Ludwik Michalski: Różnice pomiędzy wersjami

== Życiorys ==

W 1936 władze oświatowe przeniosły go do Publicznej Szkoły Powszechnej (obecnie Podstawowej) nr 3 im. Piotra Skargi ([[Publiczna Szkoła Podstawowa nr 2 im. Józefa Wybickiego w Grójcu|dziś nr 2, im. Józefa Wybickiego]]) w [[Grójec|Grójcu]], aby zajął się rozwojem ZHP w Grójeckiem. Na obszarze tym harcerstwo wprawdzie istniało, ale było nieliczne i mało aktywne. Dzięki jego zapobiegliwości i wysiłkom harcerstwo w tej szkole rozwinęło się i umocniło. Drużyna została m.in. umundurowana i otrzymała harcówkę. Za jego sprawą, w wielu szkołach powiatu, w których nie było ZHP, powstały drużyny; opiekowali się nimi nauczyciele. W międzywojniu prowadził obozy harcerskie (m.in. w [[Modrzewina|Modrzewinie]], [[Jeziórka|Jeziórce]] k. [[Grójec|Grójca]]), kursy narciarstwa, taternictwa, gry w siatkówkę (zorganizował drużynę). Jako członek [[Polska Partia Socjalistyczna|Polskiej Partii Socjalistycznej]] (PPS) brał udział w życiu społecznym i politycznym lokalnej społeczności.

W styczniu 1944, w związku z grożącym mu aresztowaniem, opuścił [[Grójec]] i za pośrednictwem Jerzego Kozłowskiego („Jurwiś”) i Stanisława Kozickiego („Howerla”), późniejszego bohaterskiego dowódcy 3. kompanii „Giewont” w powstaniu warszawskim, nawiązał kontakt z Naczelnikiem [[Szare Szeregi|Szarych Szeregów]], harcmistrzem Stanisławem Broniewskim („Orsza”) i stał się współpracownikiem Kwatery Głównej („Pasieka”). Zaprzyjaźnił się wówczas z Eugeniuszem Stasieckim („Piotrem Pomianem”), poznał też Ryszarda Białousa („Jerzy”) przyszłego dowódcę batalionu „Zośka”. „Pasieka” mianowała go wizytatorem Chorągwi Lubelskiej („Ul Zboże”). Funkcję tę pełnił od 1 kwietnia do 1 lipca 1944, używał wówczas pseudonimu „Szer” (?).

Po kapitulacji powstania warszawskiego 2 października 1944 trafił do obozu jenieckiego w Bergen-Belsen k. Hamburga, następnie w Lubece. Po wyzwoleniu przez Anglików (3 maja 1945) zorganizował i prowadził Gimnazjum Męskie we Freren koło Hamburga (1945–1946). Do kraju wrócił jesienią 1946. Wpadł do [[Grójec|Grójca]] na jeden dzień i obawiając się aresztowania, zabrał rodzinę i wyjechał do Łodzi. Wstąpił do PPS, a po zjednoczeniu jej z Polską Partią Robotniczą automatycznie stał się członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Pracował w Wojewódzkiej Spółdzielni Spożywców „Społem”, Oddział w Łodzi. Po rocznym pobycie w Łodzi przeniósł się na pół roku do Otwocka i podjął pracę także w WSS „Społem”. Z kolei osiedlił się w Warszawie i tu też pracował w tej samej instytucji (1946–1955) oraz studiował na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Warszawskiego (1946–1951). Wkrótce po rozpoczęciu asystentury u prof. Władysława Tatarkiewicza, w związku z usunięciem profesora z uczelni, zrezygnował z niej. Odtąd pracował w Centralnym Zarządzie Miejskiego Handlu Detalicznego (1955–1956), Centralnym Zarządzie Transportu Ministerstwa Handlu Wewnętrznego (1956–1957), Zarządzie Głównym Związku Zawodowego Pracowników Spółdzielczości (1957–1958). W latach 1946–1954 wielokrotnie był kierownikiem pedagogicznym i wykładowcą kursów dokształcająco-zawodowych w zakresie spółdzielczości. Na ten temat opublikował kilka artykułów w „Przeglądzie Spółdzielczym” oraz razem z Romanem Kowalczukiem książkę ''Z doświadczeń współzawodnictwa zobowiązaniowego w Spółdzielczości Spożywców'' (1971), a także w latach 1957-1966 kierował Szkołą dla Pracujących nr 19, w której rozwinął działalność ZHP (m.in. zorganizował drużynę „Włóczędzy”). W 1957 stworzył Ośrodek Wycieczkowy Polonii Zagranicznej w Warszawie; przez kilka lat współpracował z czasopismem „Oświata Dorosłych”, w którym pisał m.in. o samorządzie uczniowskim w szkołach dla pracujących. W 1966 r. stan zdrowia zmusił Michalskiego do przejścia na rentę, do 1972 pracował w wymiarze ½ etatu.  

== Bibliografia ==

[[Kategoria:Wojskowi]]

[[Kategoria:Harcerze]]

{{DEFAULTSORT:Michalski, Ludwik}}