Jakub Lenarczyk - Historia wersji

Admin o 17:31, 20 lip 2024

2024-07-20T17:31:03Z

← poprzednia wersja		Wersja z 19:31, 20 lip 2024
Linia 4:		Linia 4:
	Urodził się 24 lipca 1882 w Machcinie koło [[Góra Kalwaria\|Góry Kalwarii]] jako syn rolnika, byłego chłopa pańszczyźnianego, Wawrzyńca i Weroniki z Gruszczyńskich, brat [[Wawrzyniec Lenarczyk\|Wawrzyńca Lenarczyka]]. Czytać i pisać nauczyła go matka, w Warszawie szkolił się w zawodzie koszykarza galanteryjnego. Tu też dokształcał się na kursach wieczorowych. Służbę w wojsku odbył w głębi Rosji, był w Teodozji (Ukraina) i na Krecie (?); w Cesarstwie Rosyjskim poznał wielu Polaków – zesłańców politycznych, przy pomocy których pogłębił swoją wiedzę o przeszłości historycznej Polski. Do kraju wrócił w 1910, w latach 1910–1914 mieszkał w [[Warszawa\|Warszawie]], w 1914 powtórnie został wcielony do wojska carskiego. W czasie działań wojennych i dostał się do niemieckiej niewoli i przez pewien czas pracował jako robotnik u bawarskiego bauera. Do kraju powrócił w 1918 i osiadł we wsi [[Pilica (gmina Warka)\|Pilica]] pod [[Warka\|Warką]]. Tu prowadził gospodarstwo rolne, wzniósł budynki gospodarcze i wstąpił do Polskiego Stronnictwa Ludowego „Wyzwolenie” (PSL), potem po zjednoczeniu ruchu ludowego (1931) działał w Stronnictwie Ludowym. Wkrótce po powrocie z niewoli zwołał zebranie rolników z Pilicy i okolicznych wsi i zainicjował założenie Spółdzielni Spożywców „Jedność”, którą kierował do końca jej istnienia. Do sklepu towary dowoził rowerem lub nosił na plecach. Razem z bratem, Wawrzyńcem, będąc członkiem Komitetu Budowy Szkoły (1936–1938), położył duże zasługi w budowie szkoły podstawowej w [[Ostrołęka\|Ostrołęce]]. W 1938 był delegatem na Kongres Stronnictwa Ludowego w Krakowie (27–28 lutego), do którego dotarł na rowerze.		Urodził się 24 lipca 1882 w Machcinie koło [[Góra Kalwaria\|Góry Kalwarii]] jako syn rolnika, byłego chłopa pańszczyźnianego, Wawrzyńca i Weroniki z Gruszczyńskich, brat [[Wawrzyniec Lenarczyk\|Wawrzyńca Lenarczyka]]. Czytać i pisać nauczyła go matka, w Warszawie szkolił się w zawodzie koszykarza galanteryjnego. Tu też dokształcał się na kursach wieczorowych. Służbę w wojsku odbył w głębi Rosji, był w Teodozji (Ukraina) i na Krecie (?); w Cesarstwie Rosyjskim poznał wielu Polaków – zesłańców politycznych, przy pomocy których pogłębił swoją wiedzę o przeszłości historycznej Polski. Do kraju wrócił w 1910, w latach 1910–1914 mieszkał w [[Warszawa\|Warszawie]], w 1914 powtórnie został wcielony do wojska carskiego. W czasie działań wojennych i dostał się do niemieckiej niewoli i przez pewien czas pracował jako robotnik u bawarskiego bauera. Do kraju powrócił w 1918 i osiadł we wsi [[Pilica (gmina Warka)\|Pilica]] pod [[Warka\|Warką]]. Tu prowadził gospodarstwo rolne, wzniósł budynki gospodarcze i wstąpił do Polskiego Stronnictwa Ludowego „Wyzwolenie” (PSL), potem po zjednoczeniu ruchu ludowego (1931) działał w Stronnictwie Ludowym. Wkrótce po powrocie z niewoli zwołał zebranie rolników z Pilicy i okolicznych wsi i zainicjował założenie Spółdzielni Spożywców „Jedność”, którą kierował do końca jej istnienia. Do sklepu towary dowoził rowerem lub nosił na plecach. Razem z bratem, Wawrzyńcem, będąc członkiem Komitetu Budowy Szkoły (1936–1938), położył duże zasługi w budowie szkoły podstawowej w [[Ostrołęka\|Ostrołęce]]. W 1938 był delegatem na Kongres Stronnictwa Ludowego w Krakowie (27–28 lutego), do którego dotarł na rowerze.

	W 1940 roku wstąpił do konspiracyjnego Stronnictwa Ludowego „Roch”, był przewodniczącym trójki politycznej w [[Gmina Konary\|gminie Konary]]. Podczas okupacji przewoził tajne dokumenty i prasę, udzielał schronienia tropionym przez Niemców oraz partyzantom. W 1944 roku, w związku z działaniami wojennymi na [[Przyczółek warecko-magnuszewski\|przyczółku warecko-magnuszewskim]], wraz z rodziną został wysiedlony ze wsi. Po wypędzeniu Niemców z okolic [[Warka\|Warki]], powrócił do zniszczonego gospodarstwa i przystąpił do jego odbudowy. Wówczas też powierzono mu funkcję wójta [[Klonowa Wola\|Klonowej Woli]]. Położył duże zasługi nie tylko w odbudowie zniszczonych szkół i gospodarstw rolnych, ale i odbudowie tzw. „mikołajczykowskiego” PSL. W 1945 był II wiceprezesem Zarządu Powiatowego PSL w [[Grójec\|Grójcu]]. Po kilku miesiącach zawieszenia przez Urząd Bezpieczeństwa, działalności PSL w Grójeckiem, 27 listopada 1947, jako najstarszy ludowiec w powiecie, przewodniczył Powiatowej Konferencji Delegatów (60 osób) PSL, która wybrała go członkiem Tymczasowego Zarządu Powiatowego Stronnictwa („Nowe Wyzwolenie”). Wkrótce, pod wpływem propagandy, znalazł się w tej grupie członków PSL, która krytycznie oceniała działalność Stanisława Mikołajczyka („Chłopi i Państwo” 1947, nr 41, s. 4). Po utworzeniu Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego został jego dość aktywnym członkiem. Wielokrotnie był delegatem na zjazdy powiatowe i wojewódzkie Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego. Propagował prenumeratę „Zielonego Sztandaru”, „Chłopskiej Drogi”, „Dziennika Ludowego”. Był ławnikiem sądowym w [[Grójec\|Grójcu]], członkiem zarządu Spółdzielni „Samopomoc Chłopska” w [[Warka\|Warce]]. W latach 1952–1954 przewodził Komitetowi Budowy Szkoły Podstawowej w Ostrołęce.		W 1940 roku wstąpił do konspiracyjnego [[Stronnictwo Ludowe „Roch”\|Stronnictwa Ludowego „Roch”]], był przewodniczącym trójki politycznej w [[Gmina Konary\|gminie Konary]]. Podczas okupacji przewoził tajne dokumenty i prasę, udzielał schronienia tropionym przez Niemców oraz partyzantom. W 1944 roku, w związku z działaniami wojennymi na [[Przyczółek warecko-magnuszewski\|przyczółku warecko-magnuszewskim]], wraz z rodziną został wysiedlony ze wsi. Po wypędzeniu Niemców z okolic [[Warka\|Warki]], powrócił do zniszczonego gospodarstwa i przystąpił do jego odbudowy. Wówczas też powierzono mu funkcję wójta [[Klonowa Wola\|Klonowej Woli]]. Położył duże zasługi nie tylko w odbudowie zniszczonych szkół i gospodarstw rolnych, ale i odbudowie tzw. „mikołajczykowskiego” PSL. W 1945 był II wiceprezesem Zarządu Powiatowego PSL w [[Grójec\|Grójcu]]. Po kilku miesiącach zawieszenia przez Urząd Bezpieczeństwa, działalności PSL w Grójeckiem, 27 listopada 1947, jako najstarszy ludowiec w powiecie, przewodniczył Powiatowej Konferencji Delegatów (60 osób) PSL, która wybrała go członkiem Tymczasowego Zarządu Powiatowego Stronnictwa („Nowe Wyzwolenie”). Wkrótce, pod wpływem propagandy, znalazł się w tej grupie członków PSL, która krytycznie oceniała działalność Stanisława Mikołajczyka („Chłopi i Państwo” 1947, nr 41, s. 4). Po utworzeniu Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego został jego dość aktywnym członkiem. Wielokrotnie był delegatem na zjazdy powiatowe i wojewódzkie Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego. Propagował prenumeratę „Zielonego Sztandaru”, „Chłopskiej Drogi”, „Dziennika Ludowego”. Był ławnikiem sądowym w [[Grójec\|Grójcu]], członkiem zarządu Spółdzielni „Samopomoc Chłopska” w [[Warka\|Warce]]. W latach 1952–1954 przewodził Komitetowi Budowy Szkoły Podstawowej w Ostrołęce.

	Za aktywną działalność społeczną wyróżniony został brązowym Krzyżem Zasługi. Przed 1914 r. zawarł związek małżeński z Józefą Jakubiak, z którą miał córkę Wandę (Lis). Zmarł 24 listopada 1961, pochowany został na cmentarzu w [[Ostrołęka\|Ostrołęce]].		Za aktywną działalność społeczną wyróżniony został brązowym Krzyżem Zasługi. Przed 1914 r. zawarł związek małżeński z Józefą Jakubiak, z którą miał córkę Wandę (Lis). Zmarł 24 listopada 1961, pochowany został na cmentarzu w [[Ostrołęka\|Ostrołęce]].

	== Bibliografia ==		== Bibliografia ==

			* Wanda Szeląg, ''Lenarczyk Jakub'', [w:] ''Słownik wiedzy o Grójeckiem – zeszyt dwunasty'', Towarzystwo Literackie im. Adama Mickiewicza - oddział w Grójcu, 2002, s. 58–59 – na podstawie źródeł:
			* Kronika Publicznej Szkoły Podstawowej w Ostrołęce k. Warki;
			* Biogram opracowany na podstawie relacji córki Wandy przez nauczyciela, Mariana Nowickiego z Mogielnicy, członka Komisji Historii Ruchu Ludowego w Grójeckiem – w posiadaniu Zdzisława Szeląga;
			* ''Ruch ludowy na Mazowszu, Kurpiach i Podlasiu''. Red. naukowy A. Łuczak, Warszawa 1975, s. 162, 414;
			* [[Bolesław Pietrzak]], ''Czerwony kwiat koniczyny. Wspomnienia'', Warszawa 1971, s. 70-71.

	[[Kategoria:Działacze społeczni]]		[[Kategoria:Działacze społeczni]]
	{{DEFAULTSORT:Lenarczyk, Jakub}}		{{DEFAULTSORT:Lenarczyk, Jakub}}

Admin o 21:22, 11 maj 2024

2024-05-11T21:22:22Z

← poprzednia wersja		Wersja z 23:22, 11 maj 2024
Linia 2:		Linia 2:

	== Biografia ==		== Biografia ==
	Urodził się 24 lipca 1882 w Machcinie koło [[Góra Kalwaria\|Góry Kalwarii]] jako syn rolnika, byłego chłopa pańszczyźnianego, Wawrzyńca i Weroniki z Gruszczyńskich, brat [[Wawrzyniec Lenarczyk\|Wawrzyńca Lenarczyka]]. Czytać i pisać nauczyła go matka, w Warszawie szkolił się w zawodzie koszykarza galanteryjnego. Tu też dokształcał się na kursach wieczorowych. Służbę w wojsku odbył w głębi Rosji, był w Teodozji (Ukraina) i na Krecie (?); w Cesarstwie Rosyjskim poznał wielu Polaków – zesłańców politycznych, przy pomocy których pogłębił swoją wiedzę o przeszłości historycznej Polski. Do kraju wrócił w 1910, w latach 1910–1914 mieszkał w [[Warszawa\|Warszawie]], w 1914 powtórnie został wcielony do wojska carskiego. W czasie działań wojennych i dostał się do niemieckiej niewoli i przez pewien czas pracował jako robotnik u bawarskiego bauera. Do kraju powrócił w 1918 i osiadł we wsi [[Pilica (~~wieś~~)\|Pilica]] pod [[Warka\|Warką]]. Tu prowadził gospodarstwo rolne, wzniósł budynki gospodarcze i wstąpił do Polskiego Stronnictwa Ludowego „Wyzwolenie” (PSL), potem po zjednoczeniu ruchu ludowego (1931) działał w Stronnictwie Ludowym. Wkrótce po powrocie z niewoli zwołał zebranie rolników z Pilicy i okolicznych wsi i zainicjował założenie Spółdzielni Spożywców „Jedność”, którą kierował do końca jej istnienia. Do sklepu towary dowoził rowerem lub nosił na plecach. Razem z bratem, Wawrzyńcem, będąc członkiem Komitetu Budowy Szkoły (1936–1938), położył duże zasługi w budowie szkoły podstawowej w [[Ostrołęka\|Ostrołęce]]. W 1938 był delegatem na Kongres Stronnictwa Ludowego w Krakowie (27–28 lutego), do którego dotarł na rowerze.		Urodził się 24 lipca 1882 w Machcinie koło [[Góra Kalwaria\|Góry Kalwarii]] jako syn rolnika, byłego chłopa pańszczyźnianego, Wawrzyńca i Weroniki z Gruszczyńskich, brat [[Wawrzyniec Lenarczyk\|Wawrzyńca Lenarczyka]]. Czytać i pisać nauczyła go matka, w Warszawie szkolił się w zawodzie koszykarza galanteryjnego. Tu też dokształcał się na kursach wieczorowych. Służbę w wojsku odbył w głębi Rosji, był w Teodozji (Ukraina) i na Krecie (?); w Cesarstwie Rosyjskim poznał wielu Polaków – zesłańców politycznych, przy pomocy których pogłębił swoją wiedzę o przeszłości historycznej Polski. Do kraju wrócił w 1910, w latach 1910–1914 mieszkał w [[Warszawa\|Warszawie]], w 1914 powtórnie został wcielony do wojska carskiego. W czasie działań wojennych i dostał się do niemieckiej niewoli i przez pewien czas pracował jako robotnik u bawarskiego bauera. Do kraju powrócił w 1918 i osiadł we wsi [[Pilica (gmina Warka)\|Pilica]] pod [[Warka\|Warką]]. Tu prowadził gospodarstwo rolne, wzniósł budynki gospodarcze i wstąpił do Polskiego Stronnictwa Ludowego „Wyzwolenie” (PSL), potem po zjednoczeniu ruchu ludowego (1931) działał w Stronnictwie Ludowym. Wkrótce po powrocie z niewoli zwołał zebranie rolników z Pilicy i okolicznych wsi i zainicjował założenie Spółdzielni Spożywców „Jedność”, którą kierował do końca jej istnienia. Do sklepu towary dowoził rowerem lub nosił na plecach. Razem z bratem, Wawrzyńcem, będąc członkiem Komitetu Budowy Szkoły (1936–1938), położył duże zasługi w budowie szkoły podstawowej w [[Ostrołęka\|Ostrołęce]]. W 1938 był delegatem na Kongres Stronnictwa Ludowego w Krakowie (27–28 lutego), do którego dotarł na rowerze.

	W 1940 roku wstąpił do konspiracyjnego Stronnictwa Ludowego „Roch”, był przewodniczącym trójki politycznej w [[Gmina Konary\|gminie Konary]]. Podczas okupacji przewoził tajne dokumenty i prasę, udzielał schronienia tropionym przez Niemców oraz partyzantom. W 1944 roku, w związku z działaniami wojennymi na [[Przyczółek warecko-magnuszewski\|przyczółku warecko-magnuszewskim]], wraz z rodziną został wysiedlony ze wsi. Po wypędzeniu Niemców z okolic [[Warka\|Warki]], powrócił do zniszczonego gospodarstwa i przystąpił do jego odbudowy. Wówczas też powierzono mu funkcję wójta [[Klonowa Wola\|Klonowej Woli]]. Położył duże zasługi nie tylko w odbudowie zniszczonych szkół i gospodarstw rolnych, ale i odbudowie tzw. „mikołajczykowskiego” PSL. W 1945 był II wiceprezesem Zarządu Powiatowego PSL w [[Grójec\|Grójcu]]. Po kilku miesiącach zawieszenia przez Urząd Bezpieczeństwa, działalności PSL w Grójeckiem, 27 listopada 1947, jako najstarszy ludowiec w powiecie, przewodniczył Powiatowej Konferencji Delegatów (60 osób) PSL, która wybrała go członkiem Tymczasowego Zarządu Powiatowego Stronnictwa („Nowe Wyzwolenie”). Wkrótce, pod wpływem propagandy, znalazł się w tej grupie członków PSL, która krytycznie oceniała działalność Stanisława Mikołajczyka („Chłopi i Państwo” 1947, nr 41, s. 4). Po utworzeniu Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego został jego dość aktywnym członkiem. Wielokrotnie był delegatem na zjazdy powiatowe i wojewódzkie Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego. Propagował prenumeratę „Zielonego Sztandaru”, „Chłopskiej Drogi”, „Dziennika Ludowego”. Był ławnikiem sądowym w [[Grójec\|Grójcu]], członkiem zarządu Spółdzielni „Samopomoc Chłopska” w [[Warka\|Warce]]. W latach 1952–1954 przewodził Komitetowi Budowy Szkoły Podstawowej w Ostrołęce.		W 1940 roku wstąpił do konspiracyjnego Stronnictwa Ludowego „Roch”, był przewodniczącym trójki politycznej w [[Gmina Konary\|gminie Konary]]. Podczas okupacji przewoził tajne dokumenty i prasę, udzielał schronienia tropionym przez Niemców oraz partyzantom. W 1944 roku, w związku z działaniami wojennymi na [[Przyczółek warecko-magnuszewski\|przyczółku warecko-magnuszewskim]], wraz z rodziną został wysiedlony ze wsi. Po wypędzeniu Niemców z okolic [[Warka\|Warki]], powrócił do zniszczonego gospodarstwa i przystąpił do jego odbudowy. Wówczas też powierzono mu funkcję wójta [[Klonowa Wola\|Klonowej Woli]]. Położył duże zasługi nie tylko w odbudowie zniszczonych szkół i gospodarstw rolnych, ale i odbudowie tzw. „mikołajczykowskiego” PSL. W 1945 był II wiceprezesem Zarządu Powiatowego PSL w [[Grójec\|Grójcu]]. Po kilku miesiącach zawieszenia przez Urząd Bezpieczeństwa, działalności PSL w Grójeckiem, 27 listopada 1947, jako najstarszy ludowiec w powiecie, przewodniczył Powiatowej Konferencji Delegatów (60 osób) PSL, która wybrała go członkiem Tymczasowego Zarządu Powiatowego Stronnictwa („Nowe Wyzwolenie”). Wkrótce, pod wpływem propagandy, znalazł się w tej grupie członków PSL, która krytycznie oceniała działalność Stanisława Mikołajczyka („Chłopi i Państwo” 1947, nr 41, s. 4). Po utworzeniu Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego został jego dość aktywnym członkiem. Wielokrotnie był delegatem na zjazdy powiatowe i wojewódzkie Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego. Propagował prenumeratę „Zielonego Sztandaru”, „Chłopskiej Drogi”, „Dziennika Ludowego”. Był ławnikiem sądowym w [[Grójec\|Grójcu]], członkiem zarządu Spółdzielni „Samopomoc Chłopska” w [[Warka\|Warce]]. W latach 1952–1954 przewodził Komitetowi Budowy Szkoły Podstawowej w Ostrołęce.

Admin o 19:12, 7 maj 2024

2024-05-07T19:12:20Z

← poprzednia wersja		Wersja z 21:12, 7 maj 2024
Linia 4:		Linia 4:
	Urodził się 24 lipca 1882 w Machcinie koło [[Góra Kalwaria\|Góry Kalwarii]] jako syn rolnika, byłego chłopa pańszczyźnianego, Wawrzyńca i Weroniki z Gruszczyńskich, brat [[Wawrzyniec Lenarczyk\|Wawrzyńca Lenarczyka]]. Czytać i pisać nauczyła go matka, w Warszawie szkolił się w zawodzie koszykarza galanteryjnego. Tu też dokształcał się na kursach wieczorowych. Służbę w wojsku odbył w głębi Rosji, był w Teodozji (Ukraina) i na Krecie (?); w Cesarstwie Rosyjskim poznał wielu Polaków – zesłańców politycznych, przy pomocy których pogłębił swoją wiedzę o przeszłości historycznej Polski. Do kraju wrócił w 1910, w latach 1910–1914 mieszkał w [[Warszawa\|Warszawie]], w 1914 powtórnie został wcielony do wojska carskiego. W czasie działań wojennych i dostał się do niemieckiej niewoli i przez pewien czas pracował jako robotnik u bawarskiego bauera. Do kraju powrócił w 1918 i osiadł we wsi [[Pilica (wieś)\|Pilica]] pod [[Warka\|Warką]]. Tu prowadził gospodarstwo rolne, wzniósł budynki gospodarcze i wstąpił do Polskiego Stronnictwa Ludowego „Wyzwolenie” (PSL), potem po zjednoczeniu ruchu ludowego (1931) działał w Stronnictwie Ludowym. Wkrótce po powrocie z niewoli zwołał zebranie rolników z Pilicy i okolicznych wsi i zainicjował założenie Spółdzielni Spożywców „Jedność”, którą kierował do końca jej istnienia. Do sklepu towary dowoził rowerem lub nosił na plecach. Razem z bratem, Wawrzyńcem, będąc członkiem Komitetu Budowy Szkoły (1936–1938), położył duże zasługi w budowie szkoły podstawowej w [[Ostrołęka\|Ostrołęce]]. W 1938 był delegatem na Kongres Stronnictwa Ludowego w Krakowie (27–28 lutego), do którego dotarł na rowerze.		Urodził się 24 lipca 1882 w Machcinie koło [[Góra Kalwaria\|Góry Kalwarii]] jako syn rolnika, byłego chłopa pańszczyźnianego, Wawrzyńca i Weroniki z Gruszczyńskich, brat [[Wawrzyniec Lenarczyk\|Wawrzyńca Lenarczyka]]. Czytać i pisać nauczyła go matka, w Warszawie szkolił się w zawodzie koszykarza galanteryjnego. Tu też dokształcał się na kursach wieczorowych. Służbę w wojsku odbył w głębi Rosji, był w Teodozji (Ukraina) i na Krecie (?); w Cesarstwie Rosyjskim poznał wielu Polaków – zesłańców politycznych, przy pomocy których pogłębił swoją wiedzę o przeszłości historycznej Polski. Do kraju wrócił w 1910, w latach 1910–1914 mieszkał w [[Warszawa\|Warszawie]], w 1914 powtórnie został wcielony do wojska carskiego. W czasie działań wojennych i dostał się do niemieckiej niewoli i przez pewien czas pracował jako robotnik u bawarskiego bauera. Do kraju powrócił w 1918 i osiadł we wsi [[Pilica (wieś)\|Pilica]] pod [[Warka\|Warką]]. Tu prowadził gospodarstwo rolne, wzniósł budynki gospodarcze i wstąpił do Polskiego Stronnictwa Ludowego „Wyzwolenie” (PSL), potem po zjednoczeniu ruchu ludowego (1931) działał w Stronnictwie Ludowym. Wkrótce po powrocie z niewoli zwołał zebranie rolników z Pilicy i okolicznych wsi i zainicjował założenie Spółdzielni Spożywców „Jedność”, którą kierował do końca jej istnienia. Do sklepu towary dowoził rowerem lub nosił na plecach. Razem z bratem, Wawrzyńcem, będąc członkiem Komitetu Budowy Szkoły (1936–1938), położył duże zasługi w budowie szkoły podstawowej w [[Ostrołęka\|Ostrołęce]]. W 1938 był delegatem na Kongres Stronnictwa Ludowego w Krakowie (27–28 lutego), do którego dotarł na rowerze.

	W 1940 roku wstąpił do konspiracyjnego Stronnictwa Ludowego „Roch”, był przewodniczącym trójki politycznej w [[Gmina Konary\|gminie Konary]]. Podczas okupacji przewoził tajne dokumenty i prasę, udzielał schronienia tropionym przez Niemców oraz partyzantom. W 1944 roku, w związku z działaniami wojennymi na [[Przyczółek warecko-magnuszewski\|przyczółku warecko-magnuszewskim]], wraz z rodziną został wysiedlony ze wsi. Po wypędzeniu Niemców z okolic [[Warka\|Warki]], powrócił do zniszczonego gospodarstwa i przystąpił do jego odbudowy. Wówczas też powierzono mu funkcję wójta [[Klonowa Wola\|Klonowej Woli]]. Położył duże zasługi nie tylko w odbudowie zniszczonych szkół i gospodarstw rolnych, ale i odbudowie tzw. „mikołajczykowskiego” PSL. W 1945 był II wiceprezesem Zarządu Powiatowego PSL w [[Grójec\|Grójcu]]. Po kilku miesiącach zawieszenia przez Urząd Bezpieczeństwa, działalności PSL w Grójeckiem, 27 listopada 1947, jako najstarszy ludowiec w powiecie, przewodniczył Powiatowej Konferencji Delegatów (60 osób) PSL, która wybrała go członkiem Tymczasowego Zarządu Powiatowego Stronnictwa („Nowe Wyzwolenie”). Wkrótce, pod wpływem propagandy, znalazł się w tej grupie członków PSL, która krytycznie oceniała działalność Stanisława Mikołajczyka („Chłopi i Państwo” 1947, nr 41, s. 4). Po utworzeniu Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego został jego dość aktywnym członkiem. Wielokrotnie był delegatem na zjazdy powiatowe i wojewódzkie Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego. Propagował prenumeratę „Zielonego Sztandaru”, „Chłopskiej Drogi”, „Dziennika Ludowego”. Był ławnikiem sądowym w [[Grójec\|Grójcu]], członkiem zarządu Spółdzielni „Samopomoc Chłopska” w [[Warka\|Warce]]. W latach 1952–1954 przewodził Komitetowi Budowy ~~Szkoty~~ Podstawowej w Ostrołęce.		W 1940 roku wstąpił do konspiracyjnego Stronnictwa Ludowego „Roch”, był przewodniczącym trójki politycznej w [[Gmina Konary\|gminie Konary]]. Podczas okupacji przewoził tajne dokumenty i prasę, udzielał schronienia tropionym przez Niemców oraz partyzantom. W 1944 roku, w związku z działaniami wojennymi na [[Przyczółek warecko-magnuszewski\|przyczółku warecko-magnuszewskim]], wraz z rodziną został wysiedlony ze wsi. Po wypędzeniu Niemców z okolic [[Warka\|Warki]], powrócił do zniszczonego gospodarstwa i przystąpił do jego odbudowy. Wówczas też powierzono mu funkcję wójta [[Klonowa Wola\|Klonowej Woli]]. Położył duże zasługi nie tylko w odbudowie zniszczonych szkół i gospodarstw rolnych, ale i odbudowie tzw. „mikołajczykowskiego” PSL. W 1945 był II wiceprezesem Zarządu Powiatowego PSL w [[Grójec\|Grójcu]]. Po kilku miesiącach zawieszenia przez Urząd Bezpieczeństwa, działalności PSL w Grójeckiem, 27 listopada 1947, jako najstarszy ludowiec w powiecie, przewodniczył Powiatowej Konferencji Delegatów (60 osób) PSL, która wybrała go członkiem Tymczasowego Zarządu Powiatowego Stronnictwa („Nowe Wyzwolenie”). Wkrótce, pod wpływem propagandy, znalazł się w tej grupie członków PSL, która krytycznie oceniała działalność Stanisława Mikołajczyka („Chłopi i Państwo” 1947, nr 41, s. 4). Po utworzeniu Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego został jego dość aktywnym członkiem. Wielokrotnie był delegatem na zjazdy powiatowe i wojewódzkie Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego. Propagował prenumeratę „Zielonego Sztandaru”, „Chłopskiej Drogi”, „Dziennika Ludowego”. Był ławnikiem sądowym w [[Grójec\|Grójcu]], członkiem zarządu Spółdzielni „Samopomoc Chłopska” w [[Warka\|Warce]]. W latach 1952–1954 przewodził Komitetowi Budowy Szkoły Podstawowej w Ostrołęce.

	Za aktywną działalność społeczną wyróżniony został brązowym Krzyżem Zasługi. Przed 1914 r. zawarł związek małżeński z Józefą Jakubiak, z którą miał córkę Wandę (Lis). Zmarł 24 listopada 1961, pochowany został na cmentarzu w Ostrołęce.		Za aktywną działalność społeczną wyróżniony został brązowym Krzyżem Zasługi. Przed 1914 r. zawarł związek małżeński z Józefą Jakubiak, z którą miał córkę Wandę (Lis). Zmarł 24 listopada 1961, pochowany został na cmentarzu w [[Ostrołęka\|Ostrołęce]].

	== Bibliografia ==		== Bibliografia ==
	[[Kategoria:Działacze społeczni]]		[[Kategoria:Działacze społeczni]]
	{{DEFAULTSORT:Lenarczyk, Jakub}}		{{DEFAULTSORT:Lenarczyk, Jakub}}

Admin: Utworzono nową stronę "'''Jakub Lenarczyk''' (ur. 24 lipca 1882, zm. 24 listopada 1961) – działacz ruchu ludowego, organizator życia gospodarczego, uczestnik konspiracji niepodległościowej w latach 1939–1945. == Biografia == Urodził się 24 lipca 1882 w Machcinie koło Góry Kalwarii jako syn rolnika, byłego chłopa pańszczyźnianego, Wawrzyńca i Weroniki z Gruszczyńskich, brat Wawrzyńca Lenarczyka. Czytać i pisać nauczyła go…"

2024-05-07T19:09:21Z

Utworzono nową stronę "'''Jakub Lenarczyk''' (ur. 24 lipca 1882, zm. 24 listopada 1961) – działacz ruchu ludowego, organizator życia gospodarczego, uczestnik konspiracji niepodległościowej w latach 1939–1945. == Biografia == Urodził się 24 lipca 1882 w Machcinie koło Góry Kalwarii jako syn rolnika, byłego chłopa pańszczyźnianego, Wawrzyńca i Weroniki z Gruszczyńskich, brat Wawrzyńca Lenarczyka. Czytać i pisać nauczyła go…"

Nowa strona

'''Jakub Lenarczyk''' (ur. 24 lipca 1882, zm. 24 listopada 1961) – działacz ruchu ludowego, organizator życia gospodarczego, uczestnik konspiracji niepodległościowej w latach 1939–1945.

== Biografia ==
Urodził się 24 lipca 1882 w Machcinie koło [[Góra Kalwaria|Góry Kalwarii]] jako syn rolnika, byłego chłopa pańszczyźnianego, Wawrzyńca i Weroniki z Gruszczyńskich, brat [[Wawrzyniec Lenarczyk|Wawrzyńca Lenarczyka]]. Czytać i pisać nauczyła go matka, w Warszawie szkolił się w zawodzie koszykarza galanteryjnego. Tu też dokształcał się na kursach wieczorowych. Służbę w wojsku odbył w głębi Rosji, był w Teodozji (Ukraina) i na Krecie (?); w Cesarstwie Rosyjskim poznał wielu Polaków – zesłańców politycznych, przy pomocy których pogłębił swoją wiedzę o przeszłości historycznej Polski. Do kraju wrócił w 1910, w latach 1910–1914 mieszkał w [[Warszawa|Warszawie]], w 1914 powtórnie został wcielony do wojska carskiego. W czasie działań wojennych i dostał się do niemieckiej niewoli i przez pewien czas pracował jako robotnik u bawarskiego bauera. Do kraju powrócił w 1918 i osiadł we wsi [[Pilica (wieś)|Pilica]] pod [[Warka|Warką]]. Tu prowadził gospodarstwo rolne, wzniósł budynki gospodarcze i wstąpił do Polskiego Stronnictwa Ludowego „Wyzwolenie” (PSL), potem po zjednoczeniu ruchu ludowego (1931) działał w Stronnictwie Ludowym. Wkrótce po powrocie z niewoli zwołał zebranie rolników z Pilicy i okolicznych wsi i zainicjował założenie Spółdzielni Spożywców „Jedność”, którą kierował do końca jej istnienia. Do sklepu towary dowoził rowerem lub nosił na plecach. Razem z bratem, Wawrzyńcem, będąc członkiem Komitetu Budowy Szkoły (1936–1938), położył duże zasługi w budowie szkoły podstawowej w [[Ostrołęka|Ostrołęce]]. W 1938 był delegatem na Kongres Stronnictwa Ludowego w Krakowie (27–28 lutego), do którego dotarł na rowerze.

W 1940 roku wstąpił do konspiracyjnego Stronnictwa Ludowego „Roch”, był przewodniczącym trójki politycznej w [[Gmina Konary|gminie Konary]]. Podczas okupacji przewoził tajne dokumenty i prasę, udzielał schronienia tropionym przez Niemców oraz partyzantom. W 1944 roku, w związku z działaniami wojennymi na [[Przyczółek warecko-magnuszewski|przyczółku warecko-magnuszewskim]], wraz z rodziną został wysiedlony ze wsi. Po wypędzeniu Niemców z okolic [[Warka|Warki]], powrócił do zniszczonego gospodarstwa i przystąpił do jego odbudowy. Wówczas też powierzono mu funkcję wójta [[Klonowa Wola|Klonowej Woli]]. Położył duże zasługi nie tylko w odbudowie zniszczonych szkół i gospodarstw rolnych, ale i odbudowie tzw. „mikołajczykowskiego” PSL. W 1945 był II wiceprezesem Zarządu Powiatowego PSL w [[Grójec|Grójcu]]. Po kilku miesiącach zawieszenia przez Urząd Bezpieczeństwa, działalności PSL w Grójeckiem, 27 listopada 1947, jako najstarszy ludowiec w powiecie, przewodniczył Powiatowej Konferencji Delegatów (60 osób) PSL, która wybrała go członkiem Tymczasowego Zarządu Powiatowego Stronnictwa („Nowe Wyzwolenie”). Wkrótce, pod wpływem propagandy, znalazł się w tej grupie członków PSL, która krytycznie oceniała działalność Stanisława Mikołajczyka („Chłopi i Państwo” 1947, nr 41, s. 4). Po utworzeniu Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego został jego dość aktywnym członkiem. Wielokrotnie był delegatem na zjazdy powiatowe i wojewódzkie Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego. Propagował prenumeratę „Zielonego Sztandaru”, „Chłopskiej Drogi”, „Dziennika Ludowego”. Był ławnikiem sądowym w [[Grójec|Grójcu]], członkiem zarządu Spółdzielni „Samopomoc Chłopska” w [[Warka|Warce]]. W latach 1952–1954 przewodził Komitetowi Budowy Szkoty Podstawowej w Ostrołęce.

Za aktywną działalność społeczną wyróżniony został brązowym Krzyżem Zasługi. Przed 1914 r. zawarł związek małżeński z Józefą Jakubiak, z którą miał córkę Wandę (Lis). Zmarł 24 listopada 1961, pochowany został na cmentarzu w Ostrołęce.

== Bibliografia ==
[[Kategoria:Działacze społeczni]]
{{DEFAULTSORT:Lenarczyk, Jakub}}