Admin o 16:27, 3 sie 2024

2024-08-03T16:27:12Z

← poprzednia wersja		Wersja z 18:27, 3 sie 2024
Linia 1:		Linia 1:
	'''Józef Ruszkowski''' (ur. 6 stycznia 1917, zm. ?), nazwisko okupacyjne '''Wiśniewski''', ps. „Florian” – żołnierz września 1939, [[Narodowa Organizacja Wojskowa\|Narodowej Organizacji Wojskowej]], a potem [[Armia Krajowa\|Armii Krajowej]]. W Iatach 1948–1980 pracownik naukowy.		'''Józef Ruszkowski''' (ur. 6 stycznia 1917, zm. 2000), nazwisko okupacyjne '''Wiśniewski''', ps. „Florian” – żołnierz września 1939, [[Narodowa Organizacja Wojskowa\|Narodowej Organizacji Wojskowej]], a potem [[Armia Krajowa\|Armii Krajowej]]. W Iatach 1948–1980 pracownik naukowy.

	== Biografia ==		== Biografia ==
Linia 25:		Linia 25:

	W 1944 ożenił się z Aleksandrą Krawczyk (ur. 1924), z którą miał dwie córki: Annę - Beasley (ur. 1950) i Renatę - Dobrzyńską (ur. 1954).		W 1944 ożenił się z Aleksandrą Krawczyk (ur. 1924), z którą miał dwie córki: Annę - Beasley (ur. 1950) i Renatę - Dobrzyńską (ur. 1954).

			Zmarł w 2000 roku.

	== Bibliografia ==		== Bibliografia ==

Admin o 13:18, 3 sie 2024

2024-08-03T13:18:28Z

← poprzednia wersja		Wersja z 15:18, 3 sie 2024
Linia 24:		Linia 24:
	Za udział w walce o niepodległość i pracę zawodową odznaczony został licznymi odznakami, medalami i orderami: Odznaką Grunwaldzką (1970), Medalem Zwycięstwa i Wolności 1945 (1972), Krzyżem Walecznych (1972), Zasłużony Pracownik Rolnictwa (1974), Medalem za Udział w Wojnie Obronnej 1939 r. (1982), Krzyżem Partyzanckim (1983), Krzyżem Armii Krajowej (1995).		Za udział w walce o niepodległość i pracę zawodową odznaczony został licznymi odznakami, medalami i orderami: Odznaką Grunwaldzką (1970), Medalem Zwycięstwa i Wolności 1945 (1972), Krzyżem Walecznych (1972), Zasłużony Pracownik Rolnictwa (1974), Medalem za Udział w Wojnie Obronnej 1939 r. (1982), Krzyżem Partyzanckim (1983), Krzyżem Armii Krajowej (1995).

	W 1944 ożenił się z Aleksandrą Krawczyk (ur. 1924), z którą ma dwie córki: Annę - Beasley (ur. 1950) i Renatę - Dobrzyńską (ur. 1954).		W 1944 ożenił się z Aleksandrą Krawczyk (ur. 1924), z którą miał dwie córki: Annę - Beasley (ur. 1950) i Renatę - Dobrzyńską (ur. 1954).

	== Bibliografia ==		== Bibliografia ==

			* [[Zdzisław Szeląg]], ''Ruszkowski Józef'', [w:] ''Słownik wiedzy o Grójeckiem - zeszyt szósty'', Towarzystwo Literackie im. Adama Mickiewicza - oddział w Grójcu, 1997, s. 86–89 - na podstawie źródeł:
			* Dokumenty w posiadaniu Józefa Ruszkowskiego. Tu m.in. notka biograficzna oraz recenzje dorobku naukowego;
			* [[Henryk Świderski]], ''Armia Krajowa w Obwodzie Grójec - „Głuszec”'', Warszawa 1993, s. 83, 111, 112, 170, 171, 284.

	[[Kategoria:Wojskowi]]		[[Kategoria:Wojskowi]]
	{{DEFAULTSORT:Ruszkowski, Józef}}		{{DEFAULTSORT:Ruszkowski, Józef}}

Admin: Utworzono nową stronę "'''Józef Ruszkowski''' (ur. 6 stycznia 1917, zm. ?), nazwisko okupacyjne '''Wiśniewski''', ps. „Florian” – żołnierz września 1939, Narodowej Organizacji Wojskowej, a potem Armii Krajowej. W Iatach 1948–1980 pracownik naukowy. == Biografia == Urodził się 6 stycznia 1917 w Kościeniewiczach, powiat Biała Podlaska, jako syn Henryka i Stanisławy z Brodackich. Po ukończeniu Publicznej Szkoły Powsze…"

2024-05-11T17:35:57Z

Utworzono nową stronę "'''Józef Ruszkowski''' (ur. 6 stycznia 1917, zm. ?), nazwisko okupacyjne '''Wiśniewski''', ps. „Florian” – żołnierz września 1939, Narodowej Organizacji Wojskowej, a potem Armii Krajowej. W Iatach 1948–1980 pracownik naukowy. == Biografia == Urodził się 6 stycznia 1917 w Kościeniewiczach, powiat Biała Podlaska, jako syn Henryka i Stanisławy z Brodackich. Po ukończeniu Publicznej Szkoły Powsze…"

Nowa strona

'''Józef Ruszkowski''' (ur. 6 stycznia 1917, zm. ?), nazwisko okupacyjne '''Wiśniewski''', ps. „Florian” – żołnierz września 1939, [[Narodowa Organizacja Wojskowa|Narodowej Organizacji Wojskowej]], a potem [[Armia Krajowa|Armii Krajowej]]. W Iatach 1948–1980 pracownik naukowy.

== Biografia ==
Urodził się 6 stycznia 1917 w Kościeniewiczach, powiat Biała Podlaska, jako syn Henryka i Stanisławy z Brodackich. Po ukończeniu Publicznej Szkoły Powszechnej w rodzinnej miejscowości (1924–1929), gimnazjum w Białej Podlaskiej (1929–1936), unitarnego kursu w Szkole Podchorążych Piechoty w Różanie, zdał egzamin do Szkoły Podchorążych Artylerii w Toruniu, którą ukończył w stopniu podporucznika w 1939; przydzielony został do 17 pułku artylerii lekkiej w Gnieźnie. W wojnie obronnej wziął udział jako oficer zwiadowczy 9 baterii 17 pułku pułku artylerii lekkiej, 17 dywizji piechoty wchodzącej w skład Armii „Poznań”. Po ciężkich bojach w rejonie Łęczyca - Uniejów - Sochaczew ok. 18 września 1939 przebił się z częścią baterii do oblężonej Warszawy i tu od 22 września był oficerem łącznikowym płk. Antoniego Wojtanowicza, dowódcy 25 pułku artylerii lekkiej. Po kapitulacji stolicy dostał się do niewoli i osadzony został w oflagach (Offizierslager), najpierw w Nienburgu nad Wezerą, potem w Itzehoe koło Hamburga, skąd trzy razy próbował ucieczki. Udało mu się to w nocy z 4 na 5 stycznia 1941. Schronienia udzieliła mu [[Warka]], rodzinne miasto Mariana Luberta, towarzysza z obozu.

W czasie okupacji, od 1 lutego 1941 pracował pod nazwiskiem Wiśniewski, w miejscowej [[Fabryka Okuć Budowlanych braci Lubert w Warce|Fabryce Okuć Budowlanych Bracia Lubert]]. 1 marca 1941 wstąpił do [[Narodowa Organizacja Wojskowa|Narodowej Organizacji Wojskowej]], przybrał ps. „Florian” i mianowany został por. artylerii i dowódcą plutonu w placówce - Warka. Prowadził wykłady na dwu kursach dla podoficerów w [[Warka|Warce]] (15 października 1941 – 28 lutego 1942) oraz na dwóch kursach podchorążych zorganizowanych w 1942 przez Komendę Powiatową Narodowej Organizacji Wojskowej w Warce i [[Dańków|Dańkowie]]. W styczniu 1942 mianowany został powiatowym komendantem Narodowej Organizacji Wojskowej w powiecie grójeckim.

W końcu roku 1942 (wrzesień-grudzień) oddziały NOW w Grójeckiem podporządkowały się Komendzie [[Obwód Grójec Armii Krajowej|Obwodu Armii Krajowej w Grójcu]]. W sierpniu 1942 „Florian” mianowany został komendantem [[Ośrodek IV ZWZ-AK Warka|Ośrodka IV AK (Warka)]] i był nim do 19 stycznia 1945. W 1944 w [[Fabryka Okuć Budowlanych braci Lubert w Warce|Fabryce Okuć Budowlanych]] uruchomił naprawę broni Armii Krajowej oraz produkcję próbnej serii angielskiego pistoletu automatycznego marki „Sten”. W planie „Burza” został wyznaczony na dowódcę kompanii odtwarzanego 18 pp. Po wysiedleniu mieszkańców Warki czasowo zamieszkał w [[Grójec|Grójcu]].

Swoją działalność okupacyjną ujawnił przed Komisją Urzędu Bezpieczeństwa w lutym 1947, aby bronić aresztowanego byłego policjanta, Wacława Kowalewskiego.

Wkrótce po wyzwoleniu Grójeckiego spod okupacji hitlerowskiej wraz z żoną przeniósł się do Zalesia koło podwarszawskiego Piaseczna. W 1946 podjął studia I stopnia w Wyższej Szkole Inżynieryjnej im. Wawelberga i Rotwanda, a następnie II stopnia w Politechnice Warszawskiej na Wydziale Mechanizacji Rolnictwa. W 1955 uzyskał dyplom mgra inż. mechanika.

W 1948 rozpoczął pracę w Stacji Doświadczalnej Ciągników i Maszyn Rolniczych przy ówczesnej Katedrze Maszynoznawstwa Rolniczego Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego, przekształconej następnie w Instytut Mechanizacji i Elektryfikacji Rolnictwa. Początkowo pracował na stanowisku konstruktora, w latach 1951–1955 kierownika sekcji w Dziale Badań Maszyn Rolniczych i od 1955 do 1980 – na stanowisku kierownika pracowni mechanizacji gospodarki obornikiem w Zakładzie Technicznych Urządzeń Hodowlanych. W 1955 został mianowany adiunktem. Ponadto od 1963 do 1987 współpracował na 1/2 etatu z Instytutem Sadownictwa i Kwiaciarstwa w Skierniewicach. Podejmował też prace zlecone w Instytucie Badawczym Leśnictwa w Warszawie; od 1970 do 1975 był biegłym sądowym w Wydziale Cywilnym Sądu Wojewódzkiego w Warszawie.

Prof. Czesław Kanafojski w 1965 r. recenzując dorobek naukowy Ruszkowskiego napisał, iż „''Specjalizował się w maszynach do nawożenia obornikiem. W tej dziedzinie ma duże osiągnięcia konstrukcyjne, m.in. opracował projekty techniczne dwóch roztrząsaczy obornika (RT-1 i RT-2h), które były produkowane seryjnie i eksploatowane zagranicą. Ponadto adaptował je do wysiewu wapna, zadawania pasz i homogenizacji organicznych nawozów płynnych''”.

W latach 1948–1980 zarejestrował 4 projekty wynalazcze (1950–1974), opublikował obszerną broszurę ''Wykłady dla telewizyjnego kursu rolniczego z zakresu mechanizacji rolnictwa'' (Warszawa 1965) oraz prawie 40 artykułów w czasopismach: „Biuletyn Informacyjny Instytutu Mechanizacji i Elektryfikacji Rolnictwa” (1962–1966); „Deutsche Agrartechnik” (1954, nr 7); „Maszyny Rolnicze” (1958, nr 2; 1965, nr 9); „Mechanizacja i Elektryfikacja Rolnictwa” (1953, nr 2); „Mechanizacja Rolnictwa” (1961, nr 6; 1963–1966, 1969); „Nowe Rolnictwo” (1964, nr 23); „Przegląd Mechaniczny” (1959, nr 7); „Roczniki Nauk Rolniczych” (1952–1953). Był współautorem dwóch prac opublikowanych przez Instytut Mechanizacji i Elektryfikacji Rolnictwa: ''Wynalazki i wzory użytkowe. Zbiór pracowniczych projektów wynalazczych zgłoszonych w latach 1950–1974'' (Warszawa 1974), ''Wynalazki, wzory użytkowe. Projekty racjonalizatorskie. Zbiór pracowniczych projektów wynalazczych zgłoszonych w latach 1974–1975'' (Warszawa 1975).

W 1965 Instytut Mechanizacji i Elektryfikacji Rolnictwa wszczął postępowanie w sprawie nadania Ruszkowskiemu tytułu samodzielnego pracownika naukowo-badawczego. Mimo pozytywnej oceny „dorobku naukowo-badawczego oraz kwalifikacji moralnych i postawy społecznej” dokonanej przez dwóch recenzentów, tytułu nie nadano mu.

Po przejściu na emeryturę (w 1981) podjął aktywną pracę społeczną na terenie [[Warka|Warki]], którą rozpoczął w 1947 zakładając tu miejskie koło Związku Bojowników o Wolność i Demokrację. Przy pomocy kombatantów tej organizacji pomagał byłym członkom [[Armia Krajowa|Armii Krajowej]]. Starał się m.in. o inwalidzkie renty wojenne, renty wdowie, o doraźną pomoc potrzebującym. Z jego inicjatywy odsłonięto obelisk poświęcony żołnierzom września (3 września 1989) oraz tablicę upamiętniającą walkę z okupantem prowadzoną przez [[Ośrodek IV ZWZ-AK Warka|Ośrodek IV Armii Krajowej w Warce]] (1989), na cmentarzu ufundowano pomnik ofiar mordu NKWD w Katyniu, Miednoje i Charkowie (19 września 1990), upamiętniono miejsca, w których Niemcy rozstrzelali mieszkańców Warki, wznowiono postępowanie procesowe zmierzające do unieważnienia wyroków wojskowych sądów PRL wymierzanych członkom Armii Krajowej. W 1992 napisał i wydał powielone w 200 egzemplarzach wspomnienie ''Armia Krajowa na Ziemi Wareckiej''; w 1995 ukazało się kolejne powielone wspomnienie ''„Plan Burza” w Ośrodku IV Obwodu Grójec-„Głuszec”'' (120 egzemplarzy).

Za udział w walce o niepodległość i pracę zawodową odznaczony został licznymi odznakami, medalami i orderami: Odznaką Grunwaldzką (1970), Medalem Zwycięstwa i Wolności 1945 (1972), Krzyżem Walecznych (1972), Zasłużony Pracownik Rolnictwa (1974), Medalem za Udział w Wojnie Obronnej 1939 r. (1982), Krzyżem Partyzanckim (1983), Krzyżem Armii Krajowej (1995).

W 1944 ożenił się z Aleksandrą Krawczyk (ur. 1924), z którą ma dwie córki: Annę - Beasley (ur. 1950) i Renatę - Dobrzyńską (ur. 1954).

== Bibliografia ==
[[Kategoria:Wojskowi]]
{{DEFAULTSORT:Ruszkowski, Józef}}

Józef Ruszkowski - Historia wersji

Admin o 16:27, 3 sie 2024

Admin o 13:18, 3 sie 2024