Bolesław Pietrzak: Różnice pomiędzy wersjami

Urodził się 12 września 1899 w [[Janówek|Janówku]] koło [[Grójec|Grójca]] (3 km od miasta), w ubogiej wielodzietnej rodzinie chłopskiej (jedenaścioro dzieci), syn Józefa (1855–1921) i Katarzyny z Dalbów (1863–1928) ze wsi [[Lesznowola]]. Do szkoły elementarnej chodził w [[Grójec|Grójcu]] i [[Worów|Worowie]], a ukończył ją ucząc się prywatnie w [[Grójec|Grójcu]]. W 1912 wstąpił do drugiej klasy Szkoły 8-klasowej Męskiej z Kursem Gimnazjalnym Włodzimierza Włodarskiego w Grójcu. Edukacja jego na skutek wybuchu I wojny światowej zakończyła się po otrzymaniu promocji do klasy czwartej.  

Po ukończeniu służby wojskowej osiadł na gospodarstwie rolnym rodziców w [[Janówek|Janówku]]. W 1923 wstąpił do [[Polskie Stronnictwo Ludowe|Polskiego Stronnictwa Ludowego]] (PSL) „Wyzwolenie”, w 1925 roku przeszedł w szeregi [[Niezależna Partia Chłopska|Niezależnej Partii Chłopskiej]], a po jej zdelegalizowaniu (1927) działał w [[Zjednoczenie Lewicy Chłopskiej „Samopomoc“|Zjednoczeniu Lewicy Chłopskiej „Samopomoc”]] (1928–1931). Po zjednoczeniu ruchu ludowego, od 1931 należał do [[Stronnictwo Ludowe|Stronnictwa Ludowego]] (SL). Od 1932 roku do marca 1939 był wiceprzewodniczącym Zarządu Powiatowego Stronnictwa Ludowego w Grójcu, w 1932 – członkiem Wojewódzkiego Komitetu Strajkowego w Warszawie, w 1935 został skarbnikiem Zarządu Wojewódzkiego Stronnictwa Ludowego, w 1939 wybrano go prezesem Zarządu Powiatowego Stronnictwa Ludowego w Grójcu. Był współzałożycielem lokalnej Spółdzielni Spożywców „Wieśniak” (1935), członkiem jej Zarządu, od 1939 członkiem Rady Nadzorczej, prezesem Kółka Rolniczego w [[Janówek|Janówku]] (np. 1937/1938), wiceprezesem Okręgowego Towarzystwa Organizacji i Kolek Rolniczych w Grójcu (np. 1937–1938). W 1935 wybrany został członkiem Rady Nadzorczej [[Bank Spółdzielczy w Grójcu|Banku Spółdzielczego w Grójcu]]. W międzywojniu brał czynny udział w kampaniach wyborczych do sejmu, senatu i samorządu lokalnego. Organizował lub współorganizował wiece, manifestacje, prelekcje (np. Ireny Kosmowskiej, 1879–1945), uczestniczył w zebraniach Stronnictwa Ludowego na wsiach, w gminnych i powiatowych uroczystościach Święta Ludowego.  

W czasie, gdy Związek Walki Zbrojnej/Armia Krajowa, a później SL organizowały konspirację polityczną i zbrojną ze względu na jego lewicowe, komunizujące poglądy, nie zaproponowano mu współudziału w tej działalności. Podczas okupacji niemieckiej 1939–1945 w domu jego ukonstytuował się zarząd powiatowy tajnej, konspiracyjnej lewicowej grupy „Sierp i Młot”. Po utworzeniu [[Polska Partia Robotnicza|Polskiej Partii Robotniczej]] współdziałał w tworzeniu terenowych struktur partii i [[Gwardia Ludowa|Gwardii Ludowej]] oraz Armii Ludowej, których był członkiem. Brał udział w antyniemieckiej dywersji (m.in. w ścinaniu słupów). Na tajnym zjeździe działaczy chłopskich, odbytym w Warszawie w dniach 21–24 lutego 1944 wszedł w skład Zarządu Głównego Stronnictwa Ludowego - „Wola Ludu” oraz został członkiem prezydium konspiracyjnej Wojewódzkiej Rady Narodowej w Warszawie. Używał ps. „Ignac”.  

Po wyzwoleniu Polski spod okupacji niemieckiej, w latach 1945–1946 był posłem do Krajowej Rady Narodowej, a następnie posłem na Sejm Ustawodawczy z okręgu nr 4: Przasnysz (1947–1952): w Sejmie był zastępcą członka Komisji Morskiej i Handlu Zagranicznego, potem zastępcą członka Komisji Leśnictwa, członka Komisji Konstytucyjnej. W latach 1945–1947 pełnił funkcję starosty powiatu grójeckiego, prezesa Zarządu Powiatowego Stronnictwa Ludowego (1946–1947), I wiceprezesa Zarządu Wojewódzkiego Stronnictwa Ludowego w Warszawie (1946–1947), a w 1948 – prezesa. Ponadto we władzach centralnych Stronnictwa Ludowego był członkiem: Rady Naczelnej (1945–1949), Głównego Sądu Partyjnego (1946), Sekretariatu Naczelnego Komitetu Wykonawczego, w latach 1947–1949 kierownikiem Wydziału Gospodarczego (1947–1949), członkiem Głównej Komisji Rewizyjnej (1948–1949). W 1956 wybrano go zastępcą członka Naczelnego Komitetu Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego (ZSL). W latach 1959–1964 był członkiem Prezydium Głównej Komisji Rewizyjnej ZSL, od IV Kongresu Stronnictwa członkiem Głównego Sądu Partyjnego ZSL. W latach 1950–1952 pracował w Wydziale Ekonomiczno-Rolnym Naczelnego Komitetu Wykonawczego ZSL, w 1952 był wiceprezesem Wojewódzkiego Komitetu Wykonawczego ZSL w Warszawie. 15 listopada 1952 r. przeszedł na emeryturę.  

27 listopada 1922 zawarł związek małżeński z Marią Apolonią Zych ze wsi Nadołek (gmina Konie), z którą miał troje dzieci: Tadeusza (ur. 1924), Janinę (ur 1926, za Romanem Rupiewiczem), Alinę (ur. 1935, za dziennikarzem Lechosławem Janowiczem). Zmarł 22 października 1976 w Warszawie, pochowany został na [[Cmentarz parafialny („stary”) w Grójcu|cmentarzu w Grójcu]].