Karol Klimek - Historia wersji

Admin o 20:54, 26 lip 2024

2024-07-26T20:54:20Z

← poprzednia wersja		Wersja z 22:54, 26 lip 2024
Linia 4:		Linia 4:
	Urodził się 16 października 1882 w małej wsi [[Linin]] (14 gospodarstw), 4 km od [[Czersk\|Czerska]], w ówczesnym [[Powiat grójecki\|powiecie grójeckim]]; syn wieśniaka Kacpra (zm. 1921) i Józefy Rechnio (zm. 1908). Początkowo, przez kilka zim nielegalnie uczył się u wędrownego żebraka - Kubaszewicza, byłego powstańca styczniowego, dawnego organisty z Jasnej Góry, który za sprawą ojca w Lininie zorganizował tajne nauczanie dla około 10 dzieci; we wsi tej nie było wtedy szkoły. Potem Klimek pobierał nauki w [[Czersk\|Czersku]]. Tam ukończył 4 klasy, następnie uczył się prywatnie u nauczyciela Stanisława Zalewskiego, a w latach 1899–1904 w zrusyfikowanym Seminarium Nauczycielskim w Łęczycy nad Bzurą. W czasie nauki był członkiem tajnego kółka samokształceniowego. Należący do niego uczniowie uczyli się języka, historii i literatury polskiej. Za śpiewanie w kościele w języku polskim, razem z paroma innymi kolegami, skazany został na trzyletni dozór policyjny. Po ukończeniu seminarium (1902) przez dwa lata nie podejmował pracy z powodu choroby serca. W miarę jednak sił pracował społecznie: w Lininie założył sklep spożywczy, koło młodzieży, bibliotekę, zespół śpiewaczy, teatrzyk, w Czersku – [[Kółka Rolnicze im. Stanisława Staszica\|Kółko Rolnicze im. Stanisława Staszica]], Spółdzielnię Maślarską „Świt” - Linin - Czaplin.		Urodził się 16 października 1882 w małej wsi [[Linin]] (14 gospodarstw), 4 km od [[Czersk\|Czerska]], w ówczesnym [[Powiat grójecki\|powiecie grójeckim]]; syn wieśniaka Kacpra (zm. 1921) i Józefy Rechnio (zm. 1908). Początkowo, przez kilka zim nielegalnie uczył się u wędrownego żebraka - Kubaszewicza, byłego powstańca styczniowego, dawnego organisty z Jasnej Góry, który za sprawą ojca w Lininie zorganizował tajne nauczanie dla około 10 dzieci; we wsi tej nie było wtedy szkoły. Potem Klimek pobierał nauki w [[Czersk\|Czersku]]. Tam ukończył 4 klasy, następnie uczył się prywatnie u nauczyciela Stanisława Zalewskiego, a w latach 1899–1904 w zrusyfikowanym Seminarium Nauczycielskim w Łęczycy nad Bzurą. W czasie nauki był członkiem tajnego kółka samokształceniowego. Należący do niego uczniowie uczyli się języka, historii i literatury polskiej. Za śpiewanie w kościele w języku polskim, razem z paroma innymi kolegami, skazany został na trzyletni dozór policyjny. Po ukończeniu seminarium (1902) przez dwa lata nie podejmował pracy z powodu choroby serca. W miarę jednak sił pracował społecznie: w Lininie założył sklep spożywczy, koło młodzieży, bibliotekę, zespół śpiewaczy, teatrzyk, w Czersku – [[Kółka Rolnicze im. Stanisława Staszica\|Kółko Rolnicze im. Stanisława Staszica]], Spółdzielnię Maślarską „Świt” - Linin - Czaplin.

	Pracę zawodową rozpoczął w Zanklewie, w powiecie łomżyńskim, gdzie rozwijał wśród chłopów akcję oświatową (1904–1906). Z Warszawy przywoził wtedy wydawnictwa nielegalnego [[Polski Związek Ludowy\|Polskiego Związku Ludowego]] ~~(PZL)~~, m.in. „Życie Gromadzkie” oraz „Tygodnik Ilustrowany” i „Myśl Niepodległą”, czym naraził się policji, która zaczęła go szykanować, a następnie stosować prowokacje. Należał wówczas do czynnych organizatorów ruchu ludowego. Był aktywnym członkiem Ludowego Koła Oświaty i Polskiego Związku Ludowego, którego był współtwórcą i działaczem. W obawie przed aresztowaniem musiał się ukrywać. W latach istnienia Polskiego Związku Ludowego (od 13 grudnia 1904 do połowy 1907 r.) upowszechniał jego program m.in. w [[Powiat grójecki\|powiecie grójeckim]]. Zarząd Główny stronnictwa zaopatrzył go w podręczną drukarenkę, na której w Lininie odbijał lokalne odezwy ([[Drukarnia Komitetu Polskiego Związku Ludowego w Lininie]]). Wraz z miejscowymi działaczami chłopskimi: Franciszkiem Filutowskim, Józefem i Janem Skrzypczakami z [[Pieczyska\|Pieczysk]], Janem Lechem z [[Podgórzyce\|Podgórzyc]], Józefem Majewskim z Dobiecina i Stefanem Kazimierczakiem, organistą z [[Czersk\|Czerska]], kolportował tajne druki i prasę Polskiego Związku Ludowego, organizował wystąpienia antycarskie polegające na niszczeniu emblematów cesarstwa rosyjskiego, zawieszaniu sztandarów oraz haseł rewolucyjnych i niepodległościowych.		Pracę zawodową rozpoczął w Zanklewie, w powiecie łomżyńskim, gdzie rozwijał wśród chłopów akcję oświatową (1904–1906). Z Warszawy przywoził wtedy wydawnictwa nielegalnego [[Polski Związek Ludowy\|Polskiego Związku Ludowego]], m.in. „Życie Gromadzkie” oraz „Tygodnik Ilustrowany” i „Myśl Niepodległą”, czym naraził się policji, która zaczęła go szykanować, a następnie stosować prowokacje. Należał wówczas do czynnych organizatorów ruchu ludowego. Był aktywnym członkiem Ludowego Koła Oświaty i Polskiego Związku Ludowego, którego był współtwórcą i działaczem. W obawie przed aresztowaniem musiał się ukrywać. W latach istnienia Polskiego Związku Ludowego (od 13 grudnia 1904 do połowy 1907 r.) upowszechniał jego program m.in. w [[Powiat grójecki\|powiecie grójeckim]]. Zarząd Główny stronnictwa zaopatrzył go w podręczną drukarenkę, na której w Lininie odbijał lokalne odezwy ([[Drukarnia Komitetu Polskiego Związku Ludowego w Lininie]]). Wraz z miejscowymi działaczami chłopskimi: Franciszkiem Filutowskim, Józefem i Janem Skrzypczakami z [[Pieczyska\|Pieczysk]], Janem Lechem z [[Podgórzyce\|Podgórzyc]], Józefem Majewskim z Dobiecina i Stefanem Kazimierczakiem, organistą z [[Czersk\|Czerska]], kolportował tajne druki i prasę Polskiego Związku Ludowego, organizował wystąpienia antycarskie polegające na niszczeniu emblematów cesarstwa rosyjskiego, zawieszaniu sztandarów oraz haseł rewolucyjnych i niepodległościowych.

	W 1905 współorganizował nielegalny zjazd nauczycieli ludowych w Pilaszkowie pod Łowiczem (1 października 1905), który wysunął żądanie wprowadzenia nauczania w języku i duchu polskim oraz podjął uchwałę o utworzeniu [[Związek Nauczycieli Ludowych\|Związku Nauczycieli Ludowych]] (ZNL). Jako reprezentant zjazdu objeżdżał powiaty: grójecki, łęczycki, kutnowski, łomżyński, by omawiać z nauczycielami realizację uchwały w sprawie nauczania języka polskiego. Wraz ze Stefanią Sempołowską, Julianem Stefanem Brzezińskim i Zygmuntem Nowickim współtworzył też tajny ZNL. W 1906 zamieszkał w Warszawie. W 1907 podjął pracę w podwarszawskiej wsi Pelcowizna (dziś dzielnica Żerań), najpierw jako nauczyciel, a potem kierownik szkoły elementarnej Towarzystwa Kultury Polskiej. Placówka ta borykała się z kłopotami finansowymi, którym Klimek starał się zaradzić organizując dochodowe zabawy taneczne, loterie fantowe połączone z występami artystów ze stolicy. W ten sposób szkoła stała się centrum życia społeczno-kulturalnego. W 1916 Pelcowizna została włączona do Warszawy, szkoła otrzymała wówczas nr 59 i wkrótce stała się ośrodkiem życia kulturalnego tej części miasta. Staraniem Klimka i jego kolegów utworzono Uniwersytet Ludowy, Koło Śpiewacze, Kółko Dramatyczne, Koło Młodzieży, klub dla zaniedbanych dzieci, bibliotekę i czytelnię czasopism. Klimek cieszył się ogromnym autorytetem wśród mieszkańców Pelcowizny. Jego działalność była gwałtownie atakowana zarówno przez kler, jak i władze carskie.		W 1905 współorganizował nielegalny zjazd nauczycieli ludowych w Pilaszkowie pod Łowiczem (1 października 1905), który wysunął żądanie wprowadzenia nauczania w języku i duchu polskim oraz podjął uchwałę o utworzeniu [[Związek Nauczycieli Ludowych\|Związku Nauczycieli Ludowych]] (ZNL). Jako reprezentant zjazdu objeżdżał powiaty: grójecki, łęczycki, kutnowski, łomżyński, by omawiać z nauczycielami realizację uchwały w sprawie nauczania języka polskiego. Wraz ze Stefanią Sempołowską, Julianem Stefanem Brzezińskim i Zygmuntem Nowickim współtworzył też tajny ZNL. W 1906 zamieszkał w Warszawie. W 1907 podjął pracę w podwarszawskiej wsi Pelcowizna (dziś dzielnica Żerań), najpierw jako nauczyciel, a potem kierownik szkoły elementarnej Towarzystwa Kultury Polskiej. Placówka ta borykała się z kłopotami finansowymi, którym Klimek starał się zaradzić organizując dochodowe zabawy taneczne, loterie fantowe połączone z występami artystów ze stolicy. W ten sposób szkoła stała się centrum życia społeczno-kulturalnego. W 1916 Pelcowizna została włączona do Warszawy, szkoła otrzymała wówczas nr 59 i wkrótce stała się ośrodkiem życia kulturalnego tej części miasta. Staraniem Klimka i jego kolegów utworzono Uniwersytet Ludowy, Koło Śpiewacze, Kółko Dramatyczne, Koło Młodzieży, klub dla zaniedbanych dzieci, bibliotekę i czytelnię czasopism. Klimek cieszył się ogromnym autorytetem wśród mieszkańców Pelcowizny. Jego działalność była gwałtownie atakowana zarówno przez kler, jak i władze carskie.

	22 kwietnia 1907 wstąpił do Polskiego Związku Nauczycielstwa; w 1915 na zjeździe delegatów, jako przedstawiciel sekcji szkół elementarnych, wybrany został członkiem jego Zarządu Głównego. Należał do czołowych działaczy Polskiego Związku Nauczycielstwa na Mazowszu oraz pionierów i działaczy politycznych tworzących w Królestwie Polskim postępowe organizacje nauczycielstwa szkół powszechnych. Wraz z Kazimierzem Mamczarskim, członkiem PPS, działaczem sekcji ruchu nauczycielskiego, w latach 1913-1918 kierował tajną Organizacją Nauczycieli Niepodległościowych. Jako członek Komisji Kursów Wakacyjnych ~~(KKW)~~ utworzonej latem 1916 odegrał ogromną rolę w powstaniu Zrzeszenia Nauczycieli Polskich Szkół Początkowych (ZNPSP - powstał 30 grudnia 1916 na zjeździe 40 lokalnych organizacji), był jego prezesem (od 31 grudnia 1917) i działaczem; zakładał oddziały powiatowe Zrzeszenia, m.in. w: [[Grójec\|Grójcu]], Sieradzu, Kaliszu i Piotrkowie.		22 kwietnia 1907 wstąpił do Polskiego Związku Nauczycielstwa; w 1915 na zjeździe delegatów, jako przedstawiciel sekcji szkół elementarnych, wybrany został członkiem jego Zarządu Głównego. Należał do czołowych działaczy Polskiego Związku Nauczycielstwa na Mazowszu oraz pionierów i działaczy politycznych tworzących w Królestwie Polskim postępowe organizacje nauczycielstwa szkół powszechnych. Wraz z Kazimierzem Mamczarskim, członkiem PPS, działaczem sekcji ruchu nauczycielskiego, w latach 1913-1918 kierował tajną Organizacją Nauczycieli Niepodległościowych. Jako członek Komisji Kursów Wakacyjnych utworzonej latem 1916 odegrał ogromną rolę w powstaniu Zrzeszenia Nauczycieli Polskich Szkół Początkowych (ZNPSP) - powstał 30 grudnia 1916 na zjeździe 40 lokalnych organizacji), był jego prezesem (od 31 grudnia 1917) i działaczem; zakładał oddziały powiatowe Zrzeszenia, m.in. w: [[Grójec\|Grójcu]], Sieradzu, Kaliszu i Piotrkowie.

	W 1915 podjął starania u władz niemieckich o zezwolenie na wydawanie nauczycielskiego pisma; otrzymał je pod koniec marca 1917. W czerwcu tego roku ukazał się pierwszy numer „Głosu Nauczycielskiego”, którego był twórcą, wydawcą, odpowiedzialnym redaktorem i członkiem Komitetu Redakcyjnego. Na II Zjeździe ZNPSP (1918) wygłosił referat „O polepszeniu bytu materialnego nauczycielstwa”, w którym postulował walkę o periodyczny awans materialny nauczycieli, o stabilizację pracy po upływie 3 lat. Po zjednoczeniu organizacji nauczycielskich w kwietniu 1919, wszedł do prezydium Związku Polskiego Nauczycielstwa Szkół Podstawowych (ZPNSP).		W 1915 podjął starania u władz niemieckich o zezwolenie na wydawanie nauczycielskiego pisma; otrzymał je pod koniec marca 1917. W czerwcu tego roku ukazał się pierwszy numer „Głosu Nauczycielskiego”, którego był twórcą, wydawcą, odpowiedzialnym redaktorem i członkiem Komitetu Redakcyjnego. Na II Zjeździe ZNPSP (1918) wygłosił referat „O polepszeniu bytu materialnego nauczycielstwa”, w którym postulował walkę o periodyczny awans materialny nauczycieli, o stabilizację pracy po upływie 3 lat. Po zjednoczeniu organizacji nauczycielskich w kwietniu 1919, wszedł do prezydium Związku Polskiego Nauczycielstwa Szkół Podstawowych (ZPNSP).
Linia 25:		Linia 25:

	== Bibliografia ==		== Bibliografia ==

			* [[Zdzisław Szeląg]], ''Klimek Karol'', [w:] ''Słownik wiedzy o Grójeckiem - zeszyt czwarty'', Towarzystwo Literackie im. Adama Mickiewicza - oddział w Grójcu, 1996, s. 35–39 - na podstawie źródeł:
			* Karol Klimek, ''Wspomnienia. Droga mojego życia''. Maszynowy odpis z rękopisu w posiadaniu córki Krystyny Nyrkowskiej;
			* ''Zarys historii polskiego ruchu ludowego'', Warszawa 1963, s. 134;
			* (St. B), ''Karol Klimek'', „Głos Nauczycielski” 1969, nr 16, s. 2;
			* „Życie Warszawy” 1969, nr 85 z 10 kwietnia [Nekrolog];
			* S. Brzozowski, ''Karol Klimek (1882–1969)'', „Przegląd Historyczno-Oświatowy” 1969, nr 4, s. 469-476;
			* S. Brzozowski, ''Karol Klimek. 1882-1969'', „Ruch Pedagogiczny” 1969, nr 4, s. 528-530;
			* MS, ''Karol Klimek (1882–1969)'', „Nowa Szkoła” 1969, nr 5, s. 63;
			* K. Wojciechowski, ''Oni tworzyli historię ZNP. Karol Klimek'', „Głos Nauczycielski” 1980, nr 10, s. 10-11.

	[[Kategoria:Nauczyciele]]		[[Kategoria:Nauczyciele]]
	{{DEFAULTSORT:Klimek, Karol}}		{{DEFAULTSORT:Klimek, Karol}}

Admin: Utworzono nową stronę "'''Karol Klimek''' (ur. 16 października 1882, zm. 8 kwietnia 1969) – nauczyciel, pionier i działacz ruchu nauczycielskiego i ludowego. == Biografia == Urodził się 16 października 1882 w małej wsi Linin (14 gospodarstw), 4 km od Czerska, w ówczesnym powiecie grójeckim; syn wieśniaka Kacpra (zm. 1921) i Józefy Rechnio (zm. 1908). Początkowo, przez kilka zim nielegalnie uczył się u wędrownego żebraka - Kubaszewicza…"

2024-05-07T17:36:39Z

Utworzono nową stronę "'''Karol Klimek''' (ur. 16 października 1882, zm. 8 kwietnia 1969) – nauczyciel, pionier i działacz ruchu nauczycielskiego i ludowego. == Biografia == Urodził się 16 października 1882 w małej wsi Linin (14 gospodarstw), 4 km od Czerska, w ówczesnym powiecie grójeckim; syn wieśniaka Kacpra (zm. 1921) i Józefy Rechnio (zm. 1908). Początkowo, przez kilka zim nielegalnie uczył się u wędrownego żebraka - Kubaszewicza…"

Nowa strona

'''Karol Klimek''' (ur. 16 października 1882, zm. 8 kwietnia 1969) – nauczyciel, pionier i działacz ruchu nauczycielskiego i ludowego.

== Biografia ==
Urodził się 16 października 1882 w małej wsi [[Linin]] (14 gospodarstw), 4 km od [[Czersk|Czerska]], w ówczesnym [[Powiat grójecki|powiecie grójeckim]]; syn wieśniaka Kacpra (zm. 1921) i Józefy Rechnio (zm. 1908). Początkowo, przez kilka zim nielegalnie uczył się u wędrownego żebraka - Kubaszewicza, byłego powstańca styczniowego, dawnego organisty z Jasnej Góry, który za sprawą ojca w Lininie zorganizował tajne nauczanie dla około 10 dzieci; we wsi tej nie było wtedy szkoły. Potem Klimek pobierał nauki w [[Czersk|Czersku]]. Tam ukończył 4 klasy, następnie uczył się prywatnie u nauczyciela Stanisława Zalewskiego, a w latach 1899–1904 w zrusyfikowanym Seminarium Nauczycielskim w Łęczycy nad Bzurą. W czasie nauki był członkiem tajnego kółka samokształceniowego. Należący do niego uczniowie uczyli się języka, historii i literatury polskiej. Za śpiewanie w kościele w języku polskim, razem z paroma innymi kolegami, skazany został na trzyletni dozór policyjny. Po ukończeniu seminarium (1902) przez dwa lata nie podejmował pracy z powodu choroby serca. W miarę jednak sił pracował społecznie: w Lininie założył sklep spożywczy, koło młodzieży, bibliotekę, zespół śpiewaczy, teatrzyk, w Czersku – [[Kółka Rolnicze im. Stanisława Staszica|Kółko Rolnicze im. Stanisława Staszica]], Spółdzielnię Maślarską „Świt” - Linin - Czaplin.

Pracę zawodową rozpoczął w Zanklewie, w powiecie łomżyńskim, gdzie rozwijał wśród chłopów akcję oświatową (1904–1906). Z Warszawy przywoził wtedy wydawnictwa nielegalnego [[Polski Związek Ludowy|Polskiego Związku Ludowego]] (PZL), m.in. „Życie Gromadzkie” oraz „Tygodnik Ilustrowany” i „Myśl Niepodległą”, czym naraził się policji, która zaczęła go szykanować, a następnie stosować prowokacje. Należał wówczas do czynnych organizatorów ruchu ludowego. Był aktywnym członkiem Ludowego Koła Oświaty i Polskiego Związku Ludowego, którego był współtwórcą i działaczem. W obawie przed aresztowaniem musiał się ukrywać. W latach istnienia Polskiego Związku Ludowego (od 13 grudnia 1904 do połowy 1907 r.) upowszechniał jego program m.in. w [[Powiat grójecki|powiecie grójeckim]]. Zarząd Główny stronnictwa zaopatrzył go w podręczną drukarenkę, na której w Lininie odbijał lokalne odezwy ([[Drukarnia Komitetu Polskiego Związku Ludowego w Lininie]]). Wraz z miejscowymi działaczami chłopskimi: Franciszkiem Filutowskim, Józefem i Janem Skrzypczakami z [[Pieczyska|Pieczysk]], Janem Lechem z [[Podgórzyce|Podgórzyc]], Józefem Majewskim z Dobiecina i Stefanem Kazimierczakiem, organistą z [[Czersk|Czerska]], kolportował tajne druki i prasę Polskiego Związku Ludowego, organizował wystąpienia antycarskie polegające na niszczeniu emblematów cesarstwa rosyjskiego, zawieszaniu sztandarów oraz haseł rewolucyjnych i niepodległościowych.

W 1905 współorganizował nielegalny zjazd nauczycieli ludowych w Pilaszkowie pod Łowiczem (1 października 1905), który wysunął żądanie wprowadzenia nauczania w języku i duchu polskim oraz podjął uchwałę o utworzeniu [[Związek Nauczycieli Ludowych|Związku Nauczycieli Ludowych]] (ZNL). Jako reprezentant zjazdu objeżdżał powiaty: grójecki, łęczycki, kutnowski, łomżyński, by omawiać z nauczycielami realizację uchwały w sprawie nauczania języka polskiego. Wraz ze Stefanią Sempołowską, Julianem Stefanem Brzezińskim i Zygmuntem Nowickim współtworzył też tajny ZNL. W 1906 zamieszkał w Warszawie. W 1907 podjął pracę w podwarszawskiej wsi Pelcowizna (dziś dzielnica Żerań), najpierw jako nauczyciel, a potem kierownik szkoły elementarnej Towarzystwa Kultury Polskiej. Placówka ta borykała się z kłopotami finansowymi, którym Klimek starał się zaradzić organizując dochodowe zabawy taneczne, loterie fantowe połączone z występami artystów ze stolicy. W ten sposób szkoła stała się centrum życia społeczno-kulturalnego. W 1916 Pelcowizna została włączona do Warszawy, szkoła otrzymała wówczas nr 59 i wkrótce stała się ośrodkiem życia kulturalnego tej części miasta. Staraniem Klimka i jego kolegów utworzono Uniwersytet Ludowy, Koło Śpiewacze, Kółko Dramatyczne, Koło Młodzieży, klub dla zaniedbanych dzieci, bibliotekę i czytelnię czasopism. Klimek cieszył się ogromnym autorytetem wśród mieszkańców Pelcowizny. Jego działalność była gwałtownie atakowana zarówno przez kler, jak i władze carskie.

22 kwietnia 1907 wstąpił do Polskiego Związku Nauczycielstwa; w 1915 na zjeździe delegatów, jako przedstawiciel sekcji szkół elementarnych, wybrany został członkiem jego Zarządu Głównego. Należał do czołowych działaczy Polskiego Związku Nauczycielstwa na Mazowszu oraz pionierów i działaczy politycznych tworzących w Królestwie Polskim postępowe organizacje nauczycielstwa szkół powszechnych. Wraz z Kazimierzem Mamczarskim, członkiem PPS, działaczem sekcji ruchu nauczycielskiego, w latach 1913-1918 kierował tajną Organizacją Nauczycieli Niepodległościowych. Jako członek Komisji Kursów Wakacyjnych (KKW) utworzonej latem 1916 odegrał ogromną rolę w powstaniu Zrzeszenia Nauczycieli Polskich Szkół Początkowych (ZNPSP - powstał 30 grudnia 1916 na zjeździe 40 lokalnych organizacji), był jego prezesem (od 31 grudnia 1917) i działaczem; zakładał oddziały powiatowe Zrzeszenia, m.in. w: [[Grójec|Grójcu]], Sieradzu, Kaliszu i Piotrkowie.

W 1915 podjął starania u władz niemieckich o zezwolenie na wydawanie nauczycielskiego pisma; otrzymał je pod koniec marca 1917. W czerwcu tego roku ukazał się pierwszy numer „Głosu Nauczycielskiego”, którego był twórcą, wydawcą, odpowiedzialnym redaktorem i członkiem Komitetu Redakcyjnego. Na II Zjeździe ZNPSP (1918) wygłosił referat „O polepszeniu bytu materialnego nauczycielstwa”, w którym postulował walkę o periodyczny awans materialny nauczycieli, o stabilizację pracy po upływie 3 lat. Po zjednoczeniu organizacji nauczycielskich w kwietniu 1919, wszedł do prezydium Związku Polskiego Nauczycielstwa Szkół Podstawowych (ZPNSP).

W latach 1919-1952 pełnił funkcję kierownika szkoły nr 23 przy ul. Chłodnej 11, uczył w szkole nr 32 przy ul. Koszykowej 171 (do 1925), przy ul. Poznańskiej 11 (1925–1952). Tuż przed pierwszą wojną światową ukończył Wydział Przyrodniczy Towarzystwa Wyższych Kursów Naukowych (później Wolna Wszechnica Polska); był więc specjalistą przedmiotów przyrodniczych, uczył biologii, chemii i fizyki.

W II Rzeczypospolitej był członkiem Zarządu Wydawnictwa ZNP – „Nasza Księgarnia” założonego w sierpniu 1921, przewodniczącym Sądu Organizacyjnego powstałego w 1930 Związku Nauczycielstwa Polskiego. Po śmierci żony (1921), w związku z koniecznością wychowywania dwóch córek, znacznie ograniczył działalność związkową; w 1927 przestał być członkiem Zarządu Głównego ZPNSP. W 1928 podczas uroczystości odsłonięcia pomnika na stokach Cytadeli wygłosił prelekcję na temat zasług nauczycieli w walkach o niepodległość i w rozwoju oświaty. Do aktywnej działalności w Związku Nauczycielstwa Polskiego powrócił w 1937 w związku ze [[Strajk nauczycielski w 1937 roku|strajkiem nauczycielskim]]. Wszedł wówczas w skład rady Seweryna Maciszewskiego, kuratora zawieszonego Związku Głównego ZNP.

Podczas okupacji hitlerowskiej brał udział w tajnym nauczaniu. Aresztowany wraz z siostrą, więziony był na Pawiaku jako zakładnik. Po upadku powstania warszawskiego przeszedł przez obóz w Pruszkowie. Po opuszczeniu szkoły przez dwa lata (1952–1954) pracował w bibliotece Uniwersytetu Warszawskiego jako konserwator książek. W 1958 przeszedł na emeryturę, ale do ostatnich dni życia pracował w Komisji Historycznej ZNP.

W ciągu swego życia współpracował z pismami: „Głos Gromadzki”. Pismo Związku Ludowego (1905-1906), „[[Siewbiarze|Siewba]]” (np. 1907 nr 19) i „[[Zaraniarze|Zaranie]]”. W latach 1912–1914 redagował „Sprawy Szkolne”, dodatek do „Zarania”. Faktu tego, jako nauczyciel podległy władzom carskim, nie mógł ujawnić i nie ujawnił. Zarówno w tym dodatku (np. 1912, nr 3, 11), jak i w innym „Świt - Młodzi Idą” publikował swoje korespondencje i artykuły. W swym długim życiu dużo czasu poświęcił pisaniu historii ruchu nauczycielskiego. Artykuły z tego zakresu, biogramy nauczycieli drukował w „Przeglądzie Historyczno-Oświatowym (np. 1947, nr 2; 1949 nr 2(5); 1966, nr 2; 1968, nr 4; 1969, nr 4). W zbiorze materiałów i dokumentów pt. Polski Związek Ludowy (1957) opracowanym przez Stefana Juliana Brzezińskiego opublikował ''Z moich wspomnień o Polskim Związku Ludowym [w Grójeckiem]''; We ''Wspomnieniach działaczy związkowych 1906–1949'' (1971) zamieścił pracę ''Jak powstał ZNP'' (1905–1935); w 1948 ogłosił przewodnik ''Powązki'', który wkrótce został przez cenzurę wycofany z obiegu.

Za pracę niepodległościową w latach 1912–1918 odznaczony został Krzyżem Kawalerskim Polonia Restituta (2 maja 1923), Krzyżem Niepodległości (16 marca 1933) oraz Honorową Odznaką Uczestników Walki o Szkołę Polską w 1905 roku; w Polsce pojałtańskiej za aktywną pracę zawodową i społeczną wyróżniony został licznymi Medalami i orderami, np. „Zasłużonego Nauczyciela PRL”, Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (22 października 1955), Odznaką Tysiąclecia Państwa Polskiego, Złotą Odznaką ZNP w 50 rocznicę Związku Zawodowego Nauczycieli (nr 15, 27 września 1955).

W 1919 zawarł związek małżeński z działaczką oświatową, Barbarą Sadowską, z którą miał 2 córki: Krystynę (Nyrkowska) i Hannę (Gąsiorowska). Zmarł 8 kwietnia 1969, pochowany został na cmentarzu na Powązkach (kwatera 220).

== Bibliografia ==
[[Kategoria:Nauczyciele]]
{{DEFAULTSORT:Klimek, Karol}}