1806
edycji
Obóz pracy w Uleńcu: Różnice pomiędzy wersjami
brak opisu edycji
(Utworzono nową stronę "'''Obóz pracy w Uleńcu''' – obóz w Uleńcu koło Grójca założony 1 czerwca 1942 przez grójeckiego starostę (Kreishauptmanna) Niemca, Wernera Zimmermanna, zlikwidowany 1 lipca 1944 roku. Komendantem obozu był volksdeutsch Wolski, a funkcje strażników pełnili także volksdeutsche: Hauk i Fernold. Nadzór nad wszystkimi lokalnymi obozami pracy (Arbeitslager) w powiecie sprawował starosta, a ściślej z jeg…") |
Nie podano opisu zmian |
||
| Linia 9: | Linia 9: | ||
Obóz dostarczał robotników - do wykonywania ważnych robót. Zatrudniano ich przy budowie i konserwacji dróg, przy porządkowaniu [[Grójec|Grójca]], na terenie wojskowego lotniska polowego Luftwaffe w [[Słomczyn|Słomczynie]] i w gospodarstwach rolnych administrowanych przez Niemców (Liegenschafverwaltung). Więźniowie do pracy prowadzeni byli pod nadzorem pogardzanych volksdeutschów, zwanych „foksami”. W obozie nie tylko eksploatowano siłę roboczą zatrzymanych, ale i „traktując więźniów brutalnie, nieludzko doprowadzano ich do wyczerpania fizycznego i psychicznego”, a w konsekwencji do chorób. Otrzymywali oni dziennie ok. 150 gramów chleba, rano i wieczorem pół litra czarnej kawy, na obiad - zupę-wodziankę z buraków lub liści kapuścianych. Gdyby nie pomoc rodzin i mieszkańców dworu trudno byłoby przeżyć kilkutygodniowy czy kilkumiesięczny przymusowy pobyt w obozie, tym bardziej. że z błahych powodów bito ich do nieprzytomności. Ilu więźniów z tego lub innych powodów zmarło – na razie nie udało się ustalić. Część aresztowanych zwalniano po odbyciu kary i np. dostarczeniu kontyngentu, pozostałych wywożono do obozu koncentracyjnego w Treblince lub Oświęcimiu. Pomoc więźniom umożliwiali przekupni strażnicy. | Obóz dostarczał robotników - do wykonywania ważnych robót. Zatrudniano ich przy budowie i konserwacji dróg, przy porządkowaniu [[Grójec|Grójca]], na terenie wojskowego lotniska polowego Luftwaffe w [[Słomczyn|Słomczynie]] i w gospodarstwach rolnych administrowanych przez Niemców (Liegenschafverwaltung). Więźniowie do pracy prowadzeni byli pod nadzorem pogardzanych volksdeutschów, zwanych „foksami”. W obozie nie tylko eksploatowano siłę roboczą zatrzymanych, ale i „traktując więźniów brutalnie, nieludzko doprowadzano ich do wyczerpania fizycznego i psychicznego”, a w konsekwencji do chorób. Otrzymywali oni dziennie ok. 150 gramów chleba, rano i wieczorem pół litra czarnej kawy, na obiad - zupę-wodziankę z buraków lub liści kapuścianych. Gdyby nie pomoc rodzin i mieszkańców dworu trudno byłoby przeżyć kilkutygodniowy czy kilkumiesięczny przymusowy pobyt w obozie, tym bardziej. że z błahych powodów bito ich do nieprzytomności. Ilu więźniów z tego lub innych powodów zmarło – na razie nie udało się ustalić. Część aresztowanych zwalniano po odbyciu kary i np. dostarczeniu kontyngentu, pozostałych wywożono do obozu koncentracyjnego w Treblince lub Oświęcimiu. Pomoc więźniom umożliwiali przekupni strażnicy. | ||
Obóz pracy w Uleńcu miał charakter karny, policyjno-więźniarski (Polizeihaftlager), do którego kierowano za pospolite przestępstwa. a m.in. za ociąganie się lub uchylanie od regularnego płacenia podatku, odrabianie tzw. szarwarku, od dostarczania podwód, oddawania kontyngentów, zajmowanie się nielegalnym handlem. Prawo kierowania do obozu miał starosta lub upoważniona | Obóz pracy w Uleńcu miał charakter karny, policyjno-więźniarski (Polizeihaftlager), do którego kierowano za pospolite przestępstwa. a m.in. za ociąganie się lub uchylanie od regularnego płacenia podatku, odrabianie tzw. szarwarku, od dostarczania podwód, oddawania kontyngentów, zajmowanie się nielegalnym handlem. Prawo kierowania do obozu miał starosta lub upoważniona przez niego osoba. komendant policji (Schutzstalleln - SS). Represje związane ze ściąganiem płodów rolnych miały zwiększyć zasoby żywnościowe III Rzeszy oraz przyczynić się do niszczenia biologicznego ludności polskiej. Obóz spełniał więc rolę instrumentu eksterminacji narodowej. | ||
== Przypisy == | == Przypisy == | ||
== Bibliografia == | == Bibliografia == | ||
* Zofia Romanowska, ''Obóz pracy w Uleńcu pod Grójcem'', [w:] ''Słownik wiedzy o Grójeckiem – zeszyt siódmy'', Towarzystwo Literackie im. Adama Mickiewicza – oddział w Grójcu, 1998, s. 63–65 – na podstawie źródeł: | |||
* Archiwum Akt Nowych w Warszawie, Delegatura Rządu RP na Kraj, Aneks za okres 1-31 sierpnia 1942, sygn. 202/III, t. 8, k. 133; | |||
* Maszynopis raportu BIP KO AK Grójec - „Głuszec” w posiadaniu [[Zdzisław Szeląg|Zdzisława Szeląga]]; | |||
* Archiwum Głównej Komisji Badania Zbrodni Przeciw Narodowi Polskiemu. Ankieta Sądów Grodzkich, sygn. 61, k. 88; | |||
* Leon Nawrocki, ''Polityka okupanta w powiecie grójeckim w latach 1939-1945'' w: ''Warszawa Lewa Podmiejska. 1942-1945. Z walk PPR, GL-AL.'', red. naukowy Benon Dymek, Warszawa 1971, s. 239; | |||
* ''Obozy hitlerowskie na ziemiach polskich 1939-1945. Informator encyklopedyczny'', Warszawa 1979, s. 534, poz. 5146; | |||
* [[Henryk Świderski]], ''Armia Krajowa w Obwodzie Grójec - „Głuszec”'', Warszawa 1993, s. 18, 30-31, 293; | |||
* Tadeusz S. Jaroszewski, Waldemar Baraniewski, ''Po pałacach i dworach Mazowsza. Przewodnik'', Warszawa 1995, poz. 168. Tu m.in. o kolejnych właścicielach majątku od początku XIX wieku do 1945. | |||