Stefan Pachocki - Historia wersji

Admin o 18:29, 20 lip 2024

2024-07-20T18:29:34Z

← poprzednia wersja		Wersja z 20:29, 20 lip 2024
Linia 10:		Linia 10:
	W drugiej połowie 1940 roku wszedł w skład powiatowego kierownictwa [[Stronnictwo Ludowe „Roch”\|Stronnictwa Ludowego „Roch”]] i przyjął ps. „Lewy”. W jego sklepie mieścił się jeden z punktów kontaktowych Stronnictwa Ludowego. W latach 1942–1944 był członkiem: Zarządu Kasy Spółdzielczej w Grójcu oraz komitetu redakcyjnego pisma „[[Kłosy]]”, organu kierownictwa Stronnictwa Ludowego „Roch” i komendy [[Bataliony Chłopskie\|Batalionów Chłopskich]] obwodu grójeckiego (kryptonim cyfrowy 8). W czasie powstania warszawskiego, na polecenie Tadeusza Ilczuka, Komendanta Warszawskiego Okręgu Batalionów Chłopskich, razem z innymi działaczami, w gminie Belsk organizował zbiórkę żywności dla kuchni Rady Głównej Opiekuńczej w Zalesiu koło Piaseczna (2 wagony) oraz ewakuowanego z Warszawy do Konstancina Szpitala św. Ducha (2 wagony).		W drugiej połowie 1940 roku wszedł w skład powiatowego kierownictwa [[Stronnictwo Ludowe „Roch”\|Stronnictwa Ludowego „Roch”]] i przyjął ps. „Lewy”. W jego sklepie mieścił się jeden z punktów kontaktowych Stronnictwa Ludowego. W latach 1942–1944 był członkiem: Zarządu Kasy Spółdzielczej w Grójcu oraz komitetu redakcyjnego pisma „[[Kłosy]]”, organu kierownictwa Stronnictwa Ludowego „Roch” i komendy [[Bataliony Chłopskie\|Batalionów Chłopskich]] obwodu grójeckiego (kryptonim cyfrowy 8). W czasie powstania warszawskiego, na polecenie Tadeusza Ilczuka, Komendanta Warszawskiego Okręgu Batalionów Chłopskich, razem z innymi działaczami, w gminie Belsk organizował zbiórkę żywności dla kuchni Rady Głównej Opiekuńczej w Zalesiu koło Piaseczna (2 wagony) oraz ewakuowanego z Warszawy do Konstancina Szpitala św. Ducha (2 wagony).

	Po wyzwoleniu powiatu spod okupacji hitlerowskiej wstąpił do Związku Młodzieży Wiejskiej „Wici” (jako członek Zarządu Powiatowego) i do Stronnictwa Ludowego, które wybrało go sekretarzem Zarządu Powiatowego, a po powrocie do kraju (27 czerwca 1945) Stanisława Mikołajczyka (1901–1966) wstąpił do opozycyjnego Polskiego Stronnictwa Ludowego (PSL) - formalnie powstałego 22 sierpnia 1945 r.; pełnił w nim funkcję sekretarza ZP w Grójcu, współorganizował Towarzystwo Uniwersytetów Ludowych RP Oddział w Grójcu, które założyło [[Uniwersytet Ludowy w Głuchowie]] pod [[Grójec\|Grójcem]]. Do 1950 mieszkał przy ul. Skargi 1 m. 7. W budynku tym mieścił się też Zarząd Powiatowy PSL. W 1946 ~~wspóltworzył~~ Polski Związek Ogrodniczy, [[Chłopskie Towarzystwo Przyjaciół Dzieci]], uważane przez [[Polska Partia Robotnicza\|Polską Partię Robotniczą]] za ekspozyturę PSL. W tymże roku współorganizował pierwsze po wojnie powiatowe dożynki w [[Mała Wieś\|Małej Wsi]] (9 września 1946), na których obecny był m.in. Stanisław Mikołajczyk, wicepremier oraz minister rolnictwa i reform rolnych Tymczasowego Rządu Jedności Narodowej. Pachocki odegrał doniosłą rolę w tworzeniu powiatowej struktury PSL. W tym celu uczestniczył w zebraniach kół, zarządów gmin, różnego rodzaju uroczystościach (dożynki, opłatek itd.). Według jego sprawozdania złożonego na konferencji powiatowej PSL (3 stycznia 1946) na jego obszarze działały 154 koła z 3000 członków posiadających legitymację oraz kilka tysięcy tych, co podpisali deklarację członkowską. Podczas obrad w jednej z rezolucji potępiono [[Mord w Budkach Petrykowskich\|skrytobójczy mord polityczny]] dokonany 1 grudnia 1945 r. na kilku członkach Stronnictwa. Przed wyborami do Sejmu (19 stycznia 1947) ze względów politycznych został zatrzymany i osadzony na dwa tygodnie w grójeckim areszcie. Po sfałszowaniu wyniku referendum (30 czerwca 1946) działalność PSL w Grójeckiem na kilkanaście miesięcy została przez władze bezpieczeństwa zawieszona „na skutek przenikania w szeregi obcych i wrogich elementów”. Kiedy Stanisław Mikołajczyk poczuł się zagrożony aresztowaniem, procesem politycznym i nielegalnie zbiegł z kraju (październik 1947) oraz po odwieszeniu działalności PSL, 7 października 1947 w [[Grójec\|Grójcu]] odbyła się konferencja powiatowa (60 delegatów), która wybrała Tymczasowy Zarząd Powiatowy PSL „Nowe Wyzwolenie” w składzie: [[Ludwik Skowron]] (prezes), [[Franciszek Katana]] (zastępca), [[Jakub Lenarczyk]] (zastępca), Stefan Pachocki (sekretarz), Adolf ~~Zółcik~~ (skarbnik). Ulegając ówczesnej propagandzie, uczestnicy Konferencji, m.in. Pachocki potępili ucieczkę Mikołajczyka z kraju. W tym okresie Pachocki zajął się dzierżawieniem sadów i handlem owocami.		Po wyzwoleniu powiatu spod okupacji hitlerowskiej wstąpił do Związku Młodzieży Wiejskiej „Wici” (jako członek Zarządu Powiatowego) i do Stronnictwa Ludowego, które wybrało go sekretarzem Zarządu Powiatowego, a po powrocie do kraju (27 czerwca 1945) Stanisława Mikołajczyka (1901–1966) wstąpił do opozycyjnego Polskiego Stronnictwa Ludowego (PSL) - formalnie powstałego 22 sierpnia 1945 r.; pełnił w nim funkcję sekretarza Zarządu Powiatowego w Grójcu, współorganizował Towarzystwo Uniwersytetów Ludowych RP Oddział w Grójcu, które założyło [[Uniwersytet Ludowy w Głuchowie]] pod [[Grójec\|Grójcem]]. Do 1950 mieszkał przy ul. Skargi 1 m. 7. W budynku tym mieścił się też Zarząd Powiatowy PSL. W 1946 współtworzył Polski Związek Ogrodniczy, [[Chłopskie Towarzystwo Przyjaciół Dzieci]], uważane przez [[Polska Partia Robotnicza\|Polską Partię Robotniczą]] za ekspozyturę PSL. W tymże roku współorganizował pierwsze po wojnie powiatowe dożynki w [[Mała Wieś\|Małej Wsi]] (9 września 1946), na których obecny był m.in. Stanisław Mikołajczyk, wicepremier oraz minister rolnictwa i reform rolnych Tymczasowego Rządu Jedności Narodowej. Pachocki odegrał doniosłą rolę w tworzeniu powiatowej struktury PSL. W tym celu uczestniczył w zebraniach kół, zarządów gmin, różnego rodzaju uroczystościach (dożynki, opłatek itd.). Według jego sprawozdania złożonego na konferencji powiatowej PSL (3 stycznia 1946) na jego obszarze działały 154 koła z 3000 członków posiadających legitymację oraz kilka tysięcy tych, co podpisali deklarację członkowską. Podczas obrad w jednej z rezolucji potępiono [[Mord w Budkach Petrykowskich\|skrytobójczy mord polityczny]] dokonany 1 grudnia 1945 r. na kilku członkach Stronnictwa. Przed wyborami do Sejmu (19 stycznia 1947) ze względów politycznych został zatrzymany i osadzony na dwa tygodnie w grójeckim areszcie. Po sfałszowaniu wyniku referendum (30 czerwca 1946) działalność PSL w Grójeckiem na kilkanaście miesięcy została przez władze bezpieczeństwa zawieszona „na skutek przenikania w szeregi obcych i wrogich elementów”. Kiedy Stanisław Mikołajczyk poczuł się zagrożony aresztowaniem, procesem politycznym i nielegalnie zbiegł z kraju (październik 1947) oraz po odwieszeniu działalności PSL, 7 października 1947 w [[Grójec\|Grójcu]] odbyła się konferencja powiatowa (60 delegatów), która wybrała Tymczasowy Zarząd Powiatowy PSL „Nowe Wyzwolenie” w składzie: [[Ludwik Skowron]] (prezes), [[Franciszek Katana]] (zastępca), [[Jakub Lenarczyk]] (zastępca), Stefan Pachocki (sekretarz), Adolf Żółcik (skarbnik). Ulegając ówczesnej propagandzie, uczestnicy Konferencji, m.in. Pachocki potępili ucieczkę Mikołajczyka z kraju. W tym okresie Pachocki zajął się dzierżawieniem sadów i handlem owocami.

	W latach 1948–1950 wybudował dla powiększającej się rodziny duży dom w [[Belsk Duży\|Belsku]]. 20 stycznia 1950 Powiatowy Urząd Bezpieczeństwa Publicznego (PUBP) w Grójcu wszczął śledztwo a następnie na cztery miesiące tymczasowo aresztował go i fałszywie oskarżył z art. 2 Dekretu z 31 sierpnia 1944 r. o to, „''że w okresie okupacji niemieckiej w Belsku, idąc na rękę władzy państwa niemieckiego działał na szkodę Witolda K. w ten sposób, że'' [w końcu 1944 r.] ''wydał go w ręce Niemca, zwanego Palantem, w wyniku czego został dotkliwie pobity''”. Sąd Okręgowy w Warszawie 16 maja 1950 uniewinnił go. W zachowanej w aktach procesowych „ściśle tajnej” „charakterystyce” Powiatowy Urząd Bezpieczeństwa Publicznego przedstawił go jako kolaboranta z Niemcami, po wojnie zwolennika Mikołajczyka, w referendum i wyborach do Sejmu jako przeciwnika „Bloku Demokratycznego”, „utrudniającego pracę w demokratyzowaniu „Wici”.		W latach 1948–1950 wybudował dla powiększającej się rodziny duży dom w [[Belsk Duży\|Belsku]]. 20 stycznia 1950 Powiatowy Urząd Bezpieczeństwa Publicznego (PUBP) w Grójcu wszczął śledztwo, a następnie na cztery miesiące tymczasowo aresztował go i fałszywie oskarżył z art. 2 Dekretu z 31 sierpnia 1944 r. o to, „''że w okresie okupacji niemieckiej w Belsku, idąc na rękę władzy państwa niemieckiego działał na szkodę Witolda K. w ten sposób, że'' [w końcu 1944 r.] ''wydał go w ręce Niemca, zwanego Palantem, w wyniku czego został dotkliwie pobity''”. Sąd Okręgowy w Warszawie 16 maja 1950 uniewinnił go. W zachowanej w aktach procesowych „ściśle tajnej” „charakterystyce” Powiatowy Urząd Bezpieczeństwa Publicznego przedstawił go jako kolaboranta z Niemcami, po wojnie zwolennika Mikołajczyka, w referendum i wyborach do Sejmu jako przeciwnika „Bloku Demokratycznego”, „utrudniającego pracę w demokratyzowaniu „Wici”.

	Po utworzeniu (27 listopada 1949) Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego (ZSL), chcąc mieć wpływ na jego działalność oraz, aby móc szerzej realizować pasje społecznikowskie, wstąpił w jego szeregi i aktywnie pracował w Kole oraz Gminnym (1949–1954, 1973–1978) i w Gromadzkim (1954–1973) Komitecie w Belsku. Będąc członkiem Związku Bojowników o Wolność i Demokrację (od 1973) oraz ZSL stale pozostawał w nieformalnej opozycji wobec uległości kierownictwa stronnictwa wobec PZPR a potem przyłączył się do postulatów podziemnych struktur niezależnego ruchu ludowego na terenie [[Powiat grójecki\|powiatu grójeckiego]].		Po utworzeniu (27 listopada 1949) Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego (ZSL), chcąc mieć wpływ na jego działalność oraz, aby móc szerzej realizować pasje społecznikowskie, wstąpił w jego szeregi i aktywnie pracował w Kole oraz Gminnym (1949–1954, 1973–1978) i w Gromadzkim (1954–1973) Komitecie w Belsku. Będąc członkiem Związku Bojowników o Wolność i Demokrację (od 1973) oraz ZSL stale pozostawał w nieformalnej opozycji wobec uległości kierownictwa stronnictwa wobec PZPR a potem przyłączył się do postulatów podziemnych struktur niezależnego ruchu ludowego na terenie [[Powiat grójecki\|powiatu grójeckiego]].
Linia 37:		Linia 37:

	== Bibliografia ==		== Bibliografia ==

			* [[Zdzisław Szeląg]], ''Pachocki Stefan'', [w:] ''Słownik wiedzy o Grójeckiem – zeszyt dwunasty'', Towarzystwo Literackie im. Adama Mickiewicza - oddział w Grójcu, 2002, s. 68-74 – na podstawie źródeł:
			* Archiwum Państwowe miasta stołecznego Warszawy: „Sąd Okręgowy w Warszawie”, sygn. arch. 4057;
			* Archiwum rodzinne udostępnione za życia przez Stefana Pachockiego autorowi biografii, następnie w posiadaniu córki, Joanny;
			* Kronika Ochotniczej Straży Pożarnej w Belsku;
			* Archiwum Zakładu Historii Ruchu Ludowego w Warszawie: Relacja [[Antoni Dębski\|Antoniego Dębskiego]], Stefana Szewczyka opracowana przy współudziale [[Ludwik Skowron\|Ludwika Skowrona]] i Stefana Pachockiego, sygn. R. II Gr/12;
			* ''Konferencja PSL w Grójcu'', „Chłopi i Państwo” 1947, nr 41: 27 grudnia, s. 4;
			* ''Powiatowy Zjazd PSL w Grójcu'', „Chłopi i Państwo” 1948, nr 46, s. 4;
			* Bolesław Monkiewicz i [[Wacław Pawlak]], ''Sto lat Banku Spółdzielczego im. Stefczyka w Grójcu 1873–1973'', Grójec 1974, s. 49, 82-83;
			* ''Ruch ludowy na Mazowszu, Kurpiach i Podlasiu''. Red. nauk. Aleksander Łuczak, Warszawa 1975, s. 161, 181, 194, 198, 414;
			* Kazimierz Przybysz, ''Konspiracyjny ruch ludowy na Mazowszu 1939–1945'', Warszawa 1977, s. 108, 399;
			* ''Grójeckiego jabłka wczoraj i jutro'', Grójec 1980, s. 20, 23;
			* Stefan Pachocki, ''Rolnictwo musi się opłacać'', „Zielony Sztandar” 1980, nr z 10 lutego;
			* Aleksander Onych, Kazimierz Wojtasiak, ''40 lat Spółdzielni Ogrodniczej w Grójcu'', Warszawa 1985, s. 37, 72, 80, 103, 106, 110, 113;
			* Tadeusz Kisielewski, ''Ogólnopolski Społeczny Komitet Odrodzenia Ruchu Ludowego'', „Wieś i Państwo”. Pismo Ruchu Ludowego 1990, nr 1, s. 140;
			* [[Henryk Świderski]], ''Armia Krajowa w Obwodzie Grójec „Głuszec”'', Warszawa 1993, s. 44, 45, 85, 248, 328;
			* Remigiusz Matyjas, ''Z dziejów Grójecczyzny'', (Grójec 1994), s. 209;
			* Henryk Szopa, ''Ciągle aktywny'', „Wieści Radomskie” 1994, nr 4/94, s. 5.

	[[Kategoria:Rolnicy]]		[[Kategoria:Rolnicy]]
	{{DEFAULTSORT:Pachocki, Stefan}}		{{DEFAULTSORT:Pachocki, Stefan}}
	[[Kategoria:Działacze społeczni]]		[[Kategoria:Działacze społeczni]]

Admin: Utworzono nową stronę "'''Stefan Pachocki''' (ur. 11 maja 1914, zm. 20 maja 1997) – rolnik-sadownik (6,5 ha), działacz młodzieżowego, spółdzielczego, politycznego i gospodarczego ruchu ludowego, uczestnik konspiracji niepodległościowej. == Biografia == Urodził się 11 maja 1914 we wsi Piechocin, dziś przysiółek wsi Budziszynek (gmina Chynów), w wielodzietnej (siedmioro dzieci) rodzinie rolnika (ok. 5 ha), Józefa i Heleny z Cybulskich. Cztery klasy miejscowej Publ…"

2024-05-08T20:13:24Z

Utworzono nową stronę "'''Stefan Pachocki''' (ur. 11 maja 1914, zm. 20 maja 1997) – rolnik-sadownik (6,5 ha), działacz młodzieżowego, spółdzielczego, politycznego i gospodarczego ruchu ludowego, uczestnik konspiracji niepodległościowej. == Biografia == Urodził się 11 maja 1914 we wsi Piechocin, dziś przysiółek wsi Budziszynek (gmina Chynów), w wielodzietnej (siedmioro dzieci) rodzinie rolnika (ok. 5 ha), Józefa i Heleny z Cybulskich. Cztery klasy miejscowej Publ…"

Nowa strona

'''Stefan Pachocki''' (ur. 11 maja 1914, zm. 20 maja 1997) – rolnik-sadownik (6,5 ha), działacz młodzieżowego, spółdzielczego, politycznego i gospodarczego ruchu ludowego, uczestnik konspiracji niepodległościowej.

== Biografia ==
Urodził się 11 maja 1914 we wsi Piechocin, dziś przysiółek wsi [[Budziszynek]] ([[gmina Chynów]]), w wielodzietnej (siedmioro dzieci) rodzinie rolnika (ok. 5 ha), Józefa i Heleny z Cybulskich.

Cztery klasy miejscowej Publicznej Szkoły Powszechnej ukończył w 1925, klasy V-VII zaś w warszawskiej szkole przy ul. Żelaznej (1925–1928). W 1928 zdał egzamin do technikum kolejowego w Warszawie; po dwóch latach naukę przerwał z powodu choroby ojca i braku środków finansowych; dyrekcja szkoły wprawdzie gotowa była przyznać mu stypendium, ale negatywna opinia gminy spowodowała, że Ministerstwo odmówiło pomocy finansowej. W 1931 roku ukończył korespondencyjny jednoroczny kurs rolniczy, prowadzony przez Szkołę Rolniczą im. Stanisława Staszica w Ursynowie (dziś dzielnica Warszawy). Po powrocie do rodzinnej wsi włączył się do aktywnej pracy społecznej. Za namową nauczyciela [[Wiktor Krawczyk|Wiktora Krawczyka]], w tym samym roku założył w [[Budziszynek|Budziszynku]] Koło Związku Młodzieży Wiejskiej „Siew”, organizacji zbliżonej do sanacji i zwalczanej przez Akcję Katolicką, z której poglądami wielokrotnie polemizował, a ściślej z kard. Aleksandrem Kakowskim (1862–1938), m.in. na wiecu zorganizowanym w czasie odpustu we [[Wrociszew|Wrociszewie]]. Już w 1932 roku wybrano go sekretarzem Zarządu Obwodowego (Powiatowego) „Siewu”. Funkcję tę sprawował do maja 1935. W 1935 roku ukończył pięciomiesięczny kurs na Uniwersytecie Ludowym w Głuchowie k. Skierniewic i został instruktorem Przysposobienia Rolniczego Okręgowego Towarzystwa Organizacji i Kółek Rolniczych (OTOiKR) w [[Grójec|Grójcu]], będącego powiatową strukturą Centralnego Związku Organizacji Kółek Rolniczych, pozostającego wówczas po wpływem Obozu Zjednoczenia Narodowego. Organizował wówczas zespoły przysposobienia rolniczego w Kołach Związku Młodzieży Wiejskiej „Siew” i „Wici”, których zadaniem było tworzenie ogródków kwiatowych i warzywnych poletek doświadczalnych hodowli roślin. Jednocześnie zajmował się udzielaniem instruktażowej pomocy tzw. gospodarstwom „przykładowym”, które zajmowały się m.in. reprodukcją zboża siewnego. W 1935 wybrany został prezesem Zarządu Obwodowego „Siewu”. Funkcję tę sprawował do 1 września 1939. W 1936 roku wstąpił do Stronnictwa Ludowego, w 1937 wziął czynny udział w przygotowaniu wystawy dorobku wsi [[Powiat grójecki|powiatu grójeckiego]], którą z inicjatywy OTOiKR zorganizowano w [[Belsk Duży|Belsku]]. W otwarciu jej wzięli udział m.in.: Eugeniusz Kwiatkowski (1888–1947), wówczas wicepremier do spraw gospodarczych oraz Juliusz Poniatowski (1886–1975), minister rolnictwa. W 1938 r. z pracy instruktora zwolnił go starosta powiatu, Feliks Pawłowski, m.in. za krytyczny stosunek do sanacji i współudział w organizowaniu strajku chłopskiego w [[Pieczyska|Pieczyskach]] (15 sierpnia 1937), za co był aresztowany.

W styczniu 1939 w drewnianym domu Kocewiaka w Belsku otworzył sklep spożywczy, a podczas okupacji niemieckiej prowadził w nim sklep spożywczo-masarski.

W drugiej połowie 1940 roku wszedł w skład powiatowego kierownictwa [[Stronnictwo Ludowe „Roch”|Stronnictwa Ludowego „Roch”]] i przyjął ps. „Lewy”. W jego sklepie mieścił się jeden z punktów kontaktowych Stronnictwa Ludowego. W latach 1942–1944 był członkiem: Zarządu Kasy Spółdzielczej w Grójcu oraz komitetu redakcyjnego pisma „[[Kłosy]]”, organu kierownictwa Stronnictwa Ludowego „Roch” i komendy [[Bataliony Chłopskie|Batalionów Chłopskich]] obwodu grójeckiego (kryptonim cyfrowy 8). W czasie powstania warszawskiego, na polecenie Tadeusza Ilczuka, Komendanta Warszawskiego Okręgu Batalionów Chłopskich, razem z innymi działaczami, w gminie Belsk organizował zbiórkę żywności dla kuchni Rady Głównej Opiekuńczej w Zalesiu koło Piaseczna (2 wagony) oraz ewakuowanego z Warszawy do Konstancina Szpitala św. Ducha (2 wagony).

Po wyzwoleniu powiatu spod okupacji hitlerowskiej wstąpił do Związku Młodzieży Wiejskiej „Wici” (jako członek Zarządu Powiatowego) i do Stronnictwa Ludowego, które wybrało go sekretarzem Zarządu Powiatowego, a po powrocie do kraju (27 czerwca 1945) Stanisława Mikołajczyka (1901–1966) wstąpił do opozycyjnego Polskiego Stronnictwa Ludowego (PSL) - formalnie powstałego 22 sierpnia 1945 r.; pełnił w nim funkcję sekretarza ZP w Grójcu, współorganizował Towarzystwo Uniwersytetów Ludowych RP Oddział w Grójcu, które założyło [[Uniwersytet Ludowy w Głuchowie]] pod [[Grójec|Grójcem]]. Do 1950 mieszkał przy ul. Skargi 1 m. 7. W budynku tym mieścił się też Zarząd Powiatowy PSL. W 1946 wspóltworzył Polski Związek Ogrodniczy, [[Chłopskie Towarzystwo Przyjaciół Dzieci]], uważane przez [[Polska Partia Robotnicza|Polską Partię Robotniczą]] za ekspozyturę PSL. W tymże roku współorganizował pierwsze po wojnie powiatowe dożynki w [[Mała Wieś|Małej Wsi]] (9 września 1946), na których obecny był m.in. Stanisław Mikołajczyk, wicepremier oraz minister rolnictwa i reform rolnych Tymczasowego Rządu Jedności Narodowej. Pachocki odegrał doniosłą rolę w tworzeniu powiatowej struktury PSL. W tym celu uczestniczył w zebraniach kół, zarządów gmin, różnego rodzaju uroczystościach (dożynki, opłatek itd.). Według jego sprawozdania złożonego na konferencji powiatowej PSL (3 stycznia 1946) na jego obszarze działały 154 koła z 3000 członków posiadających legitymację oraz kilka tysięcy tych, co podpisali deklarację członkowską. Podczas obrad w jednej z rezolucji potępiono [[Mord w Budkach Petrykowskich|skrytobójczy mord polityczny]] dokonany 1 grudnia 1945 r. na kilku członkach Stronnictwa. Przed wyborami do Sejmu (19 stycznia 1947) ze względów politycznych został zatrzymany i osadzony na dwa tygodnie w grójeckim areszcie. Po sfałszowaniu wyniku referendum (30 czerwca 1946) działalność PSL w Grójeckiem na kilkanaście miesięcy została przez władze bezpieczeństwa zawieszona „na skutek przenikania w szeregi obcych i wrogich elementów”. Kiedy Stanisław Mikołajczyk poczuł się zagrożony aresztowaniem, procesem politycznym i nielegalnie zbiegł z kraju (październik 1947) oraz po odwieszeniu działalności PSL, 7 października 1947 w [[Grójec|Grójcu]] odbyła się konferencja powiatowa (60 delegatów), która wybrała Tymczasowy Zarząd Powiatowy PSL „Nowe Wyzwolenie” w składzie: [[Ludwik Skowron]] (prezes), [[Franciszek Katana]] (zastępca), [[Jakub Lenarczyk]] (zastępca), Stefan Pachocki (sekretarz), Adolf Zółcik (skarbnik). Ulegając ówczesnej propagandzie, uczestnicy Konferencji, m.in. Pachocki potępili ucieczkę Mikołajczyka z kraju. W tym okresie Pachocki zajął się dzierżawieniem sadów i handlem owocami.

W latach 1948–1950 wybudował dla powiększającej się rodziny duży dom w [[Belsk Duży|Belsku]]. 20 stycznia 1950 Powiatowy Urząd Bezpieczeństwa Publicznego (PUBP) w Grójcu wszczął śledztwo a następnie na cztery miesiące tymczasowo aresztował go i fałszywie oskarżył z art. 2 Dekretu z 31 sierpnia 1944 r. o to, „''że w okresie okupacji niemieckiej w Belsku, idąc na rękę władzy państwa niemieckiego działał na szkodę Witolda K. w ten sposób, że'' [w końcu 1944 r.] ''wydał go w ręce Niemca, zwanego Palantem, w wyniku czego został dotkliwie pobity''”. Sąd Okręgowy w Warszawie 16 maja 1950 uniewinnił go. W zachowanej w aktach procesowych „ściśle tajnej” „charakterystyce” Powiatowy Urząd Bezpieczeństwa Publicznego przedstawił go jako kolaboranta z Niemcami, po wojnie zwolennika Mikołajczyka, w referendum i wyborach do Sejmu jako przeciwnika „Bloku Demokratycznego”, „utrudniającego pracę w demokratyzowaniu „Wici”.

Po utworzeniu (27 listopada 1949) Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego (ZSL), chcąc mieć wpływ na jego działalność oraz, aby móc szerzej realizować pasje społecznikowskie, wstąpił w jego szeregi i aktywnie pracował w Kole oraz Gminnym (1949–1954, 1973–1978) i w Gromadzkim (1954–1973) Komitecie w Belsku. Będąc członkiem Związku Bojowników o Wolność i Demokrację (od 1973) oraz ZSL stale pozostawał w nieformalnej opozycji wobec uległości kierownictwa stronnictwa wobec PZPR a potem przyłączył się do postulatów podziemnych struktur niezależnego ruchu ludowego na terenie [[Powiat grójecki|powiatu grójeckiego]].

30 listopada 1978 Wojewódzki Sąd Partyjny ZSL w Radomiu, wbrew stanowisku Komitetu Gminnego w Belsku, wykluczył go wraz z [[Ludwik Skowron|Ludwikiem Skowronem]] z szeregów Stronnictwa za podpisanie Wniosku Obywatelskiego o przyspieszenie nowelizacji ustawy o emeryturach dla rolników z 27 października 1977 r. W sierpniu 1981 na stadionie w Grójcu wygłosił przemówienie żądające utworzenia „Solidarności” Rolników Indywidualnych. W sierpniu 1989 należał do współtwórców ugrupowania politycznego, zwanego od miejsca zebrania organizacyjnego, PSL Wilanowskim. Skupiało ono byłych działaczy PSL z lat 1945–1947, którzy dążyli do odbudowy samodzielnej partii chłopskiej, nawiązującej do programu PSL z 1946 r.

Służba Bezpieczeństwa w Grójcu znała przeszłość Pachockiego i jego pogląd na stosunki w kraju i dlatego po wprowadzeniu stanu wojennego (13 grudnia 1981) internowała go na przeciąg siedmiu tygodni w więzieniu: w Kielcach i od 11 stycznia 1982 w Darłówku. 2 sierpnia 1989 r., gdy w sejmie toczyły się zabiegi o prezydenturę dla gen. Wojciecha Jaruzelskiego, odbyło się pierwsze posiedzenie Ludowego Okrągłego Stołu, w którym wzięli udział przedstawiciele Ogólnopolskiego Społecznego Komitetu Odrodzenia Ruchu Ludowego i działacze Mikołajczykowskiego PSL wytypowani przez gen. Franciszka Kamińskiego, w tym m.in. Stefan Pachocki.

W PRL pełnił szereg odpowiedzialnych funkcji w organizacjach społeczno-gospodarczych: w Belsku był członkiem Rady Nadzorczej Gminnej Spółdzielni „Samopomoc Chłopska”, pełnomocnikiem Zarządu Banku Spółdzielczego w Grójcu, w jego filii w Belsku (1968–1969), sekretarzem (1963–1972), członkiem Zarządu (1973–1979) Ochotniczej Straży Pożarnej (OSP), w Grójcu: członkiem Zarządu Spółdzielni Owocarsko-Warzywniczej (1946–1950), sekretarzem, członkiem lub przewodniczącym Rady Nadzorczej Rejonowej Spółdzielni Ogrodniczej (31 stycznia 1957–1960, 1974–1994?), sekretarzem Zarządu Koła Pszczelarskiego (1988–?), w Radomiu członkiem Rady Nadzorczej Wojewódzkiego Związku Gminnych Spółdzielni „Samopomoc Chłopska” (od 1975), w Górze Kalwarii – przewodniczącym Rady Nadzorczej „Horteksu”. Ponadto w Belsku był członkiem lub przewodniczącym Społecznych Komitetów: Budowy Szkoły (1955–1958), Domu Straży, przewodniczącym Domu Nauczyciela (1962–1972) oraz Domu Parafialnego, w Grójcu – Domu Ogrodnika (1973–1978) – przewodniczącym. Nader aktywnie pracował w Komitecie Obchodu Stulecia Banku Spółdzielczego im. Stefczyka w Grójcu (1973), za sprawą którego wydano książkę Bolesława Monkiewicza i Wacława Pawlaka ''Sto lat Banku Spółdzielczego im. Stefczyka w Grójcu 1873–1973'', Grójec 1974. 7 maja 1994 w Belsku zorganizował uroczystość poświęconą 100-leciu Ruchu Ludowego w Polsce, 90-leciu Ruchu Ludowego w Belsku oraz 80-leciu swoich urodzin. Wzięli w niej udział m.in.: prezes honorowy NKW PSL gen. dyw. Franciszek Kamiński „Trawiński”, posłowie II kadencji III RP, Marian Korczak (1930–1994) ze [[Skowronki|Skowronek]] (gmina Belsk), Bolesław Machnio, senator Zdzisław Kieszkowski, wiceprezes Ogólnopolskiego Związku byłych Żołnierzy Batalionów Chłopskich – płk Mieczysław Młudzik „Szczytniak”, działacz ludowy Mieczysław Szewczyk z [[Wilczogóra|Wilczogóry]] (gmina Belsk), dr Stanisław Ośko z Komitetu Wojewódzkiego PSL w Radomiu oraz liczna grupa byłych żołnierzy [[Bataliony Chłopskie|Batalionów Chłopskich]]. Podczas narad, spotkań, konferencji brał aktywny udział w dyskusji, w której nierzadko przytaczał fragmenty poezji Adama Mickiewicza, Juliusza Słowackiego, a niekiedy czytał i swoje okolicznościowe wiersze.

Pachocki posiadał znaczne zdolności organizacyjne, które połączone ze społecznikowską pasją działania sprawiły, że w [[Belsk Duży|Belsku]], w każdej wzniesionej czynem społecznym placówce użyteczności społecznej (bank, szkoła, Dom Straży, remiza) oraz w infrastrukturze (elektryczność, gaz, wodociąg, telefony) jest większa lub mniejsza cząstka jego pracy. To on przedsięwzięcia te inicjował lub współinicjował i zwykle przewodniczył Komitetom (np. Gazyfikacji (1976–1980), Budowy Wodociągu (1982–1989) itd.). Najwięcej długotrwałego wysiłku organizacyjnego włożył we wzniesienie dużego, dwupiętrowego Domu Straży, który stał się centrum społeczno-kulturalno-politycznej działalności wsi i gminy Belsk. Znajduje się w nim oprócz 10 mieszkań dla nauczycieli, remiza i pomieszczenia OSP, obszerna sala widowiskowa, duża biblioteka gminna, siedziby kół i lokalnych zarządów: PSL, Związku Sadowników Mazowsza i Koła Gospodyń Wiejskich. Z jego inicjatywy w 1985 r. ufundowano tablicę pamiątkową, poświęconą lokalnym działaczom Ruchu Ludowego. Przed budynkiem straży na postumencie umieszczono duży kamień narzutowy z przytwierdzoną doń tablicą z napisem: „''1905–1985 // Organizatorom // Ruchu Ludowego i społecznego // w gminie Belsk // Marcinowi Jaskólskiemu (1874–1944) // [[Tomasz Nocznicki|Tomaszowi Nocznickiemu]] (1862–1944) // Janowi Wiewiórowi // Andrzejowi Żółcikowi (1869–1928) // Antoniemu Szewczykowi (1869–1928) // Andrzejowi Kowalczykowi (1855–1920) // Stanisławowi Janocie (1882–1972) // Antoniemu Skorupskiemu (1886–1957) // Antoniemu Żółcikowi (1863–1946) // Tablicę tę poświęca // Społeczeństwo gminy''”.

W 1978 roku z inicjatywy Pachockiego, w odległości ok. 1 km na północny wschód od Belska, po lewej stronie szosy do [[Grójec|Grójca]], tuż przy skrzyżowaniu jej z drogami do [[Wilczogóra|Wilczogóry]] i [[Anielin|Anielina]], na postumencie postawiono kamień narzutowy z przymocowaną do niego tablicą z napisem: „''Mogiła powstańców // 1863 r. // w 115-tą rocznicę // Mieszkańcy gminy // Belsk''”. Miejsce to najprawdopodobniej kryje szczątki powstańców z oddziału Apolinarego Młochowskiego, których 16 lutego 1864 r., w dzisiejszym [[Belsk Mały|Belsku Małym]], znienacka dopadli kozacy i zabili ok. 40 Polaków, a do niewoli wzięli kilkudziesięciu jeńców.

Sadownicy powiatu zawdzięczają mu czteropiętrowy Dom Sadownika (biurowiec) z hotelem i restauracją w [[Grójec|Grójcu]]. Jako przewodniczący Komitetu Budowy tego obiektu zabiegał u władz o uzyskanie lokalizacji, potem o dokumentację budowy, zgromadzenie funduszy, czuwał nad budową, wyposażeniem. Wspierał organizację Muzeum Sadownictwa (1980), a potem, gdy w latach 90-tych Spółdzielni groziła upadłość w związku z zadłużeniem na skutek nietrafnej lokaty kapitału, Pachocki wyprowadził ją z trudności i doprowadził do założenia księgi hipotecznej, dającej Spółdzielni Ogrodniczej własność Domu Ogrodnika.

Działając w różnych organach ZSL, PSL, organizacjach społeczno-gospodarczych zabiegał o krzewienie wiedzy rolniczej i sadowniczej, przydział materiałów budowlanych, sprzętu rolniczego, sadowniczego, środków ochrony roślin, budowę chłodni, stałych i sezonowych punktów skupu produktów rolnych.

Swoim pracowitym życiem zbudował wzór osobowy patrioty, ludowego działacza politycznego, gospodarczego, społeczno-oświatowego, członka Związku Młodzieży Wiejskiej i PSL-u. Za zasługi w walce o niepodległość oraz za zasługi dla lokalnej społeczności wyróżniony został orderami i odznaczeniami: Złotym Krzyżem Zasługi (1973), Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1985), Krzyżem Partyzanckim (1983), Złotym Medalem Zasługi dla Pożarnictwa (1972), 40-lecia Polski Ludowej (1984), Za Zasługi dla Ruchu Ludowego im. W. Witosa (1994), odznakami: Zasłużonego Działacza Ruchu Spółdzielczego (1965), Za Ofiarną Pracę w Spółdzielczości Ogrodniczo-Pszczelarskiej (1966), Odznaką Pamiątkową Batalionów Chłopskich (1969), Odznaką Grunwaldzką (1974), Odznaką Pamiątkową „Akcji Burza” (1984), Zasłużonego dla Spółdzielczości Ogrodniczej w Grójcu (1985), Złotą Odznaką „Zasłużony dla Spółdzielczości Ogrodniczo-Pszczelarskiej” (1987).

1 stycznia 1940 ożenił się z Anną Orlik z Belska (1918–1982), z którą miał 5 dzieci: Jerzy (ur. 1940), Benedykt (ur. 21 marca 1943), Barbara (ur. 1945) – Nocuń, Joanna (ur. 1951) – Bodych, Ewa (ur. 8 lutego 1957) – Markiewicz-Pietrzak.

Zmarł 20 maja 1997, pochowany został na cmentarzu parafialnym w [[Belsk Duży|Belsku]].

== Bibliografia ==
[[Kategoria:Rolnicy]]
{{DEFAULTSORT:Pachocki, Stefan}}
[[Kategoria:Działacze społeczni]]