1806
edycji
brak opisu edycji
Nie podano opisu zmian |
Nie podano opisu zmian |
||
| Linia 1: | Linia 1: | ||
'''Jan Kapistran Bieliński''' (ur. 22 października 1834 w Biłgoraju, zm. 19 sierpnia 1919 w Warszawie) – fizjoterapeuta, założyciel i główny lekarz | '''Jan Kapistran Bieliński''' (ur. 22 października 1834 w Biłgoraju, zm. 19 sierpnia 1919 w [[Warszawa|Warszawie]]) – fizjoterapeuta, założyciel i główny lekarz [[Zakład Przyrodoleczniczy w Nowym Mieście nad Pilicą|Zakładu Przyrodoleczniczego w Nowym Mieście nad Pilicą]]. | ||
== Życiorys == | == Życiorys == | ||
| Linia 6: | Linia 6: | ||
Po upadku powstania prawdopodobnie mieszkał w Warszawie, w 1865 wyjechał do Paryża, gdzie dokształcał się przez ponad rok w klinikach: neurologicznej, chirurgicznej i dziecięcej. Do kraju powrócił przez Gräfenberg (Sokołowsko na Dolnym Śląsku), gdzie zapoznał się z hydroterapią Priessnitza. W 1868 przybył ponownie do Nowego Miasta nad Pilicą z zamiarem utworzenia zakładu hydroterapeutycznego na wzór zakładu doktora Sebastiana Kneippa (1821-1892) w Wörishofen, do czego zachęcali go prof. Tytus Chałubiński (1820-1889) i prof. Ignacy Tadeusz Baranowski (1833-1919). Taki mały zakład otworzył już w 1869 roku. Aby go unowocześnić i rozbudować w 1872 roku zwiedził uzdrowiska czeskie Karlsbad i Marienbad oraz odbył kilkumiesięczne studia hydropatyczne w Szwajcarii i we Francji, w Divonne u prof. Fernanda Widala. Dzięki zdobytej wiedzy i doświadczeniu opracował naukowe podstawy działania zakładu kąpielowo-leczniczego, w których oprócz hydroterapii postulował pracę fizyczną jako samoistną metodę leczenia. Jego projekt zyskał uznanie i znalazł poparcie finansowe Sokolnickiego, ojca żony, właściciela majątku Domaniewice. | Po upadku powstania prawdopodobnie mieszkał w Warszawie, w 1865 wyjechał do Paryża, gdzie dokształcał się przez ponad rok w klinikach: neurologicznej, chirurgicznej i dziecięcej. Do kraju powrócił przez Gräfenberg (Sokołowsko na Dolnym Śląsku), gdzie zapoznał się z hydroterapią Priessnitza. W 1868 przybył ponownie do Nowego Miasta nad Pilicą z zamiarem utworzenia zakładu hydroterapeutycznego na wzór zakładu doktora Sebastiana Kneippa (1821-1892) w Wörishofen, do czego zachęcali go prof. Tytus Chałubiński (1820-1889) i prof. Ignacy Tadeusz Baranowski (1833-1919). Taki mały zakład otworzył już w 1869 roku. Aby go unowocześnić i rozbudować w 1872 roku zwiedził uzdrowiska czeskie Karlsbad i Marienbad oraz odbył kilkumiesięczne studia hydropatyczne w Szwajcarii i we Francji, w Divonne u prof. Fernanda Widala. Dzięki zdobytej wiedzy i doświadczeniu opracował naukowe podstawy działania zakładu kąpielowo-leczniczego, w których oprócz hydroterapii postulował pracę fizyczną jako samoistną metodę leczenia. Jego projekt zyskał uznanie i znalazł poparcie finansowe Sokolnickiego, ojca żony, właściciela majątku Domaniewice. | ||
Otwarcie Zakładu Przyrodoleczniczego dra J. Bielińskiego nastąpiło 31 maja 1874. Była to pierwsza tego rodzaju placówka w Polsce, urządzona na wzór uzdrowisk europejskich, w których leczono nerwy, plagę XIX wieku. Placówka była rozbudowywana przez szereg lat osiągając 29 obiektów do celów leczniczych, gospodarczych i rozrywkowo-kulturalnych. Do bardziej nowoczesnych należał oddział zlokalizowany w willi (pensjonacie) „Marylin” (64 pokoje). Kuracjuszami opiekowało się tu trzech lekarzy. Kąpiele lecznicze stosował razem z psychoterapią, gimnastyką i pracą fizyczną. W połączeniu tych kilku metod upatrywał dobry wynik leczenia. Dzięki empatii i łatwości w nawiązywaniu kontaktów wpływał na poprawę stanu psychicznego chorych oraz cieszył się dużym szacunkiem i zaufaniem. Zakład stal się słynny i modny w całym kraju. Stale zwiększała się liczba kuracjuszy, przyjeżdżali chorzy ze wszystkich trzech zaborów i z Rosji, bywało tu ziemiaństwo, artyści i pisarze. | Otwarcie [[Zakład Przyrodoleczniczy w Nowym Mieście nad Pilicą|Zakładu Przyrodoleczniczego dra J. Bielińskiego]] nastąpiło 31 maja 1874. Była to pierwsza tego rodzaju placówka w Polsce, urządzona na wzór uzdrowisk europejskich, w których leczono nerwy, plagę XIX wieku. Placówka była rozbudowywana przez szereg lat osiągając 29 obiektów do celów leczniczych, gospodarczych i rozrywkowo-kulturalnych. Do bardziej nowoczesnych należał oddział zlokalizowany w willi (pensjonacie) „Marylin” (64 pokoje). Kuracjuszami opiekowało się tu trzech lekarzy. Kąpiele lecznicze stosował razem z psychoterapią, gimnastyką i pracą fizyczną. W połączeniu tych kilku metod upatrywał dobry wynik leczenia. Dzięki empatii i łatwości w nawiązywaniu kontaktów wpływał na poprawę stanu psychicznego chorych oraz cieszył się dużym szacunkiem i zaufaniem. Zakład stal się słynny i modny w całym kraju. Stale zwiększała się liczba kuracjuszy, przyjeżdżali chorzy ze wszystkich trzech zaborów i z Rosji, bywało tu ziemiaństwo, artyści i pisarze. | ||
W Polsce i na Zachodzie był prekursorem w stosowaniu pracy fizycznej jako metody terapii. Jego ideę starano się wprowadzić w uzdrowiskach w Nałęczowie i Ojcowie. O wiele lat wyprzedził podręcznikową hydroterapię, ujmując w kąpielach leczniczych bodźców termalnych i zastępując je nacieraniem albo masażem. | W Polsce i na Zachodzie był prekursorem w stosowaniu pracy fizycznej jako metody terapii. Jego ideę starano się wprowadzić w uzdrowiskach w Nałęczowie i Ojcowie. O wiele lat wyprzedził podręcznikową hydroterapię, ujmując w kąpielach leczniczych bodźców termalnych i zastępując je nacieraniem albo masażem. | ||