość ojczyzny. | W pobliżu kościoła stoi figura św. Jana Nepomucena (z XIX w.) zadedykowana pamięci Marii Rostworowskiej, z domu Popiel, bratanicy Wincentego, arcybiskupa warszawskiego. Maria wyszła za mąż za dziedzica [[Lesznowola|Lesznowoli]], Feliksa Rostworowskiego (1826–1885), syna Stanisława i w ten sposób trafiła do parafii Worów. Imię czeskiego świętego w rodzinie Rostworowskich cieszyło się popularnością; nosił je literat Jan Nepomucen Rostworowski (1739–1847). W 1939 r. wystawiono pomnik w formie głazu narzutowego ku czci obywateli gminy Kobylin, którzy w latach 1918–1920 polegli na polu chwały w walkach o niepodległość ojczyzny. | ||
Na cmentarzu parafialnym na pewno przystaniemy przy kwaterze zmarłych w Domu Pomocy Społecznej w Lesznowoli. Znicz od współczesnych samorządowców i krajoznawców należy się Stanisławowi Czekanowskiemu (zm. 1963), dziedzicowi Kośmina, jednemu z ojców samorządu gminnego i powiatowego w Grójeckiem, prezesowi Oddziału Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego w Grójcu. | Na cmentarzu parafialnym na pewno przystaniemy przy kwaterze zmarłych w Domu Pomocy Społecznej w Lesznowoli. Znicz od współczesnych samorządowców i krajoznawców należy się Stanisławowi Czekanowskiemu (zm. 1963), dziedzicowi Kośmina, jednemu z ojców samorządu gminnego i powiatowego w Grójeckiem, prezesowi Oddziału Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego w Grójcu. | ||