Tadeusz Daszewski: Różnice pomiędzy wersjami

Daszewski był nie tylko znawcą koni i utalentowanym jeźdźcem konkursowym w latach 1901-1914, ale i członkiem Warszawskiego Towarzystwa Wyścigów Konnych. 18 czerwca 1918 r. z inicjatywy Daszewskiego w Nowej Wsi odbyło się zebranie pięciu ziemian, założycieli Koła Sportowego, „mającego na celu rozwój i ćwiczenie się w sportach”. Prezesem Koła wybrano Tadeusza Daszewskiego, sekretarzem - Karola Knolla, skarbnikiem - Antoniego Dal-Trozzo z [[Palczew|Palczewa]], członkami założycielami byli także: Stanisław Zieliński (1893-1961), junior z [[Turowice|Turowic]] k. [[Grójec|Grójca]] i Dionizy Bagniewski z [[Falęcin|Falęcina]]. Członkiem Koła mógł być tylko Polak, jednorazowe wpisowe wynosiło 50 marek, tyle samo składka członkowska. W późniejszym czasie Daszewski był m.in. organizatorem w Nowej Wsi hippicznych mityngów (1921) oraz Jesiennych Cross Country (1921, 1922...). Na terenie dworskim znajdowała się też strzelnica i kort tenisowy. W 1920 roku rząd polski postanowił wysłać na VII Olimpiadę w Antwerpii polskich sportowców, aby w ten sposób, na międzynarodowej arenie, zaznaczyć suwerenność naszego kraju. Przygotowaniem ekip z poszczególnych dyscyplin sportu zajął się powołany wówczas Polski Komitet Olimpijski. 1 kwietnia 1920 władze wojskowe powierzyły powołanie grupy jeździeckiej ppl. Sergiuszowi Zahorskiemu, mjr. Karolowi Rómmlowi i ppr. T. Daszewskiemu, współorganizatorowi Polskiego Komitetu Jeździeckiego. 4 lipca tego roku na Polach Mokotowskich odbyły się zawody hippiczne, które miały wyłonić zawodników na wyjazd do Antwerpii. Do konkursu stanął też Tadeusz Daszewski. Od 1920 r. konkursy takie organizował też sam w Nowej Wsi (np. 10-11 października 1922). W 1923 roku Ministerstwo Spraw Wojskowych (MSW) wydelegowało go do Nicei dla sprawdzenia, czy byłoby celowe wysłanie ekipy hippicznej na międzynarodowy konkurs w tym mieście. W wyniku jego opinii wysłano ją. Wziął też udział w konkursie jako organizator reprezentacji i członek jury. W 1924 jako kierownik sekcji hippiki w Polskim Komitecie Olimpijskim sporządził kolejny raport dla MSW dotyczący przygotowania ekipy jeździeckiej na olimpiadę w Paryżu (1924). W lutym 1921 zainicjował i był współorganizatorem i współzałożycielem „Klubu Jazdy", skupiającego amatorów sportu konnego, głównie z kręgów władz cywilnych państwa oraz wojska. Konie krwi arabskiej, do swojej stadniny nabywał osobiście w Maroku.  

W roku 1937 zainicjował powołanie Związku Producentów Owoców. W międzywojniu eksperymentował w zakresie pielęgnowania, nawożenia, doboru odmian, zwalczania szkodników drzew owocowych oraz przechowywania i transportu owoców. Od ok. 1936 r. znany był w kraju jako producent i handlowiec (w „firmowych" opakowaniach) wystandaryzowanych owoców, propagator rozwoju przetwórstwa owocowego (wyrób marmolady). Swoją produkcję sprzedawał nie tylko w Warszawie, ale również eksportował do Anglii i Rosji.  

Na marginesie swojej pracy rolnika-sadownika aktywnie uczestniczył w życiu społecznym powiatu grójeckiego i kraju. W latach 1937-1938 wygłosił 20 odczytów radiowych na temat „Jak zwiększyć wydajność naszych sadów", pisał artykuły do: „Czasu” (''Wycieczka do przechowalni owoców'' [w Podgórzycach, Małej Wsi, Błędowie], 1939, nr 89: 30 marca, s. 7); „Przeglądu Ogrodniczego” (''Wyniki standaryzacji w sadach Nowej Wsi'', 1939, nr 3, s. 130-133; ''Kwalifikacja odmian'', s. 134; ''O ochronie drzewek i szkółek'', s. 136). Chętnie zapraszał też do swoich sadów wycieczki oraz przyjmował praktykantów ze Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego i Poznańskiej Szkoły Ogrodniczej. Jesienią organizował pokazy prac sadowniczych, które gromadziły grono obserwatorów.

Po wybuchu wojny z Niemcami w roku 1939 na ochotnika pojechał do swojego pułku, potem przekroczył granicę polsko-rumuńską, do kraju wrócił latem 1940 r. Potrzebującym udzielał pomocy w naturze i gotówce, np. finansowo wspierał PCK w Grójcu (1942), Towarzystwo Gniazd Sierocych w Warszawie (wrzesień 1942), co miesiąc wysyłał ok. 30 paczek dla żołnierzy przetrzymywanych w obozach jenieckich w Niemczech. W majątku Daszewskiego znaleźli schronienie m.in. przyjaciel, malarz, rysownik, karykaturzysta, Gustaw Mucharski (1859-1951) oraz Stefan Kiedrzyński, felietonista „Kuriera Warszawskiego”, który po 3 tygodniach pobytu zmarł 19 lipca 1943 r. W czasie okupacji w dalszym ciągu rozwijał uprawę drzew owocowych, m.in. sadził nowe ich odmiany, np. niskopienne jabłonie i grusze.  

W latach 1946-1972 na łamach „Przeglądu Ogrodniczego” (''Generatywne czy wegetatywne sady w Polsce'', 1947, nr 7-8, s. 196-200), „Przekroju" (1951, nr 314, 315, 335; 1958, nr 680) i „Życia Warszawy" (''Sady Nowej Wsi'', 1972, nr 34) upowszechniał wiedzę o sadownictwie, hodowli roślin w mieszkaniach i o pożytku spożywania jabłek.  

Po tak zwanej „odwilży” (1956), namówiony przez tłumacza i prozaika, Mariana Ruth Buczkowskiego (1910-1989), spisywał wspomnienia ze swego życia, obejmujące lata 1882-1957, które jak świadczy Stanisław Czekanowski, zatytułował „Od pańszczyzny do kołchozu”. Według świadectwa wnuczki, Klaudii Marii Daszewskiej-Sajnóg istniała też inna wersja tytułu: „Od fraka do waciaka”. Wydanie wspomnień wymagało dokonania wielu zmian, których domagał się cenzor i wydawca. Po ich wprowadzeniu, tuż przed zawarciem umowy wydawniczej, na łamach „Przekroju" (1958, nr 681-685, 687-688; publikował fragmenty, które miały zainteresować przyszłych, potencjalnych nabywców wydania książkowego.  

Umowę wydawniczą z Państwowym Instytutem Wydawniczym na wydanie wspomnień pod zmienionym tytułem ''Z minionej epoki'' zawarł 29 maja 1957 r. Miały one być ilustrowane przez Szymona Kobylińskiego, na co nie chciał wyrazić zgody autor. Ostatecznie do wydania nie doszło „z powodu ograniczania planu wydawniczego”, o czym autora powiadomiono 25 listopada 1959. Autor pamiętnika w konwencji gawędziarskiej pisze w nim o czasach „kiedy koń, strzelba i pies były umiłowaniem szlachcica”, wiele w nim realiów obyczajowych z życia różnych sfer społecznych: arystokracji, ziemiaństwa, inteligencji, finansjery, mieszczaństwa, bohemy artystyczno-teatralnej. Znakomita pamięć pozwoliła mu na odtworzenie dawnych obyczajów, mody, zabaw: skandali.  

8 stycznia 1908 r. ożenił się z Heleną Dąbrowską, z którą miał córkę, Gabrielę Marię (1909-1993), (za Ferruciem Comincini, (1900-1957) z Bresci) i syna Andrzeja (1911-1949). W 1933 roku zawarł związek małżeński z Ireną Marią Stanisławą Kosybut-Daszkiewicz (1906-1990) z Woli Prażmowskiej (powiat grójecki). Po 1945 adoptował wnuczkę, Klaudię Marię (córkę Gabrieli).