1806
edycji
brak opisu edycji
Nie podano opisu zmian |
Nie podano opisu zmian |
||
| (Nie pokazano 1 pośredniej wersji utworzonej przez tego samego użytkownika) | |||
| Linia 1: | Linia 1: | ||
'''Jan Kapistran Bieliński''' (ur. 22 października 1834 w Biłgoraju, zm. 19 sierpnia 1919 w Warszawie) – fizjoterapeuta, założyciel i główny lekarz | '''Jan Kapistran Bieliński''' (ur. 22 października 1834 w Biłgoraju, zm. 19 sierpnia 1919 w [[Warszawa|Warszawie]]) – fizjoterapeuta, założyciel i główny lekarz [[Zakład Przyrodoleczniczy w Nowym Mieście nad Pilicą|Zakładu Przyrodoleczniczego w Nowym Mieście nad Pilicą]]. | ||
== Życiorys == | == Życiorys == | ||
| Linia 6: | Linia 6: | ||
Po upadku powstania prawdopodobnie mieszkał w Warszawie, w 1865 wyjechał do Paryża, gdzie dokształcał się przez ponad rok w klinikach: neurologicznej, chirurgicznej i dziecięcej. Do kraju powrócił przez Gräfenberg (Sokołowsko na Dolnym Śląsku), gdzie zapoznał się z hydroterapią Priessnitza. W 1868 przybył ponownie do Nowego Miasta nad Pilicą z zamiarem utworzenia zakładu hydroterapeutycznego na wzór zakładu doktora Sebastiana Kneippa (1821-1892) w Wörishofen, do czego zachęcali go prof. Tytus Chałubiński (1820-1889) i prof. Ignacy Tadeusz Baranowski (1833-1919). Taki mały zakład otworzył już w 1869 roku. Aby go unowocześnić i rozbudować w 1872 roku zwiedził uzdrowiska czeskie Karlsbad i Marienbad oraz odbył kilkumiesięczne studia hydropatyczne w Szwajcarii i we Francji, w Divonne u prof. Fernanda Widala. Dzięki zdobytej wiedzy i doświadczeniu opracował naukowe podstawy działania zakładu kąpielowo-leczniczego, w których oprócz hydroterapii postulował pracę fizyczną jako samoistną metodę leczenia. Jego projekt zyskał uznanie i znalazł poparcie finansowe Sokolnickiego, ojca żony, właściciela majątku Domaniewice. | Po upadku powstania prawdopodobnie mieszkał w Warszawie, w 1865 wyjechał do Paryża, gdzie dokształcał się przez ponad rok w klinikach: neurologicznej, chirurgicznej i dziecięcej. Do kraju powrócił przez Gräfenberg (Sokołowsko na Dolnym Śląsku), gdzie zapoznał się z hydroterapią Priessnitza. W 1868 przybył ponownie do Nowego Miasta nad Pilicą z zamiarem utworzenia zakładu hydroterapeutycznego na wzór zakładu doktora Sebastiana Kneippa (1821-1892) w Wörishofen, do czego zachęcali go prof. Tytus Chałubiński (1820-1889) i prof. Ignacy Tadeusz Baranowski (1833-1919). Taki mały zakład otworzył już w 1869 roku. Aby go unowocześnić i rozbudować w 1872 roku zwiedził uzdrowiska czeskie Karlsbad i Marienbad oraz odbył kilkumiesięczne studia hydropatyczne w Szwajcarii i we Francji, w Divonne u prof. Fernanda Widala. Dzięki zdobytej wiedzy i doświadczeniu opracował naukowe podstawy działania zakładu kąpielowo-leczniczego, w których oprócz hydroterapii postulował pracę fizyczną jako samoistną metodę leczenia. Jego projekt zyskał uznanie i znalazł poparcie finansowe Sokolnickiego, ojca żony, właściciela majątku Domaniewice. | ||
Otwarcie Zakładu Przyrodoleczniczego dra J. Bielińskiego nastąpiło 31 maja 1874. Była to pierwsza tego rodzaju placówka w Polsce, urządzona na wzór uzdrowisk europejskich, w których leczono nerwy, plagę XIX wieku. Placówka była rozbudowywana przez szereg lat osiągając 29 obiektów do celów leczniczych, gospodarczych i rozrywkowo-kulturalnych. Do bardziej nowoczesnych należał oddział zlokalizowany w willi (pensjonacie) „Marylin” (64 pokoje). Kuracjuszami opiekowało się tu trzech lekarzy. Kąpiele lecznicze stosował razem z psychoterapią, gimnastyką i pracą fizyczną. W połączeniu tych kilku metod upatrywał dobry wynik leczenia. Dzięki empatii i łatwości w nawiązywaniu kontaktów wpływał na poprawę stanu psychicznego chorych oraz cieszył się dużym szacunkiem i zaufaniem. Zakład stal się słynny i modny w całym kraju. Stale zwiększała się liczba kuracjuszy, przyjeżdżali chorzy ze wszystkich trzech zaborów i z Rosji, bywało tu ziemiaństwo, artyści i pisarze. | Otwarcie [[Zakład Przyrodoleczniczy w Nowym Mieście nad Pilicą|Zakładu Przyrodoleczniczego dra J. Bielińskiego]] nastąpiło 31 maja 1874. Była to pierwsza tego rodzaju placówka w Polsce, urządzona na wzór uzdrowisk europejskich, w których leczono nerwy, plagę XIX wieku. Placówka była rozbudowywana przez szereg lat osiągając 29 obiektów do celów leczniczych, gospodarczych i rozrywkowo-kulturalnych. Do bardziej nowoczesnych należał oddział zlokalizowany w willi (pensjonacie) „Marylin” (64 pokoje). Kuracjuszami opiekowało się tu trzech lekarzy. Kąpiele lecznicze stosował razem z psychoterapią, gimnastyką i pracą fizyczną. W połączeniu tych kilku metod upatrywał dobry wynik leczenia. Dzięki empatii i łatwości w nawiązywaniu kontaktów wpływał na poprawę stanu psychicznego chorych oraz cieszył się dużym szacunkiem i zaufaniem. Zakład stal się słynny i modny w całym kraju. Stale zwiększała się liczba kuracjuszy, przyjeżdżali chorzy ze wszystkich trzech zaborów i z Rosji, bywało tu ziemiaństwo, artyści i pisarze. | ||
W Polsce i na Zachodzie był prekursorem w stosowaniu pracy fizycznej jako metody terapii. Jego ideę starano się wprowadzić w uzdrowiskach w Nałęczowie i Ojcowie. O wiele lat wyprzedził podręcznikową hydroterapię, ujmując w kąpielach leczniczych bodźców termalnych i zastępując je nacieraniem albo masażem. | W Polsce i na Zachodzie był prekursorem w stosowaniu pracy fizycznej jako metody terapii. Jego ideę starano się wprowadzić w uzdrowiskach w Nałęczowie i Ojcowie. O wiele lat wyprzedził podręcznikową hydroterapię, ujmując w kąpielach leczniczych bodźców termalnych i zastępując je nacieraniem albo masażem. | ||
| Linia 16: | Linia 16: | ||
W 1871 poślubił Wandę Sokolnicką, z którą miał córkę i syna Bolesława, studenta medycyny (zm. 1902). Starość spędził w biedzie i samotności; żona i dzieci zmarli wcześniej. Zmarł 19 sierpnia 1919 w Warszawie w wieku 85 lat, pochowany został w Nowym Mieście nad Pilicą. | W 1871 poślubił Wandę Sokolnicką, z którą miał córkę i syna Bolesława, studenta medycyny (zm. 1902). Starość spędził w biedzie i samotności; żona i dzieci zmarli wcześniej. Zmarł 19 sierpnia 1919 w Warszawie w wieku 85 lat, pochowany został w Nowym Mieście nad Pilicą. | ||
W 1960, w związku z obchodami 550. rocznicy uzyskania praw miejskich przez Nowe Miasto nad Pilicą, w ścianę domu, w którym mieszkał, wmurowano tablicę z napisem: „''Tu mieszkał i pracował od 1873 do 1914 roku dr Jan Bieliński, twórca pierwszego w Polsce Zakładu Przyrodo-Leczniczego w Nowym Mieście n. Pilicą. Cześć jego pamięci'' | W 1960, w związku z obchodami 550. rocznicy uzyskania praw miejskich przez Nowe Miasto nad Pilicą, w ścianę domu, w którym mieszkał, wmurowano tablicę z napisem: „''Tu mieszkał i pracował od 1873 do 1914 roku dr Jan Bieliński, twórca pierwszego w Polsce Zakładu Przyrodo-Leczniczego w Nowym Mieście n. Pilicą. Cześć jego pamięci''”. | ||
Z okazji 560-lecia założenia Nowego Miasta na grobie Bielińskiego postawiono obelisk. Ulica przebiegająca obok dawnego Zakładu nosi nazwę Bielińskiego, a na ocalałych ruinach znajduje się tablica poświęcona założycielowi. W Muzeum Regionalnym w Nowym Mieście można oglądać grafiki Zakładu z czasów jego działalności. | Z okazji 560-lecia założenia Nowego Miasta na grobie Bielińskiego postawiono obelisk. Ulica przebiegająca obok dawnego Zakładu nosi nazwę Bielińskiego, a na ocalałych ruinach znajduje się tablica poświęcona założycielowi. W Muzeum Regionalnym w Nowym Mieście można oglądać grafiki Zakładu z czasów jego działalności. | ||
| Linia 23: | Linia 23: | ||
== Bibliografia == | == Bibliografia == | ||
* Katarzyna Kaźmierska, ''Bieliński Jan Kapistran'', [w:] ''Słownik wiedzy o Grójeckiem - zeszyt czternasty'', Towarzystwo Literackie im. Adama Mickiewicza - oddział w Grójcu, 2006, s. 6-8 – na podstawie źródeł: | |||
* Zbiory Muzeum Regionalnego w Nowym Mieście nad Pilicą; | |||
* Ignacy Chodorowicz, ''Nowe-Miasto i Zakład hydroterapeutyczny dra Bielińskiego,'' „Tygodnik Ilustrowany” 1875, nr 404, s. 200-201, nr 405, s. 214-215; | |||
* Stanisław Kośmiński, ''Bieliński Jan'', [w:] ''Słownik lekarzów polskich obejmujący oprócz krótkich życiorysów lekarzy Polaków oraz cudzoziemców w Polsce osiadłych, dokładną bibliografią lekarską polską od czasów najdawniejszych aż do chwili obecnej,'' Warszawa 1883, s. 30; | |||
* K. H., ''Jubilaci-lekarze,'' „Biesiada Literacka” 1898, nr 45, s. 137-138; | |||
* ''Wiadomości bieżące'', „Medycyna” 1898 nr 32, s. 760; | |||
* ''Z Królestwa Polskiego. Nowe Miasto,'' „Kraj” 1898, t. 32, nr 33, s. 16; | |||
* ''Z tygodnia na tydzień,'' „Tygodnik Ilustrowany” 1898, nr 34, s. 660; | |||
* Józef Pawiński, ''Życiorysy kandydatów na członków honorowych Towarzystwa Lekarskiego Warszawskiego.'' 1) ''Bieliński Jan,'' „Pamiętnik Towarzystwa Lekarskiego Warszawskiego” 1917, t. 113, s. 101-102; | |||
* Karol Tokarski, ''Dr Jan Bieliński (Wspomnienie pośmiertne), „Gazeta'' Lekarska” 1919, nr 36, s. 423-424; | |||
* Halina Stróżewska, ''Jan Bieliński (1834-1919)'', [w:] ''Znani i nieznani Ziemi Radomskiej,'' pod red. Czesława Tadeusza Zwolskiego, Radom 1990, s. 15-17; | |||
* Piotr Szarejko, ''Bieliński Jan (1834-1919)'', [w:] ''Słownik lekarzy polskich XIX wieku,'' Warszawa 1995, t. 3, s. 39-41. | |||
[[Kategoria:Lekarze]] | [[Kategoria:Lekarze]] | ||
{{DEFAULTSORT:Bieliński, Jan}} | {{DEFAULTSORT:Bieliński, Jan}} | ||