1806
edycji
Jeziórka: Różnice pomiędzy wersjami
brak opisu edycji
Nie podano opisu zmian |
Nie podano opisu zmian |
||
| Linia 13: | Linia 13: | ||
W ołtarzu głównym znajduje się obraz Przemienienia Pańskiego (XVIII-wieczna kopia według Rafaela). Dużą czcią cieszy się – umieszczony w ołtarzu bocznym – XVII-wieczny obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem malowany na desce, w sukience z blachy srebrnej, trybowanej. Według tradycji na początku XVIII w. wizerunek ofiarowała rodzina Wyszyńskich. Miał się on cieszyć wielką czcią, o czym świadczyły nie tylko wota, lecz także – obecnie zaginiona – księga cudów i łask. W 1807 r. znajdował się w głównym ołtarzu. Został rekoronowany w 1987 r. przez arcybiskupa Józefa Glempa, prymasa Polski. Cennymi zabytkami kościoła są: chrzcielnica barokowa z marmuru kieleckiego (1650) oraz tzw. krzesło opata z rzeźbionym oparciem (1749). Drewniana dzwonnica na ceglanej podmurówce, jakby wyrastająca ze wzgórza, pochodzi z XIX w. Plebanię, przypominającą polski dworek, zbudowano ok. 1925 r. W latach 1981–1986 mieszkał tu ks. Paweł Heintsch, a w latach 1986–1990 ks. Jerzy Czarnota – obaj poeci. Ks. Czarnota niedługo przed odejściem z Jeziórki odbył liryczną rozmową z pochodzącym stąd marianinem, ks. Kazimierzem Januarym Wyszyńskim. Od śmierci o. Kazimierza wiele się zmieniło, ale wciąż mieszkają tu jego słowa: | W ołtarzu głównym znajduje się obraz Przemienienia Pańskiego (XVIII-wieczna kopia według Rafaela). Dużą czcią cieszy się – umieszczony w ołtarzu bocznym – XVII-wieczny obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem malowany na desce, w sukience z blachy srebrnej, trybowanej. Według tradycji na początku XVIII w. wizerunek ofiarowała rodzina Wyszyńskich. Miał się on cieszyć wielką czcią, o czym świadczyły nie tylko wota, lecz także – obecnie zaginiona – księga cudów i łask. W 1807 r. znajdował się w głównym ołtarzu. Został rekoronowany w 1987 r. przez arcybiskupa Józefa Glempa, prymasa Polski. Cennymi zabytkami kościoła są: chrzcielnica barokowa z marmuru kieleckiego (1650) oraz tzw. krzesło opata z rzeźbionym oparciem (1749). Drewniana dzwonnica na ceglanej podmurówce, jakby wyrastająca ze wzgórza, pochodzi z XIX w. Plebanię, przypominającą polski dworek, zbudowano ok. 1925 r. W latach 1981–1986 mieszkał tu ks. Paweł Heintsch, a w latach 1986–1990 ks. Jerzy Czarnota – obaj poeci. Ks. Czarnota niedługo przed odejściem z Jeziórki odbył liryczną rozmową z pochodzącym stąd marianinem, ks. Kazimierzem Januarym Wyszyńskim. Od śmierci o. Kazimierza wiele się zmieniło, ale wciąż mieszkają tu jego słowa: | ||
''w ciszy zamyślenia'' | ''w ciszy zamyślenia'' | ||
''w miejscu urodzenia'' | ''w miejscu urodzenia'' | ||
| Linia 20: | Linia 20: | ||
== Cmentarz parafialny == | == Cmentarz parafialny == | ||
Na cmentarzu parafialnym najstarszy nagrobek, klasycystyczny z piaskowca, kryje prochy 35-letniej panny Tekli Księżopolskiej (zm. 1839), córki nadzorcy lasów rządowych we wsi Grabie. 26 sierpnia 1870 r. zmarł Szczęsny Domański (lat 2), syn Zenobiusza i Emilii z Daszewskich. W dniu 7 lutego 1888 r. do wieczności przeniosła się Maria z Kicińskich Daszewska. Aleksander Bronisław Daszewski (1844–1911), były powstaniec styczniowy, więzień Ołomuńca, napisał na grobie małżonki: ''Najzacniejszej, najlepszej żonie i matce strapieni mąż z sierotkami napis ten kładą, prosząc o westchnienie za jej duszę do Boga.'' | Na cmentarzu parafialnym najstarszy nagrobek, klasycystyczny z piaskowca, kryje prochy 35-letniej panny Tekli Księżopolskiej (zm. 1839), córki nadzorcy lasów rządowych we wsi Grabie. 26 sierpnia 1870 r. zmarł Szczęsny Domański (lat 2), syn Zenobiusza i Emilii z Daszewskich. W dniu 7 lutego 1888 r. do wieczności przeniosła się Maria z Kicińskich Daszewska. Aleksander Bronisław Daszewski (1844–1911), były powstaniec styczniowy, więzień Ołomuńca, napisał na grobie małżonki: ''Najzacniejszej, najlepszej żonie i matce strapieni mąż z sierotkami napis ten kładą, prosząc o westchnienie za jej duszę do Boga.'' (On sam – już jako senior [[Rytomoczydła|Rytomoczydeł]] – pochowany został w [[Boglewice|Boglewicach]]). Franciszka Sujecka (lat 89) zginęła 3 października 1944 r. w powstaniu warszawskim. Teofil Szymański (lat 29) zginął 8 grudnia 1945 r. z ręki bandyckiej. Z nagrobnej fotografii uśmiecha się Richard (Dick) David Hutchings (1938–2007), miłośnik storczyków. | ||
== Bibliografia == | |||
== Linki zewnętrzne == | |||