Janusz Machnicki

Janusz Machnicki (ur. 4 lutego 1886 w Jasieńcu, zm. 14 lutego 1962 w Warszawie) – ekonomista, technolog, wysoki urzędnik społeczny.

Biografia

Urodził się 4 lutego 1886 w Jasieńcu jako syn dyrektora cukrowni „Czersk” Ignacego i Antoniny z Ogończyk-Blochów. Do gimnazjum filologicznego uczęszczał w Radomiu (1895–1900), potem do IV Gimnazjum Filologicznego w Warszawie (1901–1904). W 1904 rozpoczął studia wyższe z dziedziny nauk przyrodniczych w Zurychu, od 1907 odbył studia społeczno-ekonomiczne na Uniwersytecie w Lipsku. W tym czasie działał w organizacjach młodzieżowych: w Zurychu należał do Związku Młodzieży Polskiej „Zet”, w latach 1904–1906 był członkiem zarządu polskiej organizacji studenckiej „Ogniwo”, w Lipsku – prezesem Bratniej Pomocy Studentów-Polaków, był delegatem na zjazd w Genewie (1904) i w Paryżu (1907). Od 1910 pracował w Warszawskim Towarzystwie Ubezpieczeń. W tym samym roku został członkiem Stronnictwa Narodowej Demokracji, w 1916 pracował w Lidze Narodów. W czasie I wojny światowej działał w Komitecie Obywatelskim miasta Warszawy (1914–1918), w latach 1915–1917 dyrektor sekcji artykułów spożywczych w Centralnym Komitecie Obywatelskim. W latach 1917–1919 pełnił różne funkcje: dyrektora Departamentu Aprowizacji Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, dyrektora Krajowego Urzędu Zbożowego, podsekretarza stanu i kierownika Ministerstwa Aprowizacji. Od 1919 dyrektor Zarządu Spółki Akcyjnej Handlu Ziemiopłodami w Warszawie, w 1929 prezes rady nadzorczej firmy „Cerealia”, w latach 1930–1932 dyrektor Polsko-Belgijskich Zakładów Chemicznych S.A. w Warszawie, do 1944 dyrektor Zarządu Polskiej Spółki Powierniczej S.A. Założył Koło Lipszczan zrzeszające absolwentów Uniwersytetu w Lipsku, będące w 1915 inicjatorem powstania Szkoły Nauk Społecznych i Handlowych, późniejszej Szkoły Nauk Politycznych. Machnicki wykładał w nich przez dwa lata skarbowość i statystykę. Należał do wielu organizacji gospodarczych i naukowych, w których prowadził szeroką działalność. Podczas okupacji od 1940 był prezesem Rady Opiekuńczej Miejskiej w Warszawie, co było powodem dwukrotnego aresztowania. W 1945 został naczelnikiem w Ministerstwie Aprowizacji i Handlu, od 1946 wicedyrektorem Departamentu Miejscowego Przemysłu Spożywczego, od 1949 naczelnikiem wydziału Młynów i Piekarń w Ministerstwie Handlu Wewnętrznego, później radcą w Departamencie Artykułów Spożywczych.

Prowadził badania naukowe z dziedziny statystyki, skarbowości, zajmował się problemami przetwórstwa zbożowego. Wspólnie z J. Rabinowiczem i S. Śliwą opracował podręcznik Piekarstwo (1954). Opublikował wiele artykułów w „Ekonomiście”, „Gazecie Rolniczej”, „Przeglądzie Piekarniczym”. W latach 1955–1956 wykładał w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego.

Został odznaczony Orderem Polonia Restituta (1927) i Złotym Krzyżem Zasługi (1946).

Zmarł 14 lutego 1962 w Warszawie, pochowany został na cmentarzu Powązkowskim.

Bibliografia

• Danuta Tomczyk, Machnicki Janusz, [w:] Słownik wiedzy o Grójeckiem - zeszyt pierwszy, Towarzystwo Literackie im. Adama Mickiewicza - oddział w Grójcu, 1993, s. 53–54 - na podstawie źródeł:
• Ilustrowana Encyklopedia Trzaski, Everta i Michalskiego, Warszawa 1928, t. 3, s. 263;
• S. Łoza, Czy wiesz, kto to jest?, Warszawa 1938, s. 450;
• J. Kaliński, J. Zieliński, Machnicki Janusz, Polski Słownik Biograficzny, t. 18, s. 633-635.