Lewiczyn: Różnice pomiędzy wersjami
(Utworzono nową stronę "'''Lewiczyn''' – wieś w Polsce, położona w województwie mazowieckim, w powiecie grójeckim, w gminie Belsk Duży. Historia miejscowości Lewiczyn związana jest nierozerwalnie z parafią i kościołem, o których pierwsze wzmianki pochodzą z 1310 roku. W materiałach źródłowych z tego okresu jest mowa o niewielkiej miejscowości na trakcie królewskim krakowsko-warszawskim o nazwie Lewiczyn w którym jak podają…") |
Nie podano opisu zmian |
||
| Linia 5: | Linia 5: | ||
Tradycja ludowa z XIII wieku mówi o wojsku książęcym i odniesionym zwycięstwie nad wrogiem, które w podzięce Bogu za to zwycięstwo usypało czapkami wzgórze, na którym wybudowano kościół pod wezwaniem Św. Wojciecha, wielka odwaga i waleczność zostały nazwane „lwim czynem” i stąd nazwa miejscowości - Lewiczyn. W XIII w. wzniesiono drewnianą świątynię, jej fundatorem była rodzina Lewickich z Lewiczyna herbu Prawda. | Tradycja ludowa z XIII wieku mówi o wojsku książęcym i odniesionym zwycięstwie nad wrogiem, które w podzięce Bogu za to zwycięstwo usypało czapkami wzgórze, na którym wybudowano kościół pod wezwaniem Św. Wojciecha, wielka odwaga i waleczność zostały nazwane „lwim czynem” i stąd nazwa miejscowości - Lewiczyn. W XIII w. wzniesiono drewnianą świątynię, jej fundatorem była rodzina Lewickich z Lewiczyna herbu Prawda. | ||
W 1442 r. kanonik krakowski i doktor dekretałów (wyroki papieskie), Jakub Zaborowski, ofiarował plebanii Lewczyńskiej swój dział ojcowski. W XVI wieku wieś Lewiczyn należała do Prokopa Poborskiego i poborcy w ziemi czerskiej, Piotra Odrzywolskiego. W roku 1603 odbyła się w Lewiczynie wizytacja biskupa poznańskiego, Wawrzyńca Groślickiego, który stwierdził, że stan świątyni jest zły i grozi zawaleniem. Od tego czasu zaczęto gromadzić drewno z czerwonego modrzewia na budowę nowej świątyni. Stary Kościół był dość obszerny, mieścił w sobie kilka ołtarzy, z czego trzy były w dobrym stanie. Do wyposażenia kościoła należały: folwark w Lewiczynie, dziesięciny z Lewiczyna, Woli Lewickiej, Belska Małego, i Wielkiego Grotowa, Bodzewa, Jaroch, Borut, Oczesał, Widowa, Skurowa, Kus, Zaborowa Małego i Wielkiego. W 1718r. w Lewiczynie istnieje siedem bractw: Najświętszego Sakramentu, Różańca Najświętszej Marii Panny, Imienia Jezus, Szkaplerza NMP, Św. Izydora Oracza i Tercjarzy III Zakonu Św. Franciszka. W tym też czasie wokół Cudownego Obrazu zamontowano 294 wota. | W 1442 r. kanonik krakowski i doktor dekretałów (wyroki papieskie), Jakub Zaborowski, ofiarował plebanii Lewczyńskiej swój dział ojcowski. W XVI wieku wieś Lewiczyn należała do Prokopa Poborskiego i poborcy w ziemi czerskiej, Piotra Odrzywolskiego. W roku 1603 odbyła się w Lewiczynie wizytacja biskupa poznańskiego, Wawrzyńca Groślickiego, który stwierdził, że stan świątyni jest zły i grozi zawaleniem. Od tego czasu zaczęto gromadzić drewno z czerwonego modrzewia na budowę nowej świątyni. Stary Kościół był dość obszerny, mieścił w sobie kilka ołtarzy, z czego trzy były w dobrym stanie. Do wyposażenia kościoła należały: folwark w Lewiczynie, dziesięciny z Lewiczyna, Woli Lewickiej, [[Belsk Mały|Belska Małego]], i [[Grotów|Wielkiego Grotowa]], [[Bodzew|Bodzewa]], [[Jarochy|Jaroch]], [[Boruty|Borut]], [[Oczesały|Oczesał]], [[Widów|Widowa]], [[Skurów|Skurowa]], [[Kussy|Kus]], [[Zaborów|Zaborowa Małego i Wielkiego]]. W 1718r. w Lewiczynie istnieje siedem bractw: Najświętszego Sakramentu, Różańca Najświętszej Marii Panny, Imienia Jezus, Szkaplerza NMP, Św. Izydora Oracza i Tercjarzy III Zakonu Św. Franciszka. W tym też czasie wokół Cudownego Obrazu zamontowano 294 wota. | ||
Po trzech wiekach istnienia pierwotnej świątyni, w 1606 r. na jej miejscu powstaje druga – bardziej okazała, pod wezwaniem Św. Wojciecha – Biskupa i Męczennika, istniejąca do dziś. Jej budowę ukończono w 1608 r. Została ufundowana przez podstolego czerskiego Prokopa Oborskiego. Konsekracja nastąpiła 27 kwietnia 1608 r. Kilka lat później, w 1616 r. w protokole wizytacyjnym wysoko oceniano walory architektoniczne świątyni. W połowie XVII w. staraniem miejscowego proboszcza, Andrzeja Gałkowskiego, dobudowano do kościoła dwuwieżową fasadę. | Po trzech wiekach istnienia pierwotnej świątyni, w 1606 r. na jej miejscu powstaje druga – bardziej okazała, pod wezwaniem Św. Wojciecha – Biskupa i Męczennika, istniejąca do dziś. Jej budowę ukończono w 1608 r. Została ufundowana przez podstolego czerskiego Prokopa Oborskiego. Konsekracja nastąpiła 27 kwietnia 1608 r. Kilka lat później, w 1616 r. w protokole wizytacyjnym wysoko oceniano walory architektoniczne świątyni. W połowie XVII w. staraniem miejscowego proboszcza, Andrzeja Gałkowskiego, dobudowano do kościoła dwuwieżową fasadę. | ||
Okres zaborów odcisnął piętno na życiu Sanktuarium. Zaborca zlikwidował bractwa, a dobra kościelne zabrał. Po upadku powstania styczniowego proboszcz Lewiczyński za pomoc powstańcom został zesłany na Sybir. W 1730 r. po silnej burzy świątynia mocno ucierpiała. Odbudowano uszkodzony kościół, ale już jako jednowieżowy i tak pozostało do dnia dzisiejszego. O sławie Sanktuarium świadczą dary i wota. Król Zygmunt III Waza ofiarował monstrancję (drugą przekazał na Jasną Górę). Jan III Sobieski po Wiktorii Wiedeńskiej podarował materiał z namiotu tureckiego Wezyra, którego fragment wszyto do jednego z ornatów. | Okres zaborów odcisnął piętno na życiu Sanktuarium. Zaborca zlikwidował bractwa, a dobra kościelne zabrał. Po upadku powstania styczniowego proboszcz Lewiczyński za pomoc powstańcom został zesłany na Sybir. W 1730 r. po silnej burzy świątynia mocno ucierpiała. Odbudowano uszkodzony kościół, ale już jako jednowieżowy i tak pozostało do dnia dzisiejszego. O sławie Sanktuarium świadczą dary i wota. Król Zygmunt III Waza ofiarował monstrancję (drugą przekazał na Jasną Górę). Jan III Sobieski po Wiktorii Wiedeńskiej podarował materiał z namiotu tureckiego Wezyra, którego fragment wszyto do jednego z ornatów. | ||
Wersja z 20:27, 9 wrz 2023
Lewiczyn – wieś w Polsce, położona w województwie mazowieckim, w powiecie grójeckim, w gminie Belsk Duży.
Historia miejscowości Lewiczyn związana jest nierozerwalnie z parafią i kościołem, o których pierwsze wzmianki pochodzą z 1310 roku. W materiałach źródłowych z tego okresu jest mowa o niewielkiej miejscowości na trakcie królewskim krakowsko-warszawskim o nazwie Lewiczyn w którym jak podają źródła z 1310 r. plebanem był ksiądz Marcin.
Tradycja ludowa z XIII wieku mówi o wojsku książęcym i odniesionym zwycięstwie nad wrogiem, które w podzięce Bogu za to zwycięstwo usypało czapkami wzgórze, na którym wybudowano kościół pod wezwaniem Św. Wojciecha, wielka odwaga i waleczność zostały nazwane „lwim czynem” i stąd nazwa miejscowości - Lewiczyn. W XIII w. wzniesiono drewnianą świątynię, jej fundatorem była rodzina Lewickich z Lewiczyna herbu Prawda.
W 1442 r. kanonik krakowski i doktor dekretałów (wyroki papieskie), Jakub Zaborowski, ofiarował plebanii Lewczyńskiej swój dział ojcowski. W XVI wieku wieś Lewiczyn należała do Prokopa Poborskiego i poborcy w ziemi czerskiej, Piotra Odrzywolskiego. W roku 1603 odbyła się w Lewiczynie wizytacja biskupa poznańskiego, Wawrzyńca Groślickiego, który stwierdził, że stan świątyni jest zły i grozi zawaleniem. Od tego czasu zaczęto gromadzić drewno z czerwonego modrzewia na budowę nowej świątyni. Stary Kościół był dość obszerny, mieścił w sobie kilka ołtarzy, z czego trzy były w dobrym stanie. Do wyposażenia kościoła należały: folwark w Lewiczynie, dziesięciny z Lewiczyna, Woli Lewickiej, Belska Małego, i Wielkiego Grotowa, Bodzewa, Jaroch, Borut, Oczesał, Widowa, Skurowa, Kus, Zaborowa Małego i Wielkiego. W 1718r. w Lewiczynie istnieje siedem bractw: Najświętszego Sakramentu, Różańca Najświętszej Marii Panny, Imienia Jezus, Szkaplerza NMP, Św. Izydora Oracza i Tercjarzy III Zakonu Św. Franciszka. W tym też czasie wokół Cudownego Obrazu zamontowano 294 wota.
Po trzech wiekach istnienia pierwotnej świątyni, w 1606 r. na jej miejscu powstaje druga – bardziej okazała, pod wezwaniem Św. Wojciecha – Biskupa i Męczennika, istniejąca do dziś. Jej budowę ukończono w 1608 r. Została ufundowana przez podstolego czerskiego Prokopa Oborskiego. Konsekracja nastąpiła 27 kwietnia 1608 r. Kilka lat później, w 1616 r. w protokole wizytacyjnym wysoko oceniano walory architektoniczne świątyni. W połowie XVII w. staraniem miejscowego proboszcza, Andrzeja Gałkowskiego, dobudowano do kościoła dwuwieżową fasadę.
Okres zaborów odcisnął piętno na życiu Sanktuarium. Zaborca zlikwidował bractwa, a dobra kościelne zabrał. Po upadku powstania styczniowego proboszcz Lewiczyński za pomoc powstańcom został zesłany na Sybir. W 1730 r. po silnej burzy świątynia mocno ucierpiała. Odbudowano uszkodzony kościół, ale już jako jednowieżowy i tak pozostało do dnia dzisiejszego. O sławie Sanktuarium świadczą dary i wota. Król Zygmunt III Waza ofiarował monstrancję (drugą przekazał na Jasną Górę). Jan III Sobieski po Wiktorii Wiedeńskiej podarował materiał z namiotu tureckiego Wezyra, którego fragment wszyto do jednego z ornatów.