Justyna Bersonowa - Historia wersji

Admin o 15:16, 3 sie 2024

2024-08-03T15:16:24Z

← poprzednia wersja		Wersja z 17:16, 3 sie 2024
Linia 14:		Linia 14:
	== Bibliografia ==		== Bibliografia ==

	* [[Zdzisław Szeląg]], ''Bersonowa Justyna z Waltuchów'', [w:] ''Słownik wiedzy o Grójeckiem - zeszyt czternasty'', Towarzystwo Literackie im. Adama Mickiewicza - oddział w Grójcu, 2006, s. 71-79 – na podstawie źródeł:		* [[Zdzisław Szeląg]], ''Bersonowa Justyna z Waltuchów'', [w:] ''Słownik wiedzy o Grójeckiem - zeszyt czternasty'', Towarzystwo Literackie im. Adama Mickiewicza - oddział w Grójcu, 2006, s. 5-6 – na podstawie źródeł:
	* Jarosław Iwaszkiewicz, ''Podróże do Polski,'' Warszawa 1977, s. 197-199;		* Jarosław Iwaszkiewicz, ''Podróże do Polski,'' Warszawa 1977, s. 197-199;
	* Waldemar Baraniewski, Tadeusz Jaroszeski, ''Boglewice i piękna pani B.,'' „Spotkania z Zabytkami” 1992, nr 7, s. 12-15;		* Waldemar Baraniewski, Tadeusz Jaroszeski, ''Boglewice i piękna pani B.,'' „Spotkania z Zabytkami” 1992, nr 7, s. 12-15;

Admin o 15:13, 3 sie 2024

2024-08-03T15:13:10Z

← poprzednia wersja		Wersja z 17:13, 3 sie 2024
Linia 13:		Linia 13:

	== Bibliografia ==		== Bibliografia ==

			* [[Zdzisław Szeląg]], ''Bersonowa Justyna z Waltuchów'', [w:] ''Słownik wiedzy o Grójeckiem - zeszyt czternasty'', Towarzystwo Literackie im. Adama Mickiewicza - oddział w Grójcu, 2006, s. 71-79 – na podstawie źródeł:
			* Jarosław Iwaszkiewicz, ''Podróże do Polski,'' Warszawa 1977, s. 197-199;
			* Waldemar Baraniewski, Tadeusz Jaroszeski, ''Boglewice i piękna pani B.,'' „Spotkania z Zabytkami” 1992, nr 7, s. 12-15;
			* Waldemar Baraniewski, Tadeusz Jaroszeski, ''Po pałacach i dworach Mazowsza. Przewodnik,'' Warszawa 1995, poz. 11;
			* [[Henryk Świderski]], ''Armia Krajowa w Obwodzie Grójec - „Głuszec”,'' Warszawa 1993, s. 60, 153, 171, 218;
			* Zdzisław Morawski, ''Gdzie ten dom, gdzie ten świat,'' Warszawa 1994, s. 78-79;
			* Barbara Koś, ''Epitafium dla pani B.,'' „Słowo Ludu” 1994, nr 1825: 5 sierpnia, s. 11;
			* ''Grójeckie we wspomnieniach Seria VI:'' Tadeusz Daszewski, ''Z minionej epoki. Fragm. pamiętnika.'' Wstęp i przypisy Zdzisław Szeląg, Grójec 2006, s. 88-91.

	[[Kategoria:Działacze społeczni]]		[[Kategoria:Działacze społeczni]]
	{{DEFAULTSORT:Bersonowa, Justyna}}		{{DEFAULTSORT:Bersonowa, Justyna}}

Admin o 14:55, 7 maj 2024

2024-05-07T14:55:37Z

← poprzednia wersja		Wersja z 16:55, 7 maj 2024
Linia 4:		Linia 4:
	Urodziła się 28 września 1872 w Odessie, jako córka właściciela fabryki tytoniu, wg innych armatora okrętów i Agaty z Kalinowskich z Kalinówki na Ukrainie (ur. 1 stycznia 1850 w Winnicy, zm. 22 stycznia 1939 w Warszawie), siostra Olgi Dinine (ur. 14 stycznia 1876, zm. 17 listopada 1919), po śmierci której (w Rzymie) wychowywała jej syna Aleksisa René (ur. 17 stycznia 1906, zm. 17 lipca 1921). Zmarły na zapalenie wyrostka robaczkowego, miał być dziedzicem majątku Justyny Bersonowej. Ponieważ był prawosławnym, pochowany został na granicy cmentarza katolickiego w [[Boglewice\|Boglewicach]]. Tablica memoratywna znajduje się w kapliczce mauzoleum w Boglewicach. Przodkowie Justyny podobno wywodzili się z Hiszpanii. Ze znanych dotąd przekazów wiemy, że otrzymała staranne wychowanie, była niezwykle oczytana, znała biegle pięć języków, najsłabiej język polski, którym posługiwała się z wyraźnym obcym akcentem. W 1905 wyszła za mąż za [[Edward Berson\|Edwarda Bersona]]. Do ułożenia mariażu miało dojść w Marienbadzie, ślub zaś poprzedzony był romansem z rozwiedzionym Stanisławem Lilpopem (zm. 1930), znanym przemysłowcem, późniejszym teściem pisarza, Jarosława Iwaszkiewicza, który sportretował go w postaci Hubego z powieści ''Sława i chwała'', Justynę zaś w postaci Rojskiej. Znaczną część roku Bersonowa spędzała w Warszawie we własnej kamienicy, w Alejach Ujazdowskich 16. Przebywając w Boglewicach uczestniczyła w życiu wsi i parafii.		Urodziła się 28 września 1872 w Odessie, jako córka właściciela fabryki tytoniu, wg innych armatora okrętów i Agaty z Kalinowskich z Kalinówki na Ukrainie (ur. 1 stycznia 1850 w Winnicy, zm. 22 stycznia 1939 w Warszawie), siostra Olgi Dinine (ur. 14 stycznia 1876, zm. 17 listopada 1919), po śmierci której (w Rzymie) wychowywała jej syna Aleksisa René (ur. 17 stycznia 1906, zm. 17 lipca 1921). Zmarły na zapalenie wyrostka robaczkowego, miał być dziedzicem majątku Justyny Bersonowej. Ponieważ był prawosławnym, pochowany został na granicy cmentarza katolickiego w [[Boglewice\|Boglewicach]]. Tablica memoratywna znajduje się w kapliczce mauzoleum w Boglewicach. Przodkowie Justyny podobno wywodzili się z Hiszpanii. Ze znanych dotąd przekazów wiemy, że otrzymała staranne wychowanie, była niezwykle oczytana, znała biegle pięć języków, najsłabiej język polski, którym posługiwała się z wyraźnym obcym akcentem. W 1905 wyszła za mąż za [[Edward Berson\|Edwarda Bersona]]. Do ułożenia mariażu miało dojść w Marienbadzie, ślub zaś poprzedzony był romansem z rozwiedzionym Stanisławem Lilpopem (zm. 1930), znanym przemysłowcem, późniejszym teściem pisarza, Jarosława Iwaszkiewicza, który sportretował go w postaci Hubego z powieści ''Sława i chwała'', Justynę zaś w postaci Rojskiej. Znaczną część roku Bersonowa spędzała w Warszawie we własnej kamienicy, w Alejach Ujazdowskich 16. Przebywając w Boglewicach uczestniczyła w życiu wsi i parafii.

	Była m.in.: prezesem Dozoru Szkolnego gminy Jasieniec (1934), założyła Stowarzyszenie Młodzieży Katolickiej Męskiej i Żeńskiej (1934), Ochronkę dla dzieci, bibliotekę, przy pomocy lekarza powiatowego w Grójcu, dr Stanisława Kowalczewskiego (1905-1968) – Stację Zdrowia, ufundowała sztandar Koła Młodzieży PCK w Boglewicach (1934) (dziś przechowywany w Publicznej Szkole Podstawowej w Woli Boglewskiej). organizowała dokarmianie dzieci szkolnych. Ilekroć była w Boglewicach, uczestniczyła w szkolnych imprezach. Utrzymywała przyjazne stosunki z proboszczem parafii Boglewice, którą wspierała finansowo.		Była m.in.: prezesem Dozoru Szkolnego gminy Jasieniec (1934), założyła Stowarzyszenie Młodzieży Katolickiej Męskiej i Żeńskiej (1934), Ochronkę dla dzieci, bibliotekę, przy pomocy lekarza powiatowego w Grójcu, dr [[Stanisław Kowalczewski\|Stanisława Kowalczewskiego]] (1905-1968) – Stację Zdrowia, ufundowała sztandar Koła Młodzieży PCK w Boglewicach (1934) (dziś przechowywany w [[Pałac w Woli Boglewskiej\|Publicznej Szkole Podstawowej w Woli Boglewskiej]]). organizowała dokarmianie dzieci szkolnych. Ilekroć była w Boglewicach, uczestniczyła w szkolnych imprezach. Utrzymywała przyjazne stosunki z proboszczem parafii Boglewice, którą wspierała finansowo.

	Po śmierci męża (14 grudnia 1938) za pośrednictwem administratora gospodarowała majątkiem. Podczas okupacji groziło jej śmiertelne niebezpieczeństwo, a bowiem Niemcy zaczęli powątpiewać w jej polskie pochodzenie i zażądali potwierdzenia jej aryjskości. Uczynili to: mieszkańcy wsi, przyjaciółka Niemka, Elsa oraz ciotka Anny lwaszkiewiczowej i [[Tadeusz Morawski]] (1893-1975), dziedzic rozległych dóbr [[Stara Wieś]], [[Belsk Duży\|Belsk]], [[Łęczeszyce]], [[Mała Wieś]] w Grójeckiem (2300 ha), absolwent Uniwersytetu Wrocławskiego. Mimo stałego zagrożenia, udzielała pomocy żołnierzom [[Armia Krajowa\|Armii Krajowej]]; w gajówce w [[Osiny\|Osinach]] ukrywała ok. 20 mężczyzn z Warszawy, Kalisza, Płocka, którzy pracowali w okolicznych lasach. W majątku Boglewice mieszkał ppor./por. łączn. rez. inż. Andrzej Grossman „Babiński”, absolwent paryskiej Sorbony, szef łączności radiowej w Komendzie [[Obwód Grójec Armii Krajowej\|Obwodu Grójec–„Głuszec”]], redaktor dywersyjnej gazetki francuskojęzycznej ~~„La~~ Victoire ~~Finale”~~.		Po śmierci męża (14 grudnia 1938) za pośrednictwem administratora gospodarowała majątkiem. Podczas okupacji groziło jej śmiertelne niebezpieczeństwo, a bowiem Niemcy zaczęli powątpiewać w jej polskie pochodzenie i zażądali potwierdzenia jej aryjskości. Uczynili to: mieszkańcy wsi, przyjaciółka Niemka, Elsa oraz ciotka Anny lwaszkiewiczowej i [[Tadeusz Morawski]] (1893-1975), dziedzic rozległych dóbr [[Stara Wieś]], [[Belsk Duży\|Belsk]], [[Łęczeszyce]], [[Mała Wieś]] w Grójeckiem (2300 ha), absolwent Uniwersytetu Wrocławskiego. Mimo stałego zagrożenia, udzielała pomocy żołnierzom [[Armia Krajowa\|Armii Krajowej]]; w gajówce w [[Osiny\|Osinach]] ukrywała ok. 20 mężczyzn z Warszawy, Kalisza, Płocka, którzy pracowali w okolicznych lasach. W majątku Boglewice mieszkał ppor./por. łączn. rez. inż. Andrzej Grossman „Babiński”, absolwent paryskiej Sorbony, szef łączności radiowej w Komendzie [[Obwód Grójec Armii Krajowej\|Obwodu Grójec–„Głuszec”]], redaktor dywersyjnej gazetki francuskojęzycznej „[[La Victoire Finale]]”.

	Po wypędzeniu Niemców z Grójeckiego (15 stycznia 1945) nowo organizujące się władze komunistyczne znacjonalizowały cały majątek i częściowo rozparcelowały, a jego właścicielkę zmusiły do opuszczenia [[Boglewice\|Boglewic]]. Bez środków do życia przeniosła się do Milanówka, gdzie zmarła 21 sierpnia 1948 r. Ciało przewiozła do Boglewic Elsa. Pogrzeb odbył się podczas wizyty duszpasterskiej biskupa, który wraz z proboszczem i tłumami parafian wziął udział w pogrzebie Bersonowej. Pochowano ją w rodzinnym mauzoleum.		Po wypędzeniu Niemców z Grójeckiego (15 stycznia 1945) nowo organizujące się władze komunistyczne znacjonalizowały cały majątek i częściowo rozparcelowały, a jego właścicielkę zmusiły do opuszczenia [[Boglewice\|Boglewic]]. Bez środków do życia przeniosła się do Milanówka, gdzie zmarła 21 sierpnia 1948 r. Ciało przewiozła do Boglewic Elsa. Pogrzeb odbył się podczas wizyty duszpasterskiej biskupa, który wraz z proboszczem i tłumami parafian wziął udział w pogrzebie Bersonowej. Pochowano ją w rodzinnym mauzoleum.

Admin o 22:12, 23 mar 2024

2024-03-23T22:12:42Z

← poprzednia wersja		Wersja z 00:12, 24 mar 2024
Linia 1:		Linia 1:
	'''Justyna z Waltuchów Bersonowa''' (ur. 1872, zm. 1948) – spolonizowana Żydówka, społecznik.		'''Justyna z Waltuchów Bersonowa''' (ur. 28 września 1872 w Odessie, zm. 21 sierpnia 1948 w Milanówku) – spolonizowana Żydówka, społecznik. Żona [[Edward Berson\|Edwarda Bersona]], dziedzica majątku [[Boglewice]] i folwarku [[Osiny]].

	Urodziła się w Odessie. ~~Znała~~ pięć języków ~~obcych~~. ~~Zanim~~ wyszła za mąż za [[Edward Berson\|Edwarda Bersona]], ~~dziedzica~~ [[Boglewice\|~~Boglewic~~]] i [[~~Osiny~~\|~~Osin~~]], ~~miała romans~~ z ~~rozwiedzionym przemysłowcem Stanisławem Wilhelmem Lilpopem. W Boglewicach działała na rzecz parafii rzymskokatolickiej~~ i ~~szkoły~~. ~~W czasie okupacji~~ w ~~jej majątku znalazło schronienie wiele osób~~.		== Historia ==
			Urodziła się 28 września 1872 w Odessie, jako córka właściciela fabryki tytoniu, wg innych armatora okrętów i Agaty z Kalinowskich z Kalinówki na Ukrainie (ur. 1 stycznia 1850 w Winnicy, zm. 22 stycznia 1939 w Warszawie), siostra Olgi Dinine (ur. 14 stycznia 1876, zm. 17 listopada 1919), po śmierci której (w Rzymie) wychowywała jej syna Aleksisa René (ur. 17 stycznia 1906, zm. 17 lipca 1921). Zmarły na zapalenie wyrostka robaczkowego, miał być dziedzicem majątku Justyny Bersonowej. Ponieważ był prawosławnym, pochowany został na granicy cmentarza katolickiego w [[Boglewice\|Boglewicach]]. Tablica memoratywna znajduje się w kapliczce mauzoleum w Boglewicach. Przodkowie Justyny podobno wywodzili się z Hiszpanii. Ze znanych dotąd przekazów wiemy, że otrzymała staranne wychowanie, była niezwykle oczytana, znała biegle pięć języków, najsłabiej język polski, którym posługiwała się z wyraźnym obcym akcentem. W 1905 wyszła za mąż za [[Edward Berson\|Edwarda Bersona]]. Do ułożenia mariażu miało dojść w Marienbadzie, ślub zaś poprzedzony był romansem z rozwiedzionym Stanisławem Lilpopem (zm. 1930), znanym przemysłowcem, późniejszym teściem pisarza, Jarosława Iwaszkiewicza, który sportretował go w postaci Hubego z powieści ''Sława i chwała'', Justynę zaś w postaci Rojskiej. Znaczną część roku Bersonowa spędzała w Warszawie we własnej kamienicy, w Alejach Ujazdowskich 16. Przebywając w Boglewicach uczestniczyła w życiu wsi i parafii.

			Była m.in.: prezesem Dozoru Szkolnego gminy Jasieniec (1934), założyła Stowarzyszenie Młodzieży Katolickiej Męskiej i Żeńskiej (1934), Ochronkę dla dzieci, bibliotekę, przy pomocy lekarza powiatowego w Grójcu, dr Stanisława Kowalczewskiego (1905-1968) – Stację Zdrowia, ufundowała sztandar Koła Młodzieży PCK w Boglewicach (1934) (dziś przechowywany w Publicznej Szkole Podstawowej w Woli Boglewskiej). organizowała dokarmianie dzieci szkolnych. Ilekroć była w Boglewicach, uczestniczyła w szkolnych imprezach. Utrzymywała przyjazne stosunki z proboszczem parafii Boglewice, którą wspierała finansowo.

			Po śmierci męża (14 grudnia 1938) za pośrednictwem administratora gospodarowała majątkiem. Podczas okupacji groziło jej śmiertelne niebezpieczeństwo, a bowiem Niemcy zaczęli powątpiewać w jej polskie pochodzenie i zażądali potwierdzenia jej aryjskości. Uczynili to: mieszkańcy wsi, przyjaciółka Niemka, Elsa oraz ciotka Anny lwaszkiewiczowej i [[Tadeusz Morawski]] (1893-1975), dziedzic rozległych dóbr [[Stara Wieś]], [[Belsk Duży\|Belsk]], [[Łęczeszyce]], [[Mała Wieś]] w Grójeckiem (2300 ha), absolwent Uniwersytetu Wrocławskiego. Mimo stałego zagrożenia, udzielała pomocy żołnierzom [[Armia Krajowa\|Armii Krajowej]]; w gajówce w [[Osiny\|Osinach]] ukrywała ok. 20 mężczyzn z Warszawy, Kalisza, Płocka, którzy pracowali w okolicznych lasach. W majątku Boglewice mieszkał ppor./por. łączn. rez. inż. Andrzej Grossman „Babiński”, absolwent paryskiej Sorbony, szef łączności radiowej w Komendzie [[Obwód Grójec Armii Krajowej\|Obwodu Grójec–„Głuszec”]], redaktor dywersyjnej gazetki francuskojęzycznej „La Victoire Finale”.

			Po wypędzeniu Niemców z Grójeckiego (15 stycznia 1945) nowo organizujące się władze komunistyczne znacjonalizowały cały majątek i częściowo rozparcelowały, a jego właścicielkę zmusiły do opuszczenia [[Boglewice\|Boglewic]]. Bez środków do życia przeniosła się do Milanówka, gdzie zmarła 21 sierpnia 1948 r. Ciało przewiozła do Boglewic Elsa. Pogrzeb odbył się podczas wizyty duszpasterskiej biskupa, który wraz z proboszczem i tłumami parafian wziął udział w pogrzebie Bersonowej. Pochowano ją w rodzinnym mauzoleum.

	== Przypisy ==		== Przypisy ==

Admin o 20:40, 23 lut 2024

2024-02-23T20:40:35Z

← poprzednia wersja		Wersja z 22:40, 23 lut 2024
Linia 8:		Linia 8:

	[[Kategoria:Działacze społeczni]]		[[Kategoria:Działacze społeczni]]
			{{DEFAULTSORT:Bersonowa, Justyna}}

Admin o 20:22, 23 lut 2024

2024-02-23T20:22:05Z

← poprzednia wersja		Wersja z 22:22, 23 lut 2024
Linia 6:		Linia 6:

	== Bibliografia ==		== Bibliografia ==

			[[Kategoria:Działacze społeczni]]

Admin o 14:16, 12 lis 2023

2023-11-12T14:16:31Z

← poprzednia wersja		Wersja z 16:16, 12 lis 2023
Linia 1:		Linia 1:
	'''Justyna z Waltuchów Bersonowa''' (ur. 1872, zm. 1948) – spolonizowana Żydówka, społecznik.		'''Justyna z Waltuchów Bersonowa''' (ur. 1872, zm. 1948) – spolonizowana Żydówka, społecznik.

	Urodziła się w Odessie. Znała pięć języków obcych. Zanim wyszła za mąż za Edwarda Bersona, dziedzica Boglewic i Osin, miała romans z rozwiedzionym przemysłowcem Stanisławem Wilhelmem Lilpopem. W Boglewicach działała na rzecz parafii rzymskokatolickiej i szkoły. W czasie okupacji w jej majątku znalazło schronienie wiele osób.		Urodziła się w Odessie. Znała pięć języków obcych. Zanim wyszła za mąż za [[Edward Berson\|Edwarda Bersona]], dziedzica [[Boglewice\|Boglewic]] i [[Osiny\|Osin]], miała romans z rozwiedzionym przemysłowcem Stanisławem Wilhelmem Lilpopem. W Boglewicach działała na rzecz parafii rzymskokatolickiej i szkoły. W czasie okupacji w jej majątku znalazło schronienie wiele osób.

	== Przypisy ==		== Przypisy ==

	== Bibliografia ==		== Bibliografia ==

Admin: Utworzono nową stronę "'''Justyna z Waltuchów Bersonowa''' (ur. 1872, zm. 1948) – spolonizowana Żydówka, społecznik. Urodziła się w Odessie. Znała pięć języków obcych. Zanim wyszła za mąż za Edwarda Bersona, dziedzica Boglewic i Osin, miała romans z rozwiedzionym przemysłowcem Stanisławem Wilhelmem Lilpopem. W Boglewicach działała na rzecz parafii rzymskokatolickiej i szkoły. W czasie okupacji w jej majątku znalazło schronienie wiele osób. == Przypisy == == Bi…"

2023-11-12T14:15:56Z

Utworzono nową stronę "'''Justyna z Waltuchów Bersonowa''' (ur. 1872, zm. 1948) – spolonizowana Żydówka, społecznik. Urodziła się w Odessie. Znała pięć języków obcych. Zanim wyszła za mąż za Edwarda Bersona, dziedzica Boglewic i Osin, miała romans z rozwiedzionym przemysłowcem Stanisławem Wilhelmem Lilpopem. W Boglewicach działała na rzecz parafii rzymskokatolickiej i szkoły. W czasie okupacji w jej majątku znalazło schronienie wiele osób. == Przypisy == == Bi…"

Nowa strona

'''Justyna z Waltuchów Bersonowa''' (ur. 1872, zm. 1948) – spolonizowana Żydówka, społecznik.

Urodziła się w Odessie. Znała pięć języków obcych. Zanim wyszła za mąż za Edwarda Bersona, dziedzica Boglewic i Osin, miała romans z rozwiedzionym przemysłowcem Stanisławem Wilhelmem Lilpopem. W Boglewicach działała na rzecz parafii rzymskokatolickiej i szkoły. W czasie okupacji w jej majątku znalazło schronienie wiele osób.

== Przypisy ==

== Bibliografia ==

← poprzednia wersja		Wersja z 16:55, 7 maj 2024
Linia 4:		Linia 4:
	Urodziła się 28 września 1872 w Odessie, jako córka właściciela fabryki tytoniu, wg innych armatora okrętów i Agaty z Kalinowskich z Kalinówki na Ukrainie (ur. 1 stycznia 1850 w Winnicy, zm. 22 stycznia 1939 w Warszawie), siostra Olgi Dinine (ur. 14 stycznia 1876, zm. 17 listopada 1919), po śmierci której (w Rzymie) wychowywała jej syna Aleksisa René (ur. 17 stycznia 1906, zm. 17 lipca 1921). Zmarły na zapalenie wyrostka robaczkowego, miał być dziedzicem majątku Justyny Bersonowej. Ponieważ był prawosławnym, pochowany został na granicy cmentarza katolickiego w [[Boglewice\|Boglewicach]]. Tablica memoratywna znajduje się w kapliczce mauzoleum w Boglewicach. Przodkowie Justyny podobno wywodzili się z Hiszpanii. Ze znanych dotąd przekazów wiemy, że otrzymała staranne wychowanie, była niezwykle oczytana, znała biegle pięć języków, najsłabiej język polski, którym posługiwała się z wyraźnym obcym akcentem. W 1905 wyszła za mąż za [[Edward Berson\|Edwarda Bersona]]. Do ułożenia mariażu miało dojść w Marienbadzie, ślub zaś poprzedzony był romansem z rozwiedzionym Stanisławem Lilpopem (zm. 1930), znanym przemysłowcem, późniejszym teściem pisarza, Jarosława Iwaszkiewicza, który sportretował go w postaci Hubego z powieści ''Sława i chwała'', Justynę zaś w postaci Rojskiej. Znaczną część roku Bersonowa spędzała w Warszawie we własnej kamienicy, w Alejach Ujazdowskich 16. Przebywając w Boglewicach uczestniczyła w życiu wsi i parafii.		Urodziła się 28 września 1872 w Odessie, jako córka właściciela fabryki tytoniu, wg innych armatora okrętów i Agaty z Kalinowskich z Kalinówki na Ukrainie (ur. 1 stycznia 1850 w Winnicy, zm. 22 stycznia 1939 w Warszawie), siostra Olgi Dinine (ur. 14 stycznia 1876, zm. 17 listopada 1919), po śmierci której (w Rzymie) wychowywała jej syna Aleksisa René (ur. 17 stycznia 1906, zm. 17 lipca 1921). Zmarły na zapalenie wyrostka robaczkowego, miał być dziedzicem majątku Justyny Bersonowej. Ponieważ był prawosławnym, pochowany został na granicy cmentarza katolickiego w [[Boglewice\|Boglewicach]]. Tablica memoratywna znajduje się w kapliczce mauzoleum w Boglewicach. Przodkowie Justyny podobno wywodzili się z Hiszpanii. Ze znanych dotąd przekazów wiemy, że otrzymała staranne wychowanie, była niezwykle oczytana, znała biegle pięć języków, najsłabiej język polski, którym posługiwała się z wyraźnym obcym akcentem. W 1905 wyszła za mąż za [[Edward Berson\|Edwarda Bersona]]. Do ułożenia mariażu miało dojść w Marienbadzie, ślub zaś poprzedzony był romansem z rozwiedzionym Stanisławem Lilpopem (zm. 1930), znanym przemysłowcem, późniejszym teściem pisarza, Jarosława Iwaszkiewicza, który sportretował go w postaci Hubego z powieści ''Sława i chwała'', Justynę zaś w postaci Rojskiej. Znaczną część roku Bersonowa spędzała w Warszawie we własnej kamienicy, w Alejach Ujazdowskich 16. Przebywając w Boglewicach uczestniczyła w życiu wsi i parafii.

	Była m.in.: prezesem Dozoru Szkolnego gminy Jasieniec (1934), założyła Stowarzyszenie Młodzieży Katolickiej Męskiej i Żeńskiej (1934), Ochronkę dla dzieci, bibliotekę, przy pomocy lekarza powiatowego w Grójcu, dr Stanisława Kowalczewskiego (1905-1968) – Stację Zdrowia, ufundowała sztandar Koła Młodzieży PCK w Boglewicach (1934) (dziś przechowywany w Publicznej Szkole Podstawowej w Woli Boglewskiej). organizowała dokarmianie dzieci szkolnych. Ilekroć była w Boglewicach, uczestniczyła w szkolnych imprezach. Utrzymywała przyjazne stosunki z proboszczem parafii Boglewice, którą wspierała finansowo.		Była m.in.: prezesem Dozoru Szkolnego gminy Jasieniec (1934), założyła Stowarzyszenie Młodzieży Katolickiej Męskiej i Żeńskiej (1934), Ochronkę dla dzieci, bibliotekę, przy pomocy lekarza powiatowego w Grójcu, dr [[Stanisław Kowalczewski\|Stanisława Kowalczewskiego]] (1905-1968) – Stację Zdrowia, ufundowała sztandar Koła Młodzieży PCK w Boglewicach (1934) (dziś przechowywany w [[Pałac w Woli Boglewskiej\|Publicznej Szkole Podstawowej w Woli Boglewskiej]]). organizowała dokarmianie dzieci szkolnych. Ilekroć była w Boglewicach, uczestniczyła w szkolnych imprezach. Utrzymywała przyjazne stosunki z proboszczem parafii Boglewice, którą wspierała finansowo.

	Po śmierci męża (14 grudnia 1938) za pośrednictwem administratora gospodarowała majątkiem. Podczas okupacji groziło jej śmiertelne niebezpieczeństwo, a bowiem Niemcy zaczęli powątpiewać w jej polskie pochodzenie i zażądali potwierdzenia jej aryjskości. Uczynili to: mieszkańcy wsi, przyjaciółka Niemka, Elsa oraz ciotka Anny lwaszkiewiczowej i [[Tadeusz Morawski]] (1893-1975), dziedzic rozległych dóbr [[Stara Wieś]], [[Belsk Duży\|Belsk]], [[Łęczeszyce]], [[Mała Wieś]] w Grójeckiem (2300 ha), absolwent Uniwersytetu Wrocławskiego. Mimo stałego zagrożenia, udzielała pomocy żołnierzom [[Armia Krajowa\|Armii Krajowej]]; w gajówce w [[Osiny\|Osinach]] ukrywała ok. 20 mężczyzn z Warszawy, Kalisza, Płocka, którzy pracowali w okolicznych lasach. W majątku Boglewice mieszkał ppor./por. łączn. rez. inż. Andrzej Grossman „Babiński”, absolwent paryskiej Sorbony, szef łączności radiowej w Komendzie [[Obwód Grójec Armii Krajowej\|Obwodu Grójec–„Głuszec”]], redaktor dywersyjnej gazetki francuskojęzycznej ~~„La~~ Victoire ~~Finale”~~.		Po śmierci męża (14 grudnia 1938) za pośrednictwem administratora gospodarowała majątkiem. Podczas okupacji groziło jej śmiertelne niebezpieczeństwo, a bowiem Niemcy zaczęli powątpiewać w jej polskie pochodzenie i zażądali potwierdzenia jej aryjskości. Uczynili to: mieszkańcy wsi, przyjaciółka Niemka, Elsa oraz ciotka Anny lwaszkiewiczowej i [[Tadeusz Morawski]] (1893-1975), dziedzic rozległych dóbr [[Stara Wieś]], [[Belsk Duży\|Belsk]], [[Łęczeszyce]], [[Mała Wieś]] w Grójeckiem (2300 ha), absolwent Uniwersytetu Wrocławskiego. Mimo stałego zagrożenia, udzielała pomocy żołnierzom [[Armia Krajowa\|Armii Krajowej]]; w gajówce w [[Osiny\|Osinach]] ukrywała ok. 20 mężczyzn z Warszawy, Kalisza, Płocka, którzy pracowali w okolicznych lasach. W majątku Boglewice mieszkał ppor./por. łączn. rez. inż. Andrzej Grossman „Babiński”, absolwent paryskiej Sorbony, szef łączności radiowej w Komendzie [[Obwód Grójec Armii Krajowej\|Obwodu Grójec–„Głuszec”]], redaktor dywersyjnej gazetki francuskojęzycznej „[[La Victoire Finale]]”.

	Po wypędzeniu Niemców z Grójeckiego (15 stycznia 1945) nowo organizujące się władze komunistyczne znacjonalizowały cały majątek i częściowo rozparcelowały, a jego właścicielkę zmusiły do opuszczenia [[Boglewice\|Boglewic]]. Bez środków do życia przeniosła się do Milanówka, gdzie zmarła 21 sierpnia 1948 r. Ciało przewiozła do Boglewic Elsa. Pogrzeb odbył się podczas wizyty duszpasterskiej biskupa, który wraz z proboszczem i tłumami parafian wziął udział w pogrzebie Bersonowej. Pochowano ją w rodzinnym mauzoleum.		Po wypędzeniu Niemców z Grójeckiego (15 stycznia 1945) nowo organizujące się władze komunistyczne znacjonalizowały cały majątek i częściowo rozparcelowały, a jego właścicielkę zmusiły do opuszczenia [[Boglewice\|Boglewic]]. Bez środków do życia przeniosła się do Milanówka, gdzie zmarła 21 sierpnia 1948 r. Ciało przewiozła do Boglewic Elsa. Pogrzeb odbył się podczas wizyty duszpasterskiej biskupa, który wraz z proboszczem i tłumami parafian wziął udział w pogrzebie Bersonowej. Pochowano ją w rodzinnym mauzoleum.