1806
edycji
Zakład Przyrodoleczniczy w Nowym Mieście nad Pilicą (tekst źródłowy)
Wersja z 18:26, 7 lip 2024
, 7 lip 2024brak opisu edycji
(Utworzono nową stronę "'''Zakład Przyrodoleczniczy w Nowym Mieście nad Pilicą''' – pierwszy w Polsce zakład uzdrowiskowy stosujący wodolecznictwo, założony przez dra Jana Bielińskiego (1834–1919) w Nowym Mieście nad Pilicą, działający w latach 1874-1814. == Historia == Początki zakładu leczniczego sięgają 1869 roku, kiedy Jan Bieliński urządził mały zakład hydroterapeutyczny w Nowe Miasto nad Pilicą|Nowym Mi…") |
Nie podano opisu zmian |
||
| Linia 1: | Linia 1: | ||
'''Zakład Przyrodoleczniczy w Nowym Mieście nad Pilicą''' – pierwszy w Polsce zakład uzdrowiskowy stosujący wodolecznictwo, założony przez dra [[Jan Bieliński|Jana Bielińskiego]] (1834–1919) w [[Nowe Miasto nad Pilicą|Nowym Mieście nad Pilicą]], działający w latach | '''Zakład Przyrodoleczniczy w Nowym Mieście nad Pilicą''' – pierwszy w Polsce zakład uzdrowiskowy stosujący wodolecznictwo, założony przez dra [[Jan Bieliński|Jana Bielińskiego]] (1834–1919) w [[Nowe Miasto nad Pilicą|Nowym Mieście nad Pilicą]], działający w latach 1874–1914. | ||
== Historia == | == Historia == | ||
Początki zakładu leczniczego sięgają 1869 roku, kiedy [[Jan Bieliński]] urządził mały zakład hydroterapeutyczny w [[Nowe Miasto nad Pilicą|Nowym Mieście nad Pilicą]], wzorowany na słynnym uzdrowisku w Gräfenbergu (obecnie Sokołowsko na Dolnym Śląsku). Po zdobyciu za granicą pełniejszego doświadczenia balneologicznego i po podróżach do czeskich uzdrowisk (Karlsbad i Marienbad), 3 czerwca 1874 na terenie dawnego folwarku Jana Żmichowskiego, ojca pisarki, Narcyzy (1819–1876), nastąpiło uroczyste otwarcie Zakładu. Początkowo miał się on mieścić w nowomiejskim pałacu w parku, jednak koszt nabycia całej posiadłości był zbyt duży, urządzony został więc w dolnej części miasta nad rzeką, w dobrach nabytych przez doktora Bielińskiego. Nie udało się jednak zebrać odpowiedniego kapitału, by wybudować od razu cały obiekt. Powiększał go w ciągu lat o osobne pomieszczenia do celów leczniczych, gospodarczych i kulturalnych. W pierwszym roku działalności placówka posiadała 100 pojedynczych i podwójnych pokoi dla pacjentów, a w osobnych budynkach mieściły się: trzy łaźnie, skład wód mineralnych, jadalnia, łazienki, gabinet elektryczny do zabiegów, czytelnia, sala teatralna, kryta weranda do spacerów w zimie, sala bilardowa, kręgielnia, apteka, mleczarnia. Dla starozakonnych Żydów wydzielony był „internat” i jadalnia, która zaspokajała ich potrzeby wyznaniowe. Niezależność ekonomiczną uzyskał, kiedy Bieliński od rodziny pisarki Narcyzy Żmichowskiej odkupił trzy małe folwarki: Bieliny, Sacinek i Wólkę Magierową. Odtąd Zakład był zaopatrywany we własne produkty: drób, mięso, nabiał, warzywa, owoce. Mieścił się w 29 willach, pensjonatach („Marylin”, „Gościnny”, „Domek Akademicki”...). Rocznie obsługiwał ok. 700 pacjentów, w tym wielu cudzoziemców. | Początki zakładu leczniczego sięgają 1869 roku, kiedy [[Jan Bieliński]] urządził mały zakład hydroterapeutyczny w [[Nowe Miasto nad Pilicą|Nowym Mieście nad Pilicą]], wzorowany na słynnym uzdrowisku w Gräfenbergu (obecnie Sokołowsko na Dolnym Śląsku). Po zdobyciu za granicą pełniejszego doświadczenia balneologicznego i po podróżach do czeskich uzdrowisk (Karlsbad i Marienbad), 3 czerwca 1874 na terenie dawnego folwarku Jana Żmichowskiego, ojca pisarki, Narcyzy (1819–1876), nastąpiło uroczyste otwarcie Zakładu. Początkowo miał się on mieścić w nowomiejskim pałacu w parku, jednak koszt nabycia całej posiadłości był zbyt duży, urządzony został więc w dolnej części miasta nad rzeką, w dobrach nabytych przez doktora Bielińskiego. Nie udało się jednak zebrać odpowiedniego kapitału, by wybudować od razu cały obiekt. Powiększał go w ciągu lat o osobne pomieszczenia do celów leczniczych, gospodarczych i kulturalnych. W pierwszym roku działalności placówka posiadała 100 pojedynczych i podwójnych pokoi dla pacjentów, a w osobnych budynkach mieściły się: trzy łaźnie, skład wód mineralnych, jadalnia, łazienki, gabinet elektryczny do zabiegów, czytelnia, sala teatralna, kryta weranda do spacerów w zimie, sala bilardowa, kręgielnia, apteka, mleczarnia. Dla starozakonnych Żydów wydzielony był „internat” i jadalnia, która zaspokajała ich potrzeby wyznaniowe. Niezależność ekonomiczną uzyskał, kiedy Bieliński od rodziny pisarki Narcyzy Żmichowskiej odkupił trzy małe folwarki: Bieliny, Sacinek i Wólkę Magierową. Odtąd Zakład był zaopatrywany we własne produkty: drób, mięso, nabiał, warzywa, owoce. Mieścił się w 29 willach, pensjonatach („Marylin”, „Gościnny”, „Domek Akademicki”...). Rocznie obsługiwał ok. 700 pacjentów, w tym wielu cudzoziemców. | ||
[[Nowe Miasto nad Pilicą]] nie posiadało nigdy źródeł wody mineralnej, ale biły tu źródła przaśnej (słodkiej) wody ciepłej +6°C, co postanowił spożytkować Bieliński. Jego Zakład mieścił się na wzgórzu na lewym brzegu [[Pilica|Pilicy]]. Naturalny spadek wody, brak bagien i wód stojących oraz czyste powietrze nie sprzyjały rozwojowi malarii. Warunki klimatyczne i sanitarne były zadowalające również dzięki bliskości lasów. Miasto miało ogromne walory zdrowotne oraz turystyczne i dlatego można tu było leczyć wodą, słońcem i powietrzem. | [[Nowe Miasto nad Pilicą]] nie posiadało nigdy źródeł wody mineralnej, ale biły tu źródła przaśnej (słodkiej) wody ciepłej +6°C, co postanowił spożytkować Bieliński. Jego Zakład mieścił się na wzgórzu na lewym brzegu [[Pilica (rzeka)|Pilicy]]. Naturalny spadek wody, brak bagien i wód stojących oraz czyste powietrze nie sprzyjały rozwojowi malarii. Warunki klimatyczne i sanitarne były zadowalające również dzięki bliskości lasów. Miasto miało ogromne walory zdrowotne oraz turystyczne i dlatego można tu było leczyć wodą, słońcem i powietrzem. | ||
Placówka nowomiejska była pierwszym w Polsce zakładem przyrodoleczniczym prowadzonym na zasadach naukowych. Z Bielińskim współpracowało 2 lekarzy: dr Leon Rzeczniowski i dr Stanisław Niedzielski (1859-1905). Właściciel Zakładu traktował wodolecznictwo jako jedną z metod kuracji, której skuteczność zależeć miała od stosowania dodatkowych sposobów leczenia: pracy fizycznej, gimnastyki i masażu, diety mlecznej, psychoterapii, zabiegów elektroterapeutycznych, leczenia wodami mineralnymi, ostatecznie środkami farmakologicznymi. | Placówka nowomiejska była pierwszym w Polsce zakładem przyrodoleczniczym prowadzonym na zasadach naukowych. Z Bielińskim współpracowało 2 lekarzy: dr Leon Rzeczniowski i dr Stanisław Niedzielski (1859-1905). Właściciel Zakładu traktował wodolecznictwo jako jedną z metod kuracji, której skuteczność zależeć miała od stosowania dodatkowych sposobów leczenia: pracy fizycznej, gimnastyki i masażu, diety mlecznej, psychoterapii, zabiegów elektroterapeutycznych, leczenia wodami mineralnymi, ostatecznie środkami farmakologicznymi. | ||