Ludwik z Warki

Ludwik z Warki (zm. 1485, wg innych źródeł w 1482) – bernardyn, wybitny kaznodzieja, zmarły w opinii świętości. O jego życiu wiemy niewiele. Do konwentu warszawskiego przybył w 1482 roku z Bydgoszczy. Klasztor warszawski był wówczas głównym ośrodkiem kaznodziejstwa na Mazowszu. Ludwik z Warki zasłynął w nim jako człowiek o nieprzeciętnej „świątobliwości i wybitny kaznodzieja. Na jego kazania spieszyły tłumy mieszczan starej Warszawy (...), które nie mieściły się w nowym kościele św. Anny. Kaznodzieja miał zwyczaj przemawiać na placu przykościelnym” (W. F. Murawiec).

Kazania Ludwika z Warki nie dochowały się do naszych czasów. Wzmianki o nich znajdują się w kronikach bernardynów.

Zmarł w 1485 r. i pochowany został w warszawskim kościele św. Anny. Zaraz po śmierci ludzie przekonani byli o cudach, których dokonywał. Sprowadzały one do tego kościoła licznych pątników, którzy modlili się przy jego grobie i oczekiwali łask.

Bibliografia

• Wanda Szeląg, Ludwik z Warki, [w:] Słownik wiedzy o Grójeckiem - zeszyt ósmy, Towarzystwo Literackie im. Adama Mickiewicza - oddział w Grójcu, 1999, s. 52-53 - na podstawie źródeł:
• Wiesław Franciszek Murawiec OFM, Bernardyni warszawscy. Dzieje klasztoru św. Anny w Warszawie 1454-1864, Kraków 1973, s. 139;
• Anna Szopalik, Działalność zakonów żebrzących na Mazowszu i Kujawach w XV w., „Rocznik Mazowiecki” t. 8: 1984, s. 205.