Worów - Historia wersji

Admin o 22:54, 14 lis 2023

2023-11-14T22:54:09Z

← poprzednia wersja		Wersja z 00:54, 15 lis 2023
Linia 6:		Linia 6:
	Nie jest wykluczone, że pierwotny kościół został ufundowany już w XII lub XIII w. przez Przerowów z [[Drwalew\|Drwalewa]]. Już w 1428 r. istniała parafia. Pod rokiem 1603 wzmiankowany jest kościół drewniany pw. św. Floriana i Jedenastu Tysięcy Panien. Jego dobroczyńcami byli Drwalewscy, Zawiszowie i Rosochowscy.		Nie jest wykluczone, że pierwotny kościół został ufundowany już w XII lub XIII w. przez Przerowów z [[Drwalew\|Drwalewa]]. Już w 1428 r. istniała parafia. Pod rokiem 1603 wzmiankowany jest kościół drewniany pw. św. Floriana i Jedenastu Tysięcy Panien. Jego dobroczyńcami byli Drwalewscy, Zawiszowie i Rosochowscy.

	W XVIII w. dużą rolę w życiu parafii Worów odgrywała rodzina Prażmowskich h. Belina, wywodząca się z niedalekiego Prażmowa, posiadająca także dobra Kośmin. W roku 1696 Michał Prażmowski (zm. 1717), starosta nieszawski, sprawił dzwon duży, a w następnym roku zapewne i mały z napisem: ''Sit nomen domini benedictum s. Floriane ora pro nobis''. Ok. połowy XVIII w. – za ks. Gadomskiego – w Worowie stanął nowy kościół. W dziele zapewne partycypował Franciszek Prażmowski (1734–1813), dziedzic Kośmina, kasztelan zakroczymski, uczestnik Sejmu Wielkiego, kawaler Orderów Orła Białego i Świętego Stanisława, pochowany w Worowie. Jakiś czas urząd miejscowego proboszcza sprawował jego syn, ks. Adam Michał Prażmowski (1764–1836), późniejszy biskup płocki, historyk Kościoła. Z okresu fundacji XVIII-wiecznego kościoła zachowały się: lustro w ramie rokokowej, krzyż ołtarzowy, kielich gładki. Na ten wiek datuje się też kopię obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej, malowaną na desce.		W XVIII w. dużą rolę w życiu parafii Worów odgrywała rodzina Prażmowskich h. Belina, wywodząca się z niedalekiego Prażmowa, posiadająca także dobra [[Kośmin]]. W roku 1696 Michał Prażmowski (zm. 1717), starosta nieszawski, sprawił dzwon duży, a w następnym roku zapewne i mały z napisem: ''Sit nomen domini benedictum s. Floriane ora pro nobis''. Ok. połowy XVIII w. – za ks. Gadomskiego – w Worowie stanął nowy kościół. W dziele zapewne partycypował Franciszek Prażmowski (1734–1813), dziedzic [[Kośmin\|Kośmina]], kasztelan zakroczymski, uczestnik Sejmu Wielkiego, kawaler Orderów Orła Białego i Świętego Stanisława, pochowany w Worowie. Jakiś czas urząd miejscowego proboszcza sprawował jego syn, ks. Adam Michał Prażmowski (1764–1836), późniejszy biskup płocki, historyk Kościoła. Z okresu fundacji XVIII-wiecznego kościoła zachowały się: lustro w ramie rokokowej, krzyż ołtarzowy, kielich gładki. Na ten wiek datuje się też kopię obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej, malowaną na desce.

	=== Obecny kościół ===		=== Obecny kościół ===
Linia 13:		Linia 13:
	W pobliżu kościoła stoi figura św. Jana Nepomucena (z XIX w.) zadedykowana pamięci Marii Rostworowskiej, z domu Popiel, bratanicy Wincentego, arcybiskupa warszawskiego. Maria wyszła za mąż za dziedzica [[Lesznowola\|Lesznowoli]], Feliksa Rostworowskiego (1826–1885), syna Stanisława i w ten sposób trafiła do parafii Worów. Imię czeskiego świętego w rodzinie Rostworowskich cieszyło się popularnością; nosił je literat Jan Nepomucen Rostworowski (1739–1847). W 1939 r. wystawiono pomnik w formie głazu narzutowego ku czci obywateli gminy Kobylin, którzy w latach 1918–1920 polegli na polu chwały w walkach o niepodległość ojczyzny.		W pobliżu kościoła stoi figura św. Jana Nepomucena (z XIX w.) zadedykowana pamięci Marii Rostworowskiej, z domu Popiel, bratanicy Wincentego, arcybiskupa warszawskiego. Maria wyszła za mąż za dziedzica [[Lesznowola\|Lesznowoli]], Feliksa Rostworowskiego (1826–1885), syna Stanisława i w ten sposób trafiła do parafii Worów. Imię czeskiego świętego w rodzinie Rostworowskich cieszyło się popularnością; nosił je literat Jan Nepomucen Rostworowski (1739–1847). W 1939 r. wystawiono pomnik w formie głazu narzutowego ku czci obywateli gminy Kobylin, którzy w latach 1918–1920 polegli na polu chwały w walkach o niepodległość ojczyzny.

	Na cmentarzu parafialnym na pewno przystaniemy przy kwaterze zmarłych w Domu Pomocy Społecznej w Lesznowoli. Znicz od współczesnych samorządowców i krajoznawców należy się Stanisławowi Czekanowskiemu (zm. 1963), dziedzicowi Kośmina, jednemu z ojców samorządu gminnego i powiatowego w Grójeckiem, prezesowi Oddziału Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego w Grójcu.		Na cmentarzu parafialnym na pewno przystaniemy przy kwaterze zmarłych w Domu Pomocy Społecznej w Lesznowoli. Znicz od współczesnych samorządowców i krajoznawców należy się [[Stanisław Czekanowski\|Stanisławowi Czekanowskiemu]] (zm. 1963), dziedzicowi Kośmina, jednemu z ojców samorządu gminnego i powiatowego w Grójeckiem, prezesowi Oddziału Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego w Grójcu.

	== Bibliografia ==		== Bibliografia ==

	== Linki zewnętrzne ==		== Linki zewnętrzne ==

Admin o 15:29, 6 paź 2023

2023-10-06T15:29:46Z

← poprzednia wersja		Wersja z 17:29, 6 paź 2023
Linia 14:		Linia 14:

	Na cmentarzu parafialnym na pewno przystaniemy przy kwaterze zmarłych w Domu Pomocy Społecznej w Lesznowoli. Znicz od współczesnych samorządowców i krajoznawców należy się Stanisławowi Czekanowskiemu (zm. 1963), dziedzicowi Kośmina, jednemu z ojców samorządu gminnego i powiatowego w Grójeckiem, prezesowi Oddziału Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego w Grójcu.		Na cmentarzu parafialnym na pewno przystaniemy przy kwaterze zmarłych w Domu Pomocy Społecznej w Lesznowoli. Znicz od współczesnych samorządowców i krajoznawców należy się Stanisławowi Czekanowskiemu (zm. 1963), dziedzicowi Kośmina, jednemu z ojców samorządu gminnego i powiatowego w Grójeckiem, prezesowi Oddziału Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego w Grójcu.

			== Bibliografia ==

			== Linki zewnętrzne ==

Admin o 20:12, 11 wrz 2023

2023-09-11T20:12:37Z

← poprzednia wersja		Wersja z 22:12, 11 wrz 2023
Linia 4:		Linia 4:

	== Kościół w Worowie ==		== Kościół w Worowie ==
	Nie jest wykluczone, że pierwotny kościół został ufundowany już w XII lub XIII w. przez Przerowów z Drwalewa. Już w 1428 r. istniała parafia. Pod rokiem 1603 wzmiankowany jest kościół drewniany pw. św. Floriana i Jedenastu Tysięcy Panien. Jego dobroczyńcami byli Drwalewscy, Zawiszowie i Rosochowscy.		Nie jest wykluczone, że pierwotny kościół został ufundowany już w XII lub XIII w. przez Przerowów z [[Drwalew\|Drwalewa]]. Już w 1428 r. istniała parafia. Pod rokiem 1603 wzmiankowany jest kościół drewniany pw. św. Floriana i Jedenastu Tysięcy Panien. Jego dobroczyńcami byli Drwalewscy, Zawiszowie i Rosochowscy.

	W XVIII w. dużą rolę w życiu parafii Worów odgrywała rodzina Prażmowskich h. Belina, wywodząca się z niedalekiego Prażmowa, posiadająca także dobra Kośmin. W roku 1696 Michał Prażmowski (zm. 1717), starosta nieszawski, sprawił dzwon duży, a w następnym roku zapewne i mały z napisem: ''Sit nomen domini benedictum s. Floriane ora pro nobis''. Ok. połowy XVIII w. – za ks. Gadomskiego – w Worowie stanął nowy kościół. W dziele zapewne partycypował Franciszek Prażmowski (1734–1813), dziedzic Kośmina, kasztelan zakroczymski, uczestnik Sejmu Wielkiego, kawaler Orderów Orła Białego i Świętego Stanisława, pochowany w Worowie. Jakiś czas urząd miejscowego proboszcza sprawował jego syn, ks. Adam Michał Prażmowski (1764–1836), późniejszy biskup płocki, historyk Kościoła. Z okresu fundacji XVIII-wiecznego kościoła zachowały się: lustro w ramie rokokowej, krzyż ołtarzowy, kielich gładki. Na ten wiek datuje się też kopię obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej, malowaną na desce.		W XVIII w. dużą rolę w życiu parafii Worów odgrywała rodzina Prażmowskich h. Belina, wywodząca się z niedalekiego Prażmowa, posiadająca także dobra Kośmin. W roku 1696 Michał Prażmowski (zm. 1717), starosta nieszawski, sprawił dzwon duży, a w następnym roku zapewne i mały z napisem: ''Sit nomen domini benedictum s. Floriane ora pro nobis''. Ok. połowy XVIII w. – za ks. Gadomskiego – w Worowie stanął nowy kościół. W dziele zapewne partycypował Franciszek Prażmowski (1734–1813), dziedzic Kośmina, kasztelan zakroczymski, uczestnik Sejmu Wielkiego, kawaler Orderów Orła Białego i Świętego Stanisława, pochowany w Worowie. Jakiś czas urząd miejscowego proboszcza sprawował jego syn, ks. Adam Michał Prażmowski (1764–1836), późniejszy biskup płocki, historyk Kościoła. Z okresu fundacji XVIII-wiecznego kościoła zachowały się: lustro w ramie rokokowej, krzyż ołtarzowy, kielich gładki. Na ten wiek datuje się też kopię obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej, malowaną na desce.
Linia 11:		Linia 11:
	Obecny kościół – murowany, w stylu neogotyckim – wzniesiono w pierwszej dekadzie XX w. za ks. Witolda Prądzyńskiego, według projektu Józefa Piusa Dziekońskiego. Konsekrował go w 1916 r. abp Aleksander Kakowski. Ks. Stanisław Słaby w 1957 r. na złoty jubileusz swojego kapłaństwa ufundował witraże i organy.		Obecny kościół – murowany, w stylu neogotyckim – wzniesiono w pierwszej dekadzie XX w. za ks. Witolda Prądzyńskiego, według projektu Józefa Piusa Dziekońskiego. Konsekrował go w 1916 r. abp Aleksander Kakowski. Ks. Stanisław Słaby w 1957 r. na złoty jubileusz swojego kapłaństwa ufundował witraże i organy.

	W pobliżu kościoła stoi figura św. Jana Nepomucena (z XIX w.) zadedykowana pamięci Marii Rostworowskiej, z domu Popiel, bratanicy Wincentego, arcybiskupa warszawskiego. Maria wyszła za mąż za dziedzica Lesznowoli, Feliksa Rostworowskiego (1826–1885), syna Stanisława i w ten sposób trafiła do parafii Worów. Imię czeskiego świętego w rodzinie Rostworowskich cieszyło się popularnością; nosił je literat Jan Nepomucen Rostworowski (1739–1847). W 1939 r. wystawiono pomnik w formie głazu narzutowego ku czci obywateli gminy Kobylin, którzy w latach 1918–1920 polegli na polu chwały w walkach o niepodległość ojczyzny.		W pobliżu kościoła stoi figura św. Jana Nepomucena (z XIX w.) zadedykowana pamięci Marii Rostworowskiej, z domu Popiel, bratanicy Wincentego, arcybiskupa warszawskiego. Maria wyszła za mąż za dziedzica [[Lesznowola\|Lesznowoli]], Feliksa Rostworowskiego (1826–1885), syna Stanisława i w ten sposób trafiła do parafii Worów. Imię czeskiego świętego w rodzinie Rostworowskich cieszyło się popularnością; nosił je literat Jan Nepomucen Rostworowski (1739–1847). W 1939 r. wystawiono pomnik w formie głazu narzutowego ku czci obywateli gminy Kobylin, którzy w latach 1918–1920 polegli na polu chwały w walkach o niepodległość ojczyzny.

	Na cmentarzu parafialnym na pewno przystaniemy przy kwaterze zmarłych w Domu Pomocy Społecznej w Lesznowoli. Znicz od współczesnych samorządowców i krajoznawców należy się Stanisławowi Czekanowskiemu (zm. 1963), dziedzicowi Kośmina, jednemu z ojców samorządu gminnego i powiatowego w Grójeckiem, prezesowi Oddziału Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego w Grójcu.		Na cmentarzu parafialnym na pewno przystaniemy przy kwaterze zmarłych w Domu Pomocy Społecznej w Lesznowoli. Znicz od współczesnych samorządowców i krajoznawców należy się Stanisławowi Czekanowskiemu (zm. 1963), dziedzicowi Kośmina, jednemu z ojców samorządu gminnego i powiatowego w Grójeckiem, prezesowi Oddziału Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego w Grójcu.

Admin: Utworzono nową stronę "'''Worów''' – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie grójeckim, w gminie Grójec. Leży około 2 km na północ od Grójca, nad rzeczką Molnicą. == Kościół w Worowie == Nie jest wykluczone, że pierwotny kościół został ufundowany już w XII lub XIII w. przez Przerowów z Drwalewa. Już w 1428 r. istniała parafia. Pod rokiem 1603 wzmiankowany jest kościół d…"

2023-09-09T14:04:08Z

Utworzono nową stronę "'''Worów''' – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie grójeckim, w gminie Grójec. Leży około 2 km na północ od Grójca, nad rzeczką Molnicą. == Kościół w Worowie == Nie jest wykluczone, że pierwotny kościół został ufundowany już w XII lub XIII w. przez Przerowów z Drwalewa. Już w 1428 r. istniała parafia. Pod rokiem 1603 wzmiankowany jest kościół d…"

Nowa strona

'''Worów''' – wieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w [[Powiat grójecki|powiecie grójeckim]], w [[Gmina Grójec|gminie Grójec]].

Leży około 2 km na północ od [[Grójec|Grójca]], nad rzeczką [[Molnica|Molnicą]].

== Kościół w Worowie ==
Nie jest wykluczone, że pierwotny kościół został ufundowany już w XII lub XIII w. przez Przerowów z Drwalewa. Już w 1428 r. istniała parafia. Pod rokiem 1603 wzmiankowany jest kościół drewniany pw. św. Floriana i Jedenastu Tysięcy Panien. Jego dobroczyńcami byli Drwalewscy, Zawiszowie i Rosochowscy.

W XVIII w. dużą rolę w życiu parafii Worów odgrywała rodzina Prażmowskich h. Belina, wywodząca się z niedalekiego Prażmowa, posiadająca także dobra Kośmin. W roku 1696 Michał Prażmowski (zm. 1717), starosta nieszawski, sprawił dzwon duży, a w następnym roku zapewne i mały z napisem: ''Sit nomen domini benedictum s. Floriane ora pro nobis''. Ok. połowy XVIII w. – za ks. Gadomskiego – w Worowie stanął nowy kościół. W dziele zapewne partycypował Franciszek Prażmowski (1734–1813), dziedzic Kośmina, kasztelan zakroczymski, uczestnik Sejmu Wielkiego, kawaler Orderów Orła Białego i Świętego Stanisława, pochowany w Worowie. Jakiś czas urząd miejscowego proboszcza sprawował jego syn, ks. Adam Michał Prażmowski (1764–1836), późniejszy biskup płocki, historyk Kościoła. Z okresu fundacji XVIII-wiecznego kościoła zachowały się: lustro w ramie rokokowej, krzyż ołtarzowy, kielich gładki. Na ten wiek datuje się też kopię obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej, malowaną na desce.

=== Obecny kościół ===
Obecny kościół – murowany, w stylu neogotyckim – wzniesiono w pierwszej dekadzie XX w. za ks. Witolda Prądzyńskiego, według projektu Józefa Piusa Dziekońskiego. Konsekrował go w 1916 r. abp Aleksander Kakowski. Ks. Stanisław Słaby w 1957 r. na złoty jubileusz swojego kapłaństwa ufundował witraże i organy.

W pobliżu kościoła stoi figura św. Jana Nepomucena (z XIX w.) zadedykowana pamięci Marii Rostworowskiej, z domu Popiel, bratanicy Wincentego, arcybiskupa warszawskiego. Maria wyszła za mąż za dziedzica Lesznowoli, Feliksa Rostworowskiego (1826–1885), syna Stanisława i w ten sposób trafiła do parafii Worów. Imię czeskiego świętego w rodzinie Rostworowskich cieszyło się popularnością; nosił je literat Jan Nepomucen Rostworowski (1739–1847). W 1939 r. wystawiono pomnik w formie głazu narzutowego ku czci obywateli gminy Kobylin, którzy w latach 1918–1920 polegli na polu chwały w walkach o niepodległość ojczyzny.

Na cmentarzu parafialnym na pewno przystaniemy przy kwaterze zmarłych w Domu Pomocy Społecznej w Lesznowoli. Znicz od współczesnych samorządowców i krajoznawców należy się Stanisławowi Czekanowskiemu (zm. 1963), dziedzicowi Kośmina, jednemu z ojców samorządu gminnego i powiatowego w Grójeckiem, prezesowi Oddziału Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego w Grójcu.