Władysław Feliks Kamiński - Historia wersji

Admin o 07:32, 20 lip 2024

2024-07-20T07:32:45Z

← poprzednia wersja		Wersja z 09:32, 20 lip 2024
Linia 1:		Linia 1:
	'''Władysław Feliks Kamiński''' (ur. 1844, zm. 26 maja 1935 r.) – notariusz i lokalny działacz społeczny, powstaniec styczniowy.		'''Władysław Feliks Kamiński''' (ur. 1844, zm. 26 maja 1935) – notariusz i lokalny działacz społeczny, powstaniec styczniowy.

	== Życiorys ==		== Życiorys ==
	Urodził się w Serocku koło Pułtuska jako syn Ludwika i Julianny. Udział w powstaniu styczniowym przypłacił zesłaniem na Syberię. Dzięki szlacheckiemu pochodzeniu, wysokiej kulturze i aparycji zyskał przychylność lokalnych władz carskich, za pośrednictwem których władze wyższe skróciły mu pobyt na zesłaniu. Po powrocie do kraju podjął studia w zakresie prawa w warszawskiej Szkole Głównej, po ukończeniu których podjął pracę rejenta w [[Grójec\|Grójcu]]. Tu w latach 1878–1933 prowadził kancelarię notarialną.		Urodził się w Serocku koło Pułtuska jako syn Ludwika i Julianny. Udział w powstaniu styczniowym przypłacił zesłaniem na Syberię. Dzięki szlacheckiemu pochodzeniu, wysokiej kulturze i aparycji zyskał przychylność lokalnych władz carskich, za pośrednictwem których władze wyższe skróciły mu pobyt na zesłaniu. Po powrocie do kraju podjął studia w zakresie prawa w warszawskiej Szkole Głównej, po ukończeniu których podjął pracę rejenta w [[Grójec\|Grójcu]]. Tu w latach 1878–1933 prowadził kancelarię notarialną.

	Jako człowiek majętny w 1879 roku na przedmieściu miasta (dziś Al. Niepodległości 20) nabył znaczny obszar ziemi i wybudował duży, stylowy dom w kształcie dworku, który otoczył starannie utrzymanym ogrodem i drzewami. Tu przeniósł się z rodziną z mieszkania położonego u zbiegu dzisiejszych ulic Józefa Piłsudskiego i Al. Niepodległości. Wkrótce po zamążpójściu córki w prowadzeniu notariatu pomagał mu zięć [[Leonard Rzepecki]] (1881–1930), współzałożyciel i pierwszy powiatowy prezes Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. Przed budynkiem ustawiono duży, polny kamień z wmurowaną owalną, metalową tabliczką i napisem ''„Posadziły // w setną rocznicę urodzin // wielkiego poety // Adama Mickiewicza // Leokadia Łabęcka // Władysława Kamińska // 1898 r.”''. Pierwsza z fundatorek była siostrą żony Kamińskiego, druga zaś córką rejenta. Podczas okupacji hitlerowskiej tabliczka została zdjęta; w 1997 roku zaś odnaleziona i ponownie umocowana na kamieniu.		Jako człowiek majętny w 1879 roku na przedmieściu miasta (dziś Al. Niepodległości 20) nabył znaczny obszar ziemi i wybudował duży, stylowy dom w kształcie dworku, który otoczył starannie utrzymanym ogrodem i drzewami. Tu przeniósł się z rodziną z mieszkania położonego u zbiegu dzisiejszych ulic Józefa Piłsudskiego i Al. Niepodległości. Wkrótce po zamążpójściu córki w prowadzeniu notariatu pomagał mu zięć [[Leonard Rzepecki]] (1881–1930), współzałożyciel i pierwszy powiatowy prezes Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. Przed budynkiem ustawiono duży, polny kamień z wmurowaną owalną, metalową tabliczką i napisem ''„Posadziły // w setną rocznicę urodzin // wielkiego poety // Adama Mickiewicza // Leokadia Łabęcka // Władysława Kamińska // 1898 r.”''. Pierwsza z fundatorek była siostrą żony Kamińskiego, druga zaś córką rejenta. Podczas okupacji hitlerowskiej tabliczka została zdjęta; w 1997 roku zaś odnaleziona i ponownie umocowana na kamieniu. Obecnie budynek służy jako siedziba [[Miejsko-Gminna Biblioteka Publiczna w Grójcu\|Miejsko-Gminnej Biblioteki Publicznej w Grójcu]].

	Na marginesie pracy zawodowej Władysław Kamiński aktywnie działał społecznie. Był kuratorem miejscowego szpitala, członkiem (w latach 1906–1907 i 1919–1935) i krótko przewodniczącym (1907) Koła [[Polska Macierz Szkolna\|Polskiej Macierzy Szkolnej]] ~~(PMS)~~ w Grójcu, współorganizatorem Związku Strzeleckiego „Strzelec” (organizacji wojskowej, politycznie związanej z piłsudczykami), współinicjatorem założenia [[Liceum Ogólnokształcące im. Piotra Skargi w Grójcu\|pierwszej szkoły średniej w Grójcu]] („Szkoła 8-klasowa Męska z kursem Gimnazjalnym Włodzimierza Włodarskiego” (1912)), współorganizatorem Korpusu Straży Ogniowej i pierwszym jego prezesem (1881–1914). Dzięki jego zabiegom wybudowano nową strażnicę, zadrzewiono plac przed kościołem (był tu targ bydła). W 1897 roku własnym kosztem odnowił olejny portret znanego kaznodziei, grójczanina [[Piotr Skarga\|Piotra Skargi]] (1536–1612), namalowany przez artystę [[Antoni Ziemięcki\|Antoniego Ziemięckiego]] (1806–1870), syna znanego prawnika Franciszka i [[Eleonora Ziemięcka\|Eleonory]] z Gagatkiewiczów, popularnej filozofki i publicystki. Za jego sprawą ze szpitala usunięto siostry krzyżanki ze zgromadzenia św. Elżbiety i zatrudniono siostry z innego zgromadzenia. Rejent Kamiński należał do Towarzystwa Opieki nad Zabytkami Przeszłości, interesował się historią [[Grójec\|Grójca]] i literaturą piękną. Z jego wiedzy o najnowszych dziejach Grójca korzystał [[Wacław Skarbimir Laskowski]] (1892–1940), geograf w Męskiej 4 klasowej Szkole Powiatowej w Grójcu, gdy pisał okolicznościową broszurę „''Grójec. W 500–letnią rocznicę wyniesienia do godności miasta''” (1919). Władysław Kamiński w 1927 roku na akademii zorganizowanej przez Polską Macierz Szkolną ku czci Juliusza Słowackiego wygłosił prelekcję i recytował wiersze poety.		Na marginesie pracy zawodowej Władysław Kamiński aktywnie działał społecznie. Był kuratorem miejscowego szpitala, członkiem (w latach 1906–1907 i 1919–1935) i krótko przewodniczącym (1907) Koła [[Polska Macierz Szkolna\|Polskiej Macierzy Szkolnej]] w Grójcu, współorganizatorem Związku Strzeleckiego „Strzelec” (organizacji wojskowej, politycznie związanej z piłsudczykami), współinicjatorem założenia [[Liceum Ogólnokształcące im. Piotra Skargi w Grójcu\|pierwszej szkoły średniej w Grójcu]] („Szkoła 8-klasowa Męska z kursem Gimnazjalnym Włodzimierza Włodarskiego” (1912)), współorganizatorem Korpusu Straży Ogniowej i pierwszym jego prezesem (1881–1914). Dzięki jego zabiegom wybudowano nową strażnicę, zadrzewiono plac przed kościołem (był tu targ bydła). W 1897 roku własnym kosztem odnowił olejny portret znanego kaznodziei, grójczanina [[Piotr Skarga\|Piotra Skargi]] (1536–1612), namalowany przez artystę [[Antoni Ziemięcki\|Antoniego Ziemięckiego]] (1806–1870), syna znanego prawnika Franciszka i [[Eleonora Ziemięcka\|Eleonory]] z Gagatkiewiczów, popularnej filozofki i publicystki. Za jego sprawą ze szpitala usunięto siostry krzyżanki ze zgromadzenia św. Elżbiety i zatrudniono siostry z innego zgromadzenia. Rejent Kamiński należał do Towarzystwa Opieki nad Zabytkami Przeszłości, interesował się historią [[Grójec\|Grójca]] i literaturą piękną. Z jego wiedzy o najnowszych dziejach Grójca korzystał [[Wacław Skarbimir Laskowski]] (1892–1940), geograf w Męskiej 4 klasowej Szkole Powiatowej w Grójcu, gdy pisał okolicznościową broszurę „''Grójec. W 500–letnią rocznicę wyniesienia do godności miasta''” (1919). Władysław Kamiński w 1927 roku na akademii zorganizowanej przez Polską Macierz Szkolną ku czci Juliusza Słowackiego wygłosił prelekcję i recytował wiersze poety.

	Był barwną, ciekawą, szanowaną i podziwianą postacią. W czasie urzędowania (i nie tylko) ubrany był w fez turecki, ciepłą chustę narzuconą na ramiona. Odczytywanie aktu notarialnego miało swój ceremoniał. Zanim do tego doszło, otwierały się drzwi z prywatnych apartamentów i ukazywała się w nich imponująca postać w fezie, z surową, krótko przystrzyżoną brodą; wnikliwe spojrzenie i tubalny głos robiły wrażenie. Podobno zgromadzeni w kancelarii chłopi pod ich wpływem nierzadko padali na kolana. W ten sposób wyrażali szacunek dla powagi urzędu oraz cześć dla powstańca. W czasie świąt narodowych władze administracyjne, organizacje społeczne, polityczne oraz niektórzy obywatele składali mu życzenia. Rejent Kamiński ożenił się z Józefą Biesiadowską (1857–1915) z którą miał dwóch synów: Stefana Rościsława (1881–1939), Zdzisława Tomasza (ur. 1885) i córkę Władysławę (1883–1963). Stefan, uczestnik wojny polsko-bolszewickiej był lekarzem w Białobrzegach i podobnie jak ojciec bardzo zasłużonym społecznikiem. Zdzisław z powodu „przestępstwa politycznego” nie ukończył studiów prawniczych w Petersburgu; mieszkał w Warszawie i pracował jako urzędnik.		Był barwną, ciekawą, szanowaną i podziwianą postacią. W czasie urzędowania (i nie tylko) ubrany był w fez turecki, ciepłą chustę narzuconą na ramiona. Odczytywanie aktu notarialnego miało swój ceremoniał. Zanim do tego doszło, otwierały się drzwi z prywatnych apartamentów i ukazywała się w nich imponująca postać w fezie, z surową, krótko przystrzyżoną brodą; wnikliwe spojrzenie i tubalny głos robiły wrażenie. Podobno zgromadzeni w kancelarii chłopi pod ich wpływem nierzadko padali na kolana. W ten sposób wyrażali szacunek dla powagi urzędu oraz cześć dla powstańca. W czasie świąt narodowych władze administracyjne, organizacje społeczne, polityczne oraz niektórzy obywatele składali mu życzenia. Rejent Kamiński ożenił się z Józefą Biesiadowską (1857–1915) z którą miał dwóch synów: Stefana Rościsława (1881–1939), Zdzisława Tomasza (ur. 1885) i córkę Władysławę (1883–1963). Stefan, uczestnik wojny polsko-bolszewickiej był lekarzem w Białobrzegach i podobnie jak ojciec bardzo zasłużonym społecznikiem. Zdzisław z powodu „przestępstwa politycznego” nie ukończył studiów prawniczych w Petersburgu; mieszkał w Warszawie i pracował jako urzędnik.

	Władysław Kamiński zmarł 26 maja 1935 roku. Pochowany został na miejscowym cmentarzu przy ulicy Mszczonowskiej. Pamięć jego została utrwalona na cmentarzu wojskowym na Powązkach. Tu na tablicy pamiątkowej powstańców w 1863 roku znajduje się lakoniczne epitafium: ''„Śp. Władysław Kamiński, lat 91, zm. 26 V 1935 r. Grójec”''.		Władysław Kamiński zmarł 26 maja 1935 roku. Pochowany został na miejscowym [[Cmentarz parafialny („stary”) w Grójcu\|cmentarzu przy ulicy Mszczonowskiej]]. Pamięć jego została utrwalona na cmentarzu wojskowym na Powązkach. Tu na tablicy pamiątkowej powstańców w 1863 roku znajduje się lakoniczne epitafium: ''„Śp. Władysław Kamiński, lat 91, zm. 26 V 1935 r. Grójec”''.

	== Przypisy ==		== Przypisy ==
Linia 16:		Linia 16:
	== Bibliografia ==		== Bibliografia ==

	~~== Linki zewnętrzne ==~~		* [[Zdzisław Szeląg]], ''Kamiński Władysław Feliks'', [w:] ''Słownik wiedzy o Grójeckiem – zeszyt siódmy'', Towarzystwo Literackie im. Adama Mickiewicza - oddział w Grójcu, 1998, s. 52–55 – na podstawie źródeł:
			* Akt zgonu w Urzędzie Stanu Cywilnego w Grójcu;
			* Julian Mankiewicz, „Władysław Kamiński 1844-1935”. [Wspomnienie];
			* [[Wacław Skarbimir Laskowski]], ''Grójec. W 500-letnią rocznicę wyniesienia do godności miasta'', Grójec 1919, s. 2, 9-10;
			* [[Wacław Pawlak]], ''Sto lat w służbie dla społeczeństwa 1881-1981'' [Ochotnicza Straż Pożarna], Grójec 1982, s. 19-20.

	[[Kategoria:Działacze społeczni]]		[[Kategoria:Działacze społeczni]]
	{{DEFAULTSORT:Kamiński, Władysław}}		{{DEFAULTSORT:Kamiński, Władysław}}

Admin o 19:41, 7 maj 2024

2024-05-07T19:41:47Z

← poprzednia wersja		Wersja z 21:41, 7 maj 2024
Linia 6:		Linia 6:
	Jako człowiek majętny w 1879 roku na przedmieściu miasta (dziś Al. Niepodległości 20) nabył znaczny obszar ziemi i wybudował duży, stylowy dom w kształcie dworku, który otoczył starannie utrzymanym ogrodem i drzewami. Tu przeniósł się z rodziną z mieszkania położonego u zbiegu dzisiejszych ulic Józefa Piłsudskiego i Al. Niepodległości. Wkrótce po zamążpójściu córki w prowadzeniu notariatu pomagał mu zięć [[Leonard Rzepecki]] (1881–1930), współzałożyciel i pierwszy powiatowy prezes Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. Przed budynkiem ustawiono duży, polny kamień z wmurowaną owalną, metalową tabliczką i napisem ''„Posadziły // w setną rocznicę urodzin // wielkiego poety // Adama Mickiewicza // Leokadia Łabęcka // Władysława Kamińska // 1898 r.”''. Pierwsza z fundatorek była siostrą żony Kamińskiego, druga zaś córką rejenta. Podczas okupacji hitlerowskiej tabliczka została zdjęta; w 1997 roku zaś odnaleziona i ponownie umocowana na kamieniu.		Jako człowiek majętny w 1879 roku na przedmieściu miasta (dziś Al. Niepodległości 20) nabył znaczny obszar ziemi i wybudował duży, stylowy dom w kształcie dworku, który otoczył starannie utrzymanym ogrodem i drzewami. Tu przeniósł się z rodziną z mieszkania położonego u zbiegu dzisiejszych ulic Józefa Piłsudskiego i Al. Niepodległości. Wkrótce po zamążpójściu córki w prowadzeniu notariatu pomagał mu zięć [[Leonard Rzepecki]] (1881–1930), współzałożyciel i pierwszy powiatowy prezes Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. Przed budynkiem ustawiono duży, polny kamień z wmurowaną owalną, metalową tabliczką i napisem ''„Posadziły // w setną rocznicę urodzin // wielkiego poety // Adama Mickiewicza // Leokadia Łabęcka // Władysława Kamińska // 1898 r.”''. Pierwsza z fundatorek była siostrą żony Kamińskiego, druga zaś córką rejenta. Podczas okupacji hitlerowskiej tabliczka została zdjęta; w 1997 roku zaś odnaleziona i ponownie umocowana na kamieniu.

	Na marginesie pracy zawodowej Władysław Kamiński aktywnie działał społecznie. Był kuratorem miejscowego szpitala, członkiem (w latach 1906–1907 i 1919–1935) i krótko przewodniczącym (1907) Koła Polskiej Macierzy Szkolnej (PMS) w Grójcu, współorganizatorem Związku Strzeleckiego „Strzelec” (organizacji wojskowej, politycznie związanej z piłsudczykami), współinicjatorem założenia pierwszej szkoły średniej w Grójcu („Szkoła 8-klasowa Męska z kursem Gimnazjalnym Włodzimierza Włodarskiego” (1912)), współorganizatorem Korpusu Straży Ogniowej i pierwszym jego prezesem (1881–1914). Dzięki jego zabiegom wybudowano nową strażnicę, zadrzewiono plac przed kościołem (był tu targ bydła). W 1897 roku własnym kosztem odnowił olejny portret znanego kaznodziei, grójczanina [[Piotr Skarga\|Piotra Skargi]] (1536–1612), namalowany przez artystę [[Antoni Ziemięcki\|Antoniego Ziemięckiego]] (1806–1870), syna znanego prawnika Franciszka i [[Eleonora Ziemięcka\|Eleonory]] z Gagatkiewiczów, popularnej filozofki i publicystki. Za jego sprawą ze szpitala usunięto siostry krzyżanki ze zgromadzenia św. Elżbiety i zatrudniono siostry z innego zgromadzenia. Rejent Kamiński należał do Towarzystwa Opieki nad Zabytkami Przeszłości, interesował się historią [[Grójec\|Grójca]] i literaturą piękną. Z jego wiedzy o najnowszych dziejach Grójca korzystał [[Wacław Skarbimir Laskowski]] (1892–1940), geograf w Męskiej 4 klasowej Szkole Powiatowej w Grójcu, gdy pisał okolicznościową broszurę „''Grójec. W 500–letnią rocznicę wyniesienia do godności miasta''” (1919). Władysław Kamiński w 1927 roku na akademii zorganizowanej przez Polską Macierz Szkolną ku czci Juliusza Słowackiego wygłosił prelekcję i recytował wiersze poety.		Na marginesie pracy zawodowej Władysław Kamiński aktywnie działał społecznie. Był kuratorem miejscowego szpitala, członkiem (w latach 1906–1907 i 1919–1935) i krótko przewodniczącym (1907) Koła [[Polska Macierz Szkolna\|Polskiej Macierzy Szkolnej]] (PMS) w Grójcu, współorganizatorem Związku Strzeleckiego „Strzelec” (organizacji wojskowej, politycznie związanej z piłsudczykami), współinicjatorem założenia [[Liceum Ogólnokształcące im. Piotra Skargi w Grójcu\|pierwszej szkoły średniej w Grójcu]] („Szkoła 8-klasowa Męska z kursem Gimnazjalnym Włodzimierza Włodarskiego” (1912)), współorganizatorem Korpusu Straży Ogniowej i pierwszym jego prezesem (1881–1914). Dzięki jego zabiegom wybudowano nową strażnicę, zadrzewiono plac przed kościołem (był tu targ bydła). W 1897 roku własnym kosztem odnowił olejny portret znanego kaznodziei, grójczanina [[Piotr Skarga\|Piotra Skargi]] (1536–1612), namalowany przez artystę [[Antoni Ziemięcki\|Antoniego Ziemięckiego]] (1806–1870), syna znanego prawnika Franciszka i [[Eleonora Ziemięcka\|Eleonory]] z Gagatkiewiczów, popularnej filozofki i publicystki. Za jego sprawą ze szpitala usunięto siostry krzyżanki ze zgromadzenia św. Elżbiety i zatrudniono siostry z innego zgromadzenia. Rejent Kamiński należał do Towarzystwa Opieki nad Zabytkami Przeszłości, interesował się historią [[Grójec\|Grójca]] i literaturą piękną. Z jego wiedzy o najnowszych dziejach Grójca korzystał [[Wacław Skarbimir Laskowski]] (1892–1940), geograf w Męskiej 4 klasowej Szkole Powiatowej w Grójcu, gdy pisał okolicznościową broszurę „''Grójec. W 500–letnią rocznicę wyniesienia do godności miasta''” (1919). Władysław Kamiński w 1927 roku na akademii zorganizowanej przez Polską Macierz Szkolną ku czci Juliusza Słowackiego wygłosił prelekcję i recytował wiersze poety.

	Był barwną, ciekawą, szanowaną i podziwianą postacią. W czasie urzędowania (i nie tylko) ubrany był w fez turecki, ciepłą chustę narzuconą na ramiona. Odczytywanie aktu notarialnego miało swój ceremoniał. Zanim do tego doszło, otwierały się drzwi z prywatnych apartamentów i ukazywała się w nich imponująca postać w fezie, z surową, krótko przystrzyżoną brodą; wnikliwe spojrzenie i tubalny głos robiły wrażenie. Podobno zgromadzeni w kancelarii chłopi pod ich wpływem nierzadko padali na kolana. W ten sposób wyrażali szacunek dla powagi urzędu oraz cześć dla powstańca. W czasie świąt narodowych władze administracyjne, organizacje społeczne, polityczne oraz niektórzy obywatele składali mu życzenia. Rejent Kamiński ożenił się z Józefą Biesiadowską (1857–1915) z którą miał dwóch synów: Stefana Rościsława (1881–1939), Zdzisława Tomasza (ur. 1885) i córkę Władysławę (1883–1963). Stefan, uczestnik wojny polsko-bolszewickiej był lekarzem w Białobrzegach i podobnie jak ojciec bardzo zasłużonym społecznikiem. Zdzisław z powodu „przestępstwa politycznego” nie ukończył studiów prawniczych w Petersburgu; mieszkał w Warszawie i pracował jako urzędnik.		Był barwną, ciekawą, szanowaną i podziwianą postacią. W czasie urzędowania (i nie tylko) ubrany był w fez turecki, ciepłą chustę narzuconą na ramiona. Odczytywanie aktu notarialnego miało swój ceremoniał. Zanim do tego doszło, otwierały się drzwi z prywatnych apartamentów i ukazywała się w nich imponująca postać w fezie, z surową, krótko przystrzyżoną brodą; wnikliwe spojrzenie i tubalny głos robiły wrażenie. Podobno zgromadzeni w kancelarii chłopi pod ich wpływem nierzadko padali na kolana. W ten sposób wyrażali szacunek dla powagi urzędu oraz cześć dla powstańca. W czasie świąt narodowych władze administracyjne, organizacje społeczne, polityczne oraz niektórzy obywatele składali mu życzenia. Rejent Kamiński ożenił się z Józefą Biesiadowską (1857–1915) z którą miał dwóch synów: Stefana Rościsława (1881–1939), Zdzisława Tomasza (ur. 1885) i córkę Władysławę (1883–1963). Stefan, uczestnik wojny polsko-bolszewickiej był lekarzem w Białobrzegach i podobnie jak ojciec bardzo zasłużonym społecznikiem. Zdzisław z powodu „przestępstwa politycznego” nie ukończył studiów prawniczych w Petersburgu; mieszkał w Warszawie i pracował jako urzędnik.
Linia 19:		Linia 19:

	[[Kategoria:Działacze społeczni]]		[[Kategoria:Działacze społeczni]]
			{{DEFAULTSORT:Kamiński, Władysław}}

Admin o 16:10, 4 kwi 2024

2024-04-04T16:10:01Z

← poprzednia wersja		Wersja z 18:10, 4 kwi 2024
Linia 6:		Linia 6:
	Jako człowiek majętny w 1879 roku na przedmieściu miasta (dziś Al. Niepodległości 20) nabył znaczny obszar ziemi i wybudował duży, stylowy dom w kształcie dworku, który otoczył starannie utrzymanym ogrodem i drzewami. Tu przeniósł się z rodziną z mieszkania położonego u zbiegu dzisiejszych ulic Józefa Piłsudskiego i Al. Niepodległości. Wkrótce po zamążpójściu córki w prowadzeniu notariatu pomagał mu zięć [[Leonard Rzepecki]] (1881–1930), współzałożyciel i pierwszy powiatowy prezes Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. Przed budynkiem ustawiono duży, polny kamień z wmurowaną owalną, metalową tabliczką i napisem ''„Posadziły // w setną rocznicę urodzin // wielkiego poety // Adama Mickiewicza // Leokadia Łabęcka // Władysława Kamińska // 1898 r.”''. Pierwsza z fundatorek była siostrą żony Kamińskiego, druga zaś córką rejenta. Podczas okupacji hitlerowskiej tabliczka została zdjęta; w 1997 roku zaś odnaleziona i ponownie umocowana na kamieniu.		Jako człowiek majętny w 1879 roku na przedmieściu miasta (dziś Al. Niepodległości 20) nabył znaczny obszar ziemi i wybudował duży, stylowy dom w kształcie dworku, który otoczył starannie utrzymanym ogrodem i drzewami. Tu przeniósł się z rodziną z mieszkania położonego u zbiegu dzisiejszych ulic Józefa Piłsudskiego i Al. Niepodległości. Wkrótce po zamążpójściu córki w prowadzeniu notariatu pomagał mu zięć [[Leonard Rzepecki]] (1881–1930), współzałożyciel i pierwszy powiatowy prezes Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. Przed budynkiem ustawiono duży, polny kamień z wmurowaną owalną, metalową tabliczką i napisem ''„Posadziły // w setną rocznicę urodzin // wielkiego poety // Adama Mickiewicza // Leokadia Łabęcka // Władysława Kamińska // 1898 r.”''. Pierwsza z fundatorek była siostrą żony Kamińskiego, druga zaś córką rejenta. Podczas okupacji hitlerowskiej tabliczka została zdjęta; w 1997 roku zaś odnaleziona i ponownie umocowana na kamieniu.

	Na marginesie pracy zawodowej Władysław Kamiński aktywnie działał społecznie. Był kuratorem miejscowego szpitala, członkiem (w latach 1906–1907 i 1919–1935) i krótko przewodniczącym (1907) Koła Polskiej Macierzy Szkolnej (PMS) w Grójcu, współorganizatorem Związku Strzeleckiego „Strzelec” (organizacji wojskowej, politycznie związanej z piłsudczykami), współinicjatorem założenia pierwszej szkoły średniej w Grójcu („Szkoła 8-klasowa Męska z kursem Gimnazjalnym Włodzimierza Włodarskiego” (1912)), współorganizatorem Korpusu Straży Ogniowej i pierwszym jego prezesem (1881–1914). Dzięki jego zabiegom wybudowano nową strażnicę, zadrzewiono plac przed kościołem (był tu targ bydła). W 1897 roku własnym kosztem odnowił olejny portret znanego kaznodziei, grójczanina [[Piotr Skarga\|Piotra Skargi]] (1536–1612), namalowany przez artystę [[Antoni Ziemięcki\|Antoniego Ziemięckiego]] (1806–1870), syna znanego prawnika Franciszka i [[Eleonora Ziemięcka\|Eleonory]] z Gagatkiewiczów, popularnej filozofki i publicystki. Za jego sprawą ze szpitala usunięto siostry krzyżanki ze zgromadzenia św. Elżbiety i zatrudniono siostry z innego zgromadzenia. Rejent Kamiński należał do Towarzystwa Opieki nad Zabytkami Przeszłości, interesował się historią [[Grójec\|Grójca]] i literaturą piękną. Z jego wiedzy o najnowszych dziejach Grójca korzystał [[Wacław Skarbimir Laskowski]] (1892–1940), geograf w Męskiej 4 klasowej Szkole Powiatowej w Grójcu, gdy pisał okolicznościową broszurę ~~„Grójec~~. W 500–letnią rocznicę wyniesienia do godności ~~miasta”~~ (1919). Władysław Kamiński w 1927 roku na akademii zorganizowanej przez Polską Macierz Szkolną ku czci Juliusza Słowackiego wygłosił prelekcję i recytował wiersze poety.		Na marginesie pracy zawodowej Władysław Kamiński aktywnie działał społecznie. Był kuratorem miejscowego szpitala, członkiem (w latach 1906–1907 i 1919–1935) i krótko przewodniczącym (1907) Koła Polskiej Macierzy Szkolnej (PMS) w Grójcu, współorganizatorem Związku Strzeleckiego „Strzelec” (organizacji wojskowej, politycznie związanej z piłsudczykami), współinicjatorem założenia pierwszej szkoły średniej w Grójcu („Szkoła 8-klasowa Męska z kursem Gimnazjalnym Włodzimierza Włodarskiego” (1912)), współorganizatorem Korpusu Straży Ogniowej i pierwszym jego prezesem (1881–1914). Dzięki jego zabiegom wybudowano nową strażnicę, zadrzewiono plac przed kościołem (był tu targ bydła). W 1897 roku własnym kosztem odnowił olejny portret znanego kaznodziei, grójczanina [[Piotr Skarga\|Piotra Skargi]] (1536–1612), namalowany przez artystę [[Antoni Ziemięcki\|Antoniego Ziemięckiego]] (1806–1870), syna znanego prawnika Franciszka i [[Eleonora Ziemięcka\|Eleonory]] z Gagatkiewiczów, popularnej filozofki i publicystki. Za jego sprawą ze szpitala usunięto siostry krzyżanki ze zgromadzenia św. Elżbiety i zatrudniono siostry z innego zgromadzenia. Rejent Kamiński należał do Towarzystwa Opieki nad Zabytkami Przeszłości, interesował się historią [[Grójec\|Grójca]] i literaturą piękną. Z jego wiedzy o najnowszych dziejach Grójca korzystał [[Wacław Skarbimir Laskowski]] (1892–1940), geograf w Męskiej 4 klasowej Szkole Powiatowej w Grójcu, gdy pisał okolicznościową broszurę „''Grójec. W 500–letnią rocznicę wyniesienia do godności miasta''” (1919). Władysław Kamiński w 1927 roku na akademii zorganizowanej przez Polską Macierz Szkolną ku czci Juliusza Słowackiego wygłosił prelekcję i recytował wiersze poety.

	Był barwną, ciekawą, szanowaną i podziwianą postacią. W czasie urzędowania (i nie tylko) ubrany był w fez turecki, ciepłą chustę narzuconą na ramiona. Odczytywanie aktu notarialnego miało swój ceremoniał. Zanim do tego doszło, otwierały się drzwi z prywatnych apartamentów i ukazywała się w nich imponująca postać w fezie, z surową, krótko przystrzyżoną brodą; wnikliwe spojrzenie i tubalny głos robiły wrażenie. Podobno zgromadzeni w kancelarii chłopi pod ich wpływem nierzadko padali na kolana. W ten sposób wyrażali szacunek dla powagi urzędu oraz cześć dla powstańca. W czasie świąt narodowych władze administracyjne, organizacje społeczne, polityczne oraz niektórzy obywatele składali mu życzenia. Rejent Kamiński ożenił się z Józefą Biesiadowską (1857–1915) z którą miał dwóch synów: Stefana Rościsława (1881–1939), Zdzisława Tomasza (ur. 1885) i córkę Władysławę (1883–1963). Stefan, uczestnik wojny polsko-bolszewickiej był lekarzem w Białobrzegach i podobnie jak ojciec bardzo zasłużonym społecznikiem. Zdzisław z powodu „przestępstwa politycznego” nie ukończył studiów prawniczych w Petersburgu; mieszkał w Warszawie i pracował jako urzędnik.		Był barwną, ciekawą, szanowaną i podziwianą postacią. W czasie urzędowania (i nie tylko) ubrany był w fez turecki, ciepłą chustę narzuconą na ramiona. Odczytywanie aktu notarialnego miało swój ceremoniał. Zanim do tego doszło, otwierały się drzwi z prywatnych apartamentów i ukazywała się w nich imponująca postać w fezie, z surową, krótko przystrzyżoną brodą; wnikliwe spojrzenie i tubalny głos robiły wrażenie. Podobno zgromadzeni w kancelarii chłopi pod ich wpływem nierzadko padali na kolana. W ten sposób wyrażali szacunek dla powagi urzędu oraz cześć dla powstańca. W czasie świąt narodowych władze administracyjne, organizacje społeczne, polityczne oraz niektórzy obywatele składali mu życzenia. Rejent Kamiński ożenił się z Józefą Biesiadowską (1857–1915) z którą miał dwóch synów: Stefana Rościsława (1881–1939), Zdzisława Tomasza (ur. 1885) i córkę Władysławę (1883–1963). Stefan, uczestnik wojny polsko-bolszewickiej był lekarzem w Białobrzegach i podobnie jak ojciec bardzo zasłużonym społecznikiem. Zdzisław z powodu „przestępstwa politycznego” nie ukończył studiów prawniczych w Petersburgu; mieszkał w Warszawie i pracował jako urzędnik.
Linia 17:		Linia 17:

	== Linki zewnętrzne ==		== Linki zewnętrzne ==

			[[Kategoria:Działacze społeczni]]

Admin o 22:47, 14 lis 2023

2023-11-14T22:47:24Z

← poprzednia wersja		Wersja z 00:47, 15 lis 2023
Linia 1:		Linia 1:
	'''Władysław Feliks Kamiński''' (ur. 1844, zm. 26 maja 1935 r.) – notariusz i lokalny działacz społeczny, powstaniec styczniowy.		'''Władysław Feliks Kamiński''' (ur. 1844, zm. 26 maja 1935 r.) – notariusz i lokalny działacz społeczny, powstaniec styczniowy.

			== Życiorys ==
	Urodził się w Serocku koło Pułtuska jako syn Ludwika i Julianny. Udział w powstaniu styczniowym przypłacił zesłaniem na Syberię. Dzięki szlacheckiemu pochodzeniu, wysokiej kulturze i aparycji zyskał przychylność lokalnych władz carskich, za pośrednictwem których władze wyższe skróciły mu pobyt na zesłaniu. Po powrocie do kraju podjął studia w zakresie prawa w warszawskiej Szkole Głównej, po ukończeniu których podjął pracę rejenta w [[Grójec\|Grójcu]]. Tu w latach 1878–1933 prowadził kancelarię notarialną.		Urodził się w Serocku koło Pułtuska jako syn Ludwika i Julianny. Udział w powstaniu styczniowym przypłacił zesłaniem na Syberię. Dzięki szlacheckiemu pochodzeniu, wysokiej kulturze i aparycji zyskał przychylność lokalnych władz carskich, za pośrednictwem których władze wyższe skróciły mu pobyt na zesłaniu. Po powrocie do kraju podjął studia w zakresie prawa w warszawskiej Szkole Głównej, po ukończeniu których podjął pracę rejenta w [[Grójec\|Grójcu]]. Tu w latach 1878–1933 prowadził kancelarię notarialną.

	Jako człowiek majętny w 1879 roku na przedmieściu miasta (dziś Al. Niepodległości 20) nabył znaczny obszar ziemi i wybudował duży, stylowy dom w kształcie dworku, który otoczył starannie utrzymanym ogrodem i drzewami. Tu przeniósł się z rodziną z mieszkania położonego u zbiegu dzisiejszych ulic Józefa Piłsudskiego i Al. Niepodległości. Wkrótce po zamążpójściu córki w prowadzeniu notariatu pomagał mu zięć [[Leonard Rzepecki]] (1881–1930), współzałożyciel i pierwszy powiatowy prezes Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. Przed budynkiem ustawiono duży, polny kamień z wmurowaną owalną, metalową tabliczką i napisem ''„Posadziły // w setną rocznicę urodzin // wielkiego poety // Adama Mickiewicza // Leokadia Łabęcka // Władysława Kamińska // 1898 r.”''. Pierwsza z fundatorek była siostrą żony Kamińskiego, druga zaś córką rejenta. Podczas okupacji hitlerowskiej tabliczka została zdjęta; w 1997 roku zaś odnaleziona i ponownie umocowana na kamieniu.		Jako człowiek majętny w 1879 roku na przedmieściu miasta (dziś Al. Niepodległości 20) nabył znaczny obszar ziemi i wybudował duży, stylowy dom w kształcie dworku, który otoczył starannie utrzymanym ogrodem i drzewami. Tu przeniósł się z rodziną z mieszkania położonego u zbiegu dzisiejszych ulic Józefa Piłsudskiego i Al. Niepodległości. Wkrótce po zamążpójściu córki w prowadzeniu notariatu pomagał mu zięć [[Leonard Rzepecki]] (1881–1930), współzałożyciel i pierwszy powiatowy prezes Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. Przed budynkiem ustawiono duży, polny kamień z wmurowaną owalną, metalową tabliczką i napisem ''„Posadziły // w setną rocznicę urodzin // wielkiego poety // Adama Mickiewicza // Leokadia Łabęcka // Władysława Kamińska // 1898 r.”''. Pierwsza z fundatorek była siostrą żony Kamińskiego, druga zaś córką rejenta. Podczas okupacji hitlerowskiej tabliczka została zdjęta; w 1997 roku zaś odnaleziona i ponownie umocowana na kamieniu.

	Na marginesie pracy zawodowej Władysław Kamiński aktywnie działał społecznie. Był kuratorem miejscowego szpitala, członkiem (w latach 1906–1907 i 1919–1935) i krótko przewodniczącym (1907) Koła Polskiej Macierzy Szkolnej (PMS) w Grójcu, współorganizatorem Związku Strzeleckiego „Strzelec” (organizacji wojskowej, politycznie związanej z piłsudczykami), współinicjatorem założenia pierwszej szkoły średniej w Grójcu („Szkoła 8-klasowa Męska z kursem Gimnazjalnym Włodzimierza Włodarskiego” (1912)), współorganizatorem Korpusu Straży Ogniowej i pierwszym jego prezesem (1881–1914). Dzięki jego zabiegom wybudowano nową strażnicę, zadrzewiono plac przed kościołem (był tu targ bydła). W 1897 roku własnym kosztem odnowił olejny portret znanego kaznodziei, grójczanina [[Piotr Skarga\|Piotra Skargi]] (1536–1612), namalowany przez artystę Antoniego Ziemięckiego (1806–1870), syna znanego prawnika Franciszka i Eleonory z Gagatkiewiczów, popularnej filozofki i publicystki. Za jego sprawą ze szpitala usunięto siostry krzyżanki ze zgromadzenia św. Elżbiety i zatrudniono siostry z innego zgromadzenia. Rejent Kamiński należał do Towarzystwa Opieki nad Zabytkami Przeszłości, interesował się historią [[Grójec\|Grójca]] i literaturą piękną. Z jego wiedzy o najnowszych dziejach Grójca korzystał [[Wacław Skarbimir Laskowski]] (1892–1940), geograf w Męskiej 4 klasowej Szkole Powiatowej w Grójcu, gdy pisał okolicznościową broszurę „Grójec. W 500–letnią rocznicę wyniesienia do godności miasta” (1919). Władysław Kamiński w 1927 roku na akademii zorganizowanej przez Polską Macierz Szkolną ku czci Juliusza Słowackiego wygłosił prelekcję i recytował wiersze poety.		Na marginesie pracy zawodowej Władysław Kamiński aktywnie działał społecznie. Był kuratorem miejscowego szpitala, członkiem (w latach 1906–1907 i 1919–1935) i krótko przewodniczącym (1907) Koła Polskiej Macierzy Szkolnej (PMS) w Grójcu, współorganizatorem Związku Strzeleckiego „Strzelec” (organizacji wojskowej, politycznie związanej z piłsudczykami), współinicjatorem założenia pierwszej szkoły średniej w Grójcu („Szkoła 8-klasowa Męska z kursem Gimnazjalnym Włodzimierza Włodarskiego” (1912)), współorganizatorem Korpusu Straży Ogniowej i pierwszym jego prezesem (1881–1914). Dzięki jego zabiegom wybudowano nową strażnicę, zadrzewiono plac przed kościołem (był tu targ bydła). W 1897 roku własnym kosztem odnowił olejny portret znanego kaznodziei, grójczanina [[Piotr Skarga\|Piotra Skargi]] (1536–1612), namalowany przez artystę [[Antoni Ziemięcki\|Antoniego Ziemięckiego]] (1806–1870), syna znanego prawnika Franciszka i [[Eleonora Ziemięcka\|Eleonory]] z Gagatkiewiczów, popularnej filozofki i publicystki. Za jego sprawą ze szpitala usunięto siostry krzyżanki ze zgromadzenia św. Elżbiety i zatrudniono siostry z innego zgromadzenia. Rejent Kamiński należał do Towarzystwa Opieki nad Zabytkami Przeszłości, interesował się historią [[Grójec\|Grójca]] i literaturą piękną. Z jego wiedzy o najnowszych dziejach Grójca korzystał [[Wacław Skarbimir Laskowski]] (1892–1940), geograf w Męskiej 4 klasowej Szkole Powiatowej w Grójcu, gdy pisał okolicznościową broszurę „Grójec. W 500–letnią rocznicę wyniesienia do godności miasta” (1919). Władysław Kamiński w 1927 roku na akademii zorganizowanej przez Polską Macierz Szkolną ku czci Juliusza Słowackiego wygłosił prelekcję i recytował wiersze poety.

	Był barwną, ciekawą, szanowaną i podziwianą postacią. W czasie urzędowania (i nie tylko) ubrany był w fez turecki, ciepłą chustę narzuconą na ramiona. Odczytywanie aktu notarialnego miało swój ceremoniał. Zanim do tego doszło, otwierały się drzwi z prywatnych apartamentów i ukazywała się w nich imponująca postać w fezie, z surową, krótko przystrzyżoną brodą; wnikliwe spojrzenie i tubalny głos robiły wrażenie. Podobno zgromadzeni w kancelarii chłopi pod ich wpływem nierzadko padali na kolana. W ten sposób wyrażali szacunek dla powagi urzędu oraz cześć dla powstańca. W czasie świąt narodowych władze administracyjne, organizacje społeczne, polityczne oraz niektórzy obywatele składali mu życzenia. Rejent Kamiński ożenił się z Józefą Biesiadowską (1857–1915) z którą miał dwóch synów: Stefana Rościsława (1881–1939), Zdzisława Tomasza (ur. 1885) i córkę Władysławę (1883–1963). Stefan, uczestnik wojny polsko-bolszewickiej był lekarzem w Białobrzegach i podobnie jak ojciec bardzo zasłużonym społecznikiem. Zdzisław z powodu „przestępstwa politycznego” nie ukończył studiów prawniczych w Petersburgu; mieszkał w Warszawie i pracował jako urzędnik.		Był barwną, ciekawą, szanowaną i podziwianą postacią. W czasie urzędowania (i nie tylko) ubrany był w fez turecki, ciepłą chustę narzuconą na ramiona. Odczytywanie aktu notarialnego miało swój ceremoniał. Zanim do tego doszło, otwierały się drzwi z prywatnych apartamentów i ukazywała się w nich imponująca postać w fezie, z surową, krótko przystrzyżoną brodą; wnikliwe spojrzenie i tubalny głos robiły wrażenie. Podobno zgromadzeni w kancelarii chłopi pod ich wpływem nierzadko padali na kolana. W ten sposób wyrażali szacunek dla powagi urzędu oraz cześć dla powstańca. W czasie świąt narodowych władze administracyjne, organizacje społeczne, polityczne oraz niektórzy obywatele składali mu życzenia. Rejent Kamiński ożenił się z Józefą Biesiadowską (1857–1915) z którą miał dwóch synów: Stefana Rościsława (1881–1939), Zdzisława Tomasza (ur. 1885) i córkę Władysławę (1883–1963). Stefan, uczestnik wojny polsko-bolszewickiej był lekarzem w Białobrzegach i podobnie jak ojciec bardzo zasłużonym społecznikiem. Zdzisław z powodu „przestępstwa politycznego” nie ukończył studiów prawniczych w Petersburgu; mieszkał w Warszawie i pracował jako urzędnik.

Admin: Utworzono nową stronę "'''Władysław Feliks Kamiński''' (ur. 1844, zm. 26 maja 1935 r.) – notariusz i lokalny działacz społeczny, powstaniec styczniowy. Urodził się w Serocku koło Pułtuska jako syn Ludwika i Julianny. Udział w powstaniu styczniowym przypłacił zesłaniem na Syberię. Dzięki szlacheckiemu pochodzeniu, wysokiej kulturze i aparycji zyskał przychylność lokalnych władz carskich, za pośrednictwem których władze wyższe skróciły mu pobyt na zesłaniu. Po…"

2023-11-12T16:32:38Z

Utworzono nową stronę "'''Władysław Feliks Kamiński''' (ur. 1844, zm. 26 maja 1935 r.) – notariusz i lokalny działacz społeczny, powstaniec styczniowy. Urodził się w Serocku koło Pułtuska jako syn Ludwika i Julianny. Udział w powstaniu styczniowym przypłacił zesłaniem na Syberię. Dzięki szlacheckiemu pochodzeniu, wysokiej kulturze i aparycji zyskał przychylność lokalnych władz carskich, za pośrednictwem których władze wyższe skróciły mu pobyt na zesłaniu. Po…"

Nowa strona

'''Władysław Feliks Kamiński''' (ur. 1844, zm. 26 maja 1935 r.) – notariusz i lokalny działacz społeczny, powstaniec styczniowy.

Urodził się w Serocku koło Pułtuska jako syn Ludwika i Julianny. Udział w powstaniu styczniowym przypłacił zesłaniem na Syberię. Dzięki szlacheckiemu pochodzeniu, wysokiej kulturze i aparycji zyskał przychylność lokalnych władz carskich, za pośrednictwem których władze wyższe skróciły mu pobyt na zesłaniu. Po powrocie do kraju podjął studia w zakresie prawa w warszawskiej Szkole Głównej, po ukończeniu których podjął pracę rejenta w [[Grójec|Grójcu]]. Tu w latach 1878–1933 prowadził kancelarię notarialną.

Jako człowiek majętny w 1879 roku na przedmieściu miasta (dziś Al. Niepodległości 20) nabył znaczny obszar ziemi i wybudował duży, stylowy dom w kształcie dworku, który otoczył starannie utrzymanym ogrodem i drzewami. Tu przeniósł się z rodziną z mieszkania położonego u zbiegu dzisiejszych ulic Józefa Piłsudskiego i Al. Niepodległości. Wkrótce po zamążpójściu córki w prowadzeniu notariatu pomagał mu zięć [[Leonard Rzepecki]] (1881–1930), współzałożyciel i pierwszy powiatowy prezes Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. Przed budynkiem ustawiono duży, polny kamień z wmurowaną owalną, metalową tabliczką i napisem ''„Posadziły // w setną rocznicę urodzin // wielkiego poety // Adama Mickiewicza // Leokadia Łabęcka // Władysława Kamińska // 1898 r.”''. Pierwsza z fundatorek była siostrą żony Kamińskiego, druga zaś córką rejenta. Podczas okupacji hitlerowskiej tabliczka została zdjęta; w 1997 roku zaś odnaleziona i ponownie umocowana na kamieniu.

Na marginesie pracy zawodowej Władysław Kamiński aktywnie działał społecznie. Był kuratorem miejscowego szpitala, członkiem (w latach 1906–1907 i 1919–1935) i krótko przewodniczącym (1907) Koła Polskiej Macierzy Szkolnej (PMS) w Grójcu, współorganizatorem Związku Strzeleckiego „Strzelec” (organizacji wojskowej, politycznie związanej z piłsudczykami), współinicjatorem założenia pierwszej szkoły średniej w Grójcu („Szkoła 8-klasowa Męska z kursem Gimnazjalnym Włodzimierza Włodarskiego” (1912)), współorganizatorem Korpusu Straży Ogniowej i pierwszym jego prezesem (1881–1914). Dzięki jego zabiegom wybudowano nową strażnicę, zadrzewiono plac przed kościołem (był tu targ bydła). W 1897 roku własnym kosztem odnowił olejny portret znanego kaznodziei, grójczanina [[Piotr Skarga|Piotra Skargi]] (1536–1612), namalowany przez artystę Antoniego Ziemięckiego (1806–1870), syna znanego prawnika Franciszka i Eleonory z Gagatkiewiczów, popularnej filozofki i publicystki. Za jego sprawą ze szpitala usunięto siostry krzyżanki ze zgromadzenia św. Elżbiety i zatrudniono siostry z innego zgromadzenia. Rejent Kamiński należał do Towarzystwa Opieki nad Zabytkami Przeszłości, interesował się historią [[Grójec|Grójca]] i literaturą piękną. Z jego wiedzy o najnowszych dziejach Grójca korzystał [[Wacław Skarbimir Laskowski]] (1892–1940), geograf w Męskiej 4 klasowej Szkole Powiatowej w Grójcu, gdy pisał okolicznościową broszurę „Grójec. W 500–letnią rocznicę wyniesienia do godności miasta” (1919). Władysław Kamiński w 1927 roku na akademii zorganizowanej przez Polską Macierz Szkolną ku czci Juliusza Słowackiego wygłosił prelekcję i recytował wiersze poety.

Był barwną, ciekawą, szanowaną i podziwianą postacią. W czasie urzędowania (i nie tylko) ubrany był w fez turecki, ciepłą chustę narzuconą na ramiona. Odczytywanie aktu notarialnego miało swój ceremoniał. Zanim do tego doszło, otwierały się drzwi z prywatnych apartamentów i ukazywała się w nich imponująca postać w fezie, z surową, krótko przystrzyżoną brodą; wnikliwe spojrzenie i tubalny głos robiły wrażenie. Podobno zgromadzeni w kancelarii chłopi pod ich wpływem nierzadko padali na kolana. W ten sposób wyrażali szacunek dla powagi urzędu oraz cześć dla powstańca. W czasie świąt narodowych władze administracyjne, organizacje społeczne, polityczne oraz niektórzy obywatele składali mu życzenia. Rejent Kamiński ożenił się z Józefą Biesiadowską (1857–1915) z którą miał dwóch synów: Stefana Rościsława (1881–1939), Zdzisława Tomasza (ur. 1885) i córkę Władysławę (1883–1963). Stefan, uczestnik wojny polsko-bolszewickiej był lekarzem w Białobrzegach i podobnie jak ojciec bardzo zasłużonym społecznikiem. Zdzisław z powodu „przestępstwa politycznego” nie ukończył studiów prawniczych w Petersburgu; mieszkał w Warszawie i pracował jako urzędnik.

Władysław Kamiński zmarł 26 maja 1935 roku. Pochowany został na miejscowym cmentarzu przy ulicy Mszczonowskiej. Pamięć jego została utrwalona na cmentarzu wojskowym na Powązkach. Tu na tablicy pamiątkowej powstańców w 1863 roku znajduje się lakoniczne epitafium: ''„Śp. Władysław Kamiński, lat 91, zm. 26 V 1935 r. Grójec”''.

== Przypisy ==

== Bibliografia ==

== Linki zewnętrzne ==