Henryk Świderski - Historia wersji

Admin o 19:46, 12 sie 2024

2024-08-12T19:46:09Z

← poprzednia wersja		Wersja z 21:46, 12 sie 2024
Linia 1:		Linia 1:
	'''Henryk Świderski''' (ur. 1 lipca 1928 w [[Grójec\|Grójcu]], zm. 28 października 2017) – architekt, regionalista.		'''Henryk Świderski''' (ur. 1 lipca 1928 w [[Grójec\|Grójcu]], zm. 28 października 2017) – architekt, [[Regionaliści\|regionalista]].

	== Życiorys ==		== Życiorys ==
	Urodził się 1 lipca 1928 w [[Grójec\|Grójcu]], jako syn mistrza masarskiego, Aleksandra (~~1891-1958~~) i Zofii z Bedyńskich (~~1905-1981~~). Dziadkowie, Julianna i Wincenty Bedyńscy, w 1913 r. nabyli posiadłość Skargów (ok. 50 ha). Świderski ukończył [[Publiczna Szkoła Podstawowa nr 1 im. Gabriela Narutowicza w Grójcu\|Publiczną Szkołę Powszechną nr 1 im. Gabriela Narutowicza]] w rodzinnym mieście (1940), w latach ~~1940-1942~~ – pierwszą i drugą klasę gimnazjum na tajnych kompletach prowadzonych przez [[Maria Jasiorowska\|Marię Jasiorowską]], do 1939 r. nauczycielkę Gimnazjum i Liceum w Grodnie. W latach ~~1942-1944~~ – klasę trzecią i część czwartej w szkole o nazwie Koedukacyjne Kursy Przygotowawcze do Szkół Zawodowych II Stopnia Józefa Świątkowskiego, ciąg dalszy IV klasy oraz liceum humanistyczne w Koedukacyjnym Gimnazjum i Liceum im. Piotra Skargi (~~1945-1947~~). Po złożeniu egzaminu dojrzałości studiował architekturę na Politechnice Warszawskiej (~~1947-1951~~) i przez pewien czas równolegle dziennikarstwo w Akademii Nauk Politycznych. W toku studiów inwentaryzował zabytkowe budowle, m.in. kościoła w [[Lewiczyn\|Lewiczynie]]. Stopień magistra z zakresu architektury otrzymał w 1970 roku.		Urodził się 1 lipca 1928 w [[Grójec\|Grójcu]], jako syn mistrza masarskiego, Aleksandra (1891–1958) i Zofii z Bedyńskich (1905–1981). Dziadkowie, Julianna i Wincenty Bedyńscy, w 1913 r. nabyli posiadłość Skargów (ok. 50 ha). Świderski ukończył [[Publiczna Szkoła Podstawowa nr 1 im. Gabriela Narutowicza w Grójcu\|Publiczną Szkołę Powszechną nr 1 im. Gabriela Narutowicza]] w rodzinnym mieście (1940), w latach 1940–1942 – pierwszą i drugą klasę gimnazjum na [[Tajne nauczanie w zakresie szkoły podstawowej (1939–1945)\|tajnych kompletach]] prowadzonych przez [[Maria Jasiorowska\|Marię Jasiorowską]], do 1939 r. nauczycielkę Gimnazjum i Liceum w Grodnie. W latach 1942–1944 – klasę trzecią i część czwartej w szkole o nazwie [[Koedukacyjne Kursy Przygotowawcze do Szkół Zawodowych II Stopnia Józefa Świątkowskiego]], ciąg dalszy IV klasy oraz liceum humanistyczne w [[Koedukacyjne Gimnazjum i Liceum im. Piotra Skargi\|Koedukacyjnym Gimnazjum i Liceum im. Piotra Skargi]] (1945–1947). Po złożeniu egzaminu dojrzałości studiował architekturę na Politechnice Warszawskiej (1947–1951) i przez pewien czas równolegle dziennikarstwo w Akademii Nauk Politycznych. W toku studiów inwentaryzował zabytkowe budowle, m.in. kościoła w [[Lewiczyn\|Lewiczynie]]. Stopień magistra z zakresu architektury otrzymał w 1970 roku.

	Od sierpnia 1951 r. w kolejności pracował jako: projektant w Warszawskim Biurze Projektów Budownictwa Przemysłowego (do czerwca 1952), inspektor w Centralnym Zarządzie Biur Projektów Budownictwa Przemysłowego w Warszawie (lipiec 1952-czerwiec 1957), projektant i kierownik Pracowni Architektonicznej w Biurze Studiów i Projektów Konstrukcji Stalowych „Mostostal”, przekształconym później w Centralny Ośrodek Badawczo-Projektowy Konstrukcji Metalowych „Mostostal” w Warszawie (od lipca 1957). W tym czasie opracował i wykonał wiele autorskich projektów architektonicznych i urbanistycznych, w tym m.in.: hale produkcyjne Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego w Mielcu, hangary lotnicze dla PL LOT Warszawa-Okęcie, hale Wytwórni Konstrukcji Stalowych „Mostostal” w Sosnowcu, Słupcy, Chojnicach, Piotrkowie Trybunalskim, Puławach, Fabryki Maszyn Budowlanych w Baczkach k. Łochowa, projekt rozbudowy chłodni składowej w Poznaniu, chłodni Zakładów Drobiarskich w Verchowinie (w Czechosłowacji), silosów zbożowych we Francji, hali maszyn papierniczych w Izmirze, w Turcji, projekt urbanistyczny i architektoniczny związany z przesunięciem o 21 metrów kościoła pw. Narodzenia Najświętszej Marii Panny w Warszawie na Lesznie, projekt plebanii przy tym kościele, projekty warsztatów szkolnych w Zakładach dla Niewidomych w Laskach k. Warszawy (społecznie), kopuły kościoła księży Misjonarzy w Bydgoszczy, systemu zintegrowanych hal stalowych ~~„Mostostal"~~ - praca studialna, zbiorowa; zaprojektowanie znaku firmowego ~~„Mostostalu"~~.		Od sierpnia 1951 r. w kolejności pracował jako: projektant w Warszawskim Biurze Projektów Budownictwa Przemysłowego (do czerwca 1952), inspektor w Centralnym Zarządzie Biur Projektów Budownictwa Przemysłowego w Warszawie (lipiec 1952-czerwiec 1957), projektant i kierownik Pracowni Architektonicznej w Biurze Studiów i Projektów Konstrukcji Stalowych „Mostostal”, przekształconym później w Centralny Ośrodek Badawczo-Projektowy Konstrukcji Metalowych „Mostostal” w Warszawie (od lipca 1957). W tym czasie opracował i wykonał wiele autorskich projektów architektonicznych i urbanistycznych, w tym m.in.: hale produkcyjne Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego w Mielcu, hangary lotnicze dla PL LOT Warszawa-Okęcie, hale Wytwórni Konstrukcji Stalowych „Mostostal” w Sosnowcu, Słupcy, Chojnicach, Piotrkowie Trybunalskim, Puławach, Fabryki Maszyn Budowlanych w Baczkach k. Łochowa, projekt rozbudowy chłodni składowej w Poznaniu, chłodni Zakładów Drobiarskich w Verchowinie (w Czechosłowacji), silosów zbożowych we Francji, hali maszyn papierniczych w Izmirze, w Turcji, projekt urbanistyczny i architektoniczny związany z przesunięciem o 21 metrów kościoła pw. Narodzenia Najświętszej Marii Panny w Warszawie na Lesznie, projekt plebanii przy tym kościele, projekty warsztatów szkolnych w Zakładach dla Niewidomych w Laskach k. Warszawy (społecznie), kopuły kościoła księży Misjonarzy w Bydgoszczy, systemu zintegrowanych hal stalowych „Mostostal” - praca studialna, zbiorowa; zaprojektowanie znaku firmowego „Mostostalu”.

	Po przejściu na emeryturę zajął się wcześniej zaczętą działalnością publicystyczną i naukową, poświęconą głównie historii [[Armia Krajowa\|Armii Krajowej]] w [[Powiat grójecki\|powiecie grójeckim]] oraz przeszłości rodzinnego miasta i biografiom grójczan i Grójecczan. Z tego zakresu opublikował:		Po przejściu na emeryturę zajął się wcześniej zaczętą działalnością publicystyczną i naukową, poświęconą głównie historii [[Armia Krajowa\|Armii Krajowej]] w [[Powiat grójecki\|powiecie grójeckim]] oraz przeszłości rodzinnego miasta i biografiom grójczan i Grójecczan. Z tego zakresu opublikował:
Linia 24:		Linia 24:
	* ''Zabytkowe chrzcielnice w kościele św. Mikołaja w Grójcu'', „Barbakan” 2001, nr 34/35, s. 23-24;		* ''Zabytkowe chrzcielnice w kościele św. Mikołaja w Grójcu'', „Barbakan” 2001, nr 34/35, s. 23-24;
	* ''Pożegnanie. Jan Franciszek Warnke'', „Gazeta Wyborcza”, dodatek „Gazeta Stołeczna” 2004, 2326: 7 października, s. 9;		* ''Pożegnanie. Jan Franciszek Warnke'', „Gazeta Wyborcza”, dodatek „Gazeta Stołeczna” 2004, 2326: 7 października, s. 9;
	* ''List do Redakcji'' „Spotkania z Zabytkami” 2005, nr 1.		* ''List do Redakcji'', „Spotkania z Zabytkami” 2005, nr 1.

	Niektóre z prac Henryka Świderskiego napisane zostały na podstawie źródeł drukowanych i archiwalnych, z zachowaniem rygorów pracy naukowej, z dbałością o dokumentacyjny walor tekstu, który ponadto wyróżnia się przejrzystością wykładu i wyważonymi sądami, wszystkie zaś popularyzują rzetelną wiedzę o przeszłości Grójeckiego.		Niektóre z prac Henryka Świderskiego napisane zostały na podstawie źródeł drukowanych i archiwalnych, z zachowaniem rygorów pracy naukowej, z dbałością o dokumentacyjny walor tekstu, który ponadto wyróżnia się przejrzystością wykładu i wyważonymi sądami, wszystkie zaś popularyzują rzetelną wiedzę o przeszłości Grójeckiego.

	Opublikowana w 1989 roku książka Henryka Świderskiego o Armii Krajowej w Grójeckiem zapoczątkowała powojenne studia o tym terytorium oraz zaowocowała znaczną liczbą lokalnych inicjatyw. Jako członek Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej wykonał projekt i nadzorował wykonanie tablicy z brązu, upamiętniającej poległych i zmarłych żołnierzy [[Obwód Grójec Armii Krajowej\|Armii Krajowej Obwodu ~~„Głuszec"~~]], umieszczonej w [[Kościół św. Mikołaja Biskupa w Grójcu\|kościele pw. św. Mikołaja w Grójcu]].		Opublikowana w 1989 roku książka Henryka Świderskiego o Armii Krajowej w Grójeckiem zapoczątkowała powojenne studia o tym terytorium oraz zaowocowała znaczną liczbą lokalnych inicjatyw. Jako członek Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej wykonał projekt i nadzorował wykonanie tablicy z brązu, upamiętniającej poległych i zmarłych żołnierzy [[Obwód Grójec Armii Krajowej\|Armii Krajowej Obwodu „Głuszec”]], umieszczonej w [[Kościół św. Mikołaja Biskupa w Grójcu\|kościele pw. św. Mikołaja w Grójcu]].

	W 1951 roku ożenił się z Jadwigą Białoskórską, studentką farmacji Akademii Medycznej, z którą ma syna, Piotra (ur. 1971), absolwenta Wydziału Finansów i Statystyki Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie. Za osiągnięcia w pracy zawodowej wyróżniony został m.in.: Srebrną Odznaką Zasłużonego Metalowca (1969), Srebrnym Krzyżem Zasługi (1972), Złotą Odznaką Zasłużonego Mostostalowca (1973), Złotą Odznaką Zasłużony dla Budownictwa (1974, 1977).		W 1951 roku ożenił się z Jadwigą Białoskórską, studentką farmacji Akademii Medycznej, z którą miał syna, Piotra (ur. 1971), absolwenta Wydziału Finansów i Statystyki Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie. Za osiągnięcia w pracy zawodowej wyróżniony został m.in.: Srebrną Odznaką Zasłużonego Metalowca (1969), Srebrnym Krzyżem Zasługi (1972), Złotą Odznaką Zasłużonego Mostostalowca (1973), Złotą Odznaką Zasłużony dla Budownictwa (1974, 1977).

	Henryk Świderski zmarł nagle 28 października 2017 w wieku 89 lat. Został pochowany 6 listopada 2017 w grobie rodzinnym na Powązkach (kwatera 211-3-1).		Henryk Świderski zmarł nagle 28 października 2017 w wieku 89 lat. Został pochowany 6 listopada 2017 w grobie rodzinnym na Powązkach (kwatera 211-3-1).

	== Bibliografia ==		== Bibliografia ==

			* [[Zdzisław Szeląg]], ''Świderski Henryk'', [w:] ''Słownik wiedzy o Grójeckiem – zeszyt czternasty'', Towarzystwo Literackie im. Adama Mickiewicza - oddział w Grójcu, 2006, s. 86-88 – na podstawie źródeł:
			* Życiorys w archiwum Zdzisława Szeląga;
			* Andrzej Nadolski, ''Armia Krajowa w powiecie grójeckim'', „Wojskowy Przegląd Historyczny” 1991, nr 2, s. 201-207 [Recenzja pracy Henryka Świderskiego];
			* Henryk Świderski, ''Armia Krajowa w Obwodzie Grójec – „Głuszec”'', Warszawa 1993, s. 3, 6, 39;
			* Remigiusz Matyjas, ''Grójecka nieprowincja'', Grójec 1995, s. 250-252;
			* Zygmunt Ziątek, ''Teraz Grójec'', „Regiony” 1995, nr 3, s. 150-154 [m.in. o pracy ''Armia Krajowa w Obwodzie Grójec – „Głuszec”''].

	[[Kategoria:Historycy]]		[[Kategoria:Historycy]]
	{{DEFAULTSORT:Świderski, Henryk}}		{{DEFAULTSORT:Świderski, Henryk}}

Admin: Utworzono nową stronę "'''Henryk Świderski''' (ur. 1 lipca 1928 w Grójcu, zm. 28 października 2017) – architekt, regionalista. == Życiorys == Urodził się 1 lipca 1928 w Grójcu, jako syn mistrza masarskiego, Aleksandra (1891-1958) i Zofii z Bedyńskich (1905-1981). Dziadkowie, Julianna i Wincenty Bedyńscy, w 1913 r. nabyli posiadłość Skargów (ok. 50 ha). Świderski ukończył Publiczna Szkoła Podstawowa nr 1 im. Gabriela Narutowicza w Grójcu|Publ…"

2024-04-04T17:53:56Z

Utworzono nową stronę "'''Henryk Świderski''' (ur. 1 lipca 1928 w Grójcu, zm. 28 października 2017) – architekt, regionalista. == Życiorys == Urodził się 1 lipca 1928 w Grójcu, jako syn mistrza masarskiego, Aleksandra (1891-1958) i Zofii z Bedyńskich (1905-1981). Dziadkowie, Julianna i Wincenty Bedyńscy, w 1913 r. nabyli posiadłość Skargów (ok. 50 ha). Świderski ukończył Publiczna Szkoła Podstawowa nr 1 im. Gabriela Narutowicza w Grójcu|Publ…"

Nowa strona

'''Henryk Świderski''' (ur. 1 lipca 1928 w [[Grójec|Grójcu]], zm. 28 października 2017) – architekt, regionalista.

== Życiorys ==
Urodził się 1 lipca 1928 w [[Grójec|Grójcu]], jako syn mistrza masarskiego, Aleksandra (1891-1958) i Zofii z Bedyńskich (1905-1981). Dziadkowie, Julianna i Wincenty Bedyńscy, w 1913 r. nabyli posiadłość Skargów (ok. 50 ha). Świderski ukończył [[Publiczna Szkoła Podstawowa nr 1 im. Gabriela Narutowicza w Grójcu|Publiczną Szkołę Powszechną nr 1 im. Gabriela Narutowicza]] w rodzinnym mieście (1940), w latach 1940-1942 – pierwszą i drugą klasę gimnazjum na tajnych kompletach prowadzonych przez [[Maria Jasiorowska|Marię Jasiorowską]], do 1939 r. nauczycielkę Gimnazjum i Liceum w Grodnie. W latach 1942-1944 – klasę trzecią i część czwartej w szkole o nazwie Koedukacyjne Kursy Przygotowawcze do Szkół Zawodowych II Stopnia Józefa Świątkowskiego, ciąg dalszy IV klasy oraz liceum humanistyczne w Koedukacyjnym Gimnazjum i Liceum im. Piotra Skargi (1945-1947). Po złożeniu egzaminu dojrzałości studiował architekturę na Politechnice Warszawskiej (1947-1951) i przez pewien czas równolegle dziennikarstwo w Akademii Nauk Politycznych. W toku studiów inwentaryzował zabytkowe budowle, m.in. kościoła w [[Lewiczyn|Lewiczynie]]. Stopień magistra z zakresu architektury otrzymał w 1970 roku.

Od sierpnia 1951 r. w kolejności pracował jako: projektant w Warszawskim Biurze Projektów Budownictwa Przemysłowego (do czerwca 1952), inspektor w Centralnym Zarządzie Biur Projektów Budownictwa Przemysłowego w Warszawie (lipiec 1952-czerwiec 1957), projektant i kierownik Pracowni Architektonicznej w Biurze Studiów i Projektów Konstrukcji Stalowych „Mostostal”, przekształconym później w Centralny Ośrodek Badawczo-Projektowy Konstrukcji Metalowych „Mostostal” w Warszawie (od lipca 1957). W tym czasie opracował i wykonał wiele autorskich projektów architektonicznych i urbanistycznych, w tym m.in.: hale produkcyjne Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego w Mielcu, hangary lotnicze dla PL LOT Warszawa-Okęcie, hale Wytwórni Konstrukcji Stalowych „Mostostal” w Sosnowcu, Słupcy, Chojnicach, Piotrkowie Trybunalskim, Puławach, Fabryki Maszyn Budowlanych w Baczkach k. Łochowa, projekt rozbudowy chłodni składowej w Poznaniu, chłodni Zakładów Drobiarskich w Verchowinie (w Czechosłowacji), silosów zbożowych we Francji, hali maszyn papierniczych w Izmirze, w Turcji, projekt urbanistyczny i architektoniczny związany z przesunięciem o 21 metrów kościoła pw. Narodzenia Najświętszej Marii Panny w Warszawie na Lesznie, projekt plebanii przy tym kościele, projekty warsztatów szkolnych w Zakładach dla Niewidomych w Laskach k. Warszawy (społecznie), kopuły kościoła księży Misjonarzy w Bydgoszczy, systemu zintegrowanych hal stalowych „Mostostal" - praca studialna, zbiorowa; zaprojektowanie znaku firmowego „Mostostalu".

Po przejściu na emeryturę zajął się wcześniej zaczętą działalnością publicystyczną i naukową, poświęconą głównie historii [[Armia Krajowa|Armii Krajowej]] w [[Powiat grójecki|powiecie grójeckim]] oraz przeszłości rodzinnego miasta i biografiom grójczan i Grójecczan. Z tego zakresu opublikował:

* ''Dawne poczty polskie - z Warszawy do Grójca'', „Ziemia” 1957, nr 7;
* ''Aneks do nocy bohaterów. Okupacyjny kapitan Kloss'' [o [[Maciej Gabała|Macieju Gabale]]], „Odrodzenie” 1989, nr 20;
* ''Okupacja i konspiracja w [[Obwód Grójec Armii Krajowej|Obwodzie AK Grójec-„Głuszec”]] w latach 1939-1945'', Warszawa 1989;
* Jan Warnke, ''Przeżyłem własną śmierć'', opr. Henryk Świderski, „Kierunki” 1990, nr 1;
* ''Godni naszej pamięci. Dionizy Rusek Wolski ostatni komendant [[Obwód Grójec Armii Krajowej|Obwodu AK „Głuszec”-Grójec]]'', „Słowo Powszechne” 1990, nr 190, s. 5;
* ''Obwód „Głuszec”. Jeden z 275'', „Polska Zbrojna” 1992, nr 32/374, s. 14-16;
* ''Armia Krajowa w Obwodzie Grójec-„Głuszec”.'' Warszawa 1993 (s. 367), wyd. 2 zmienione;
* ''Ucieczka z obozu'' [w Oświęcimiu Henryka Kwiatkowskiego], [we współpracy z Tadeuszem Kościuszko], „Moja Rodzina” 1997, nr 2, s. 12-13;
* ''Dom pod Matką Boską'' [o Wiktorze Hłasko z [[Kociszew|Kociszewa]] pod Grójcem], „Moja Rodzina” 1997, nr 3, s. 12-13;
* ''Cmentarz „Stary” w Grójcu'', „Barbakan” 1997, nr 23, s. 62-66;
* ''Służył Bogu i Ojczyźnie'' [ks. Bolesław Stefański], „Moja Rodzina” 1998, nr 5, s. 12-13;
* ''Piotr Skarga, jego rodzina i miejsce urodzenia'', „Barbakan” 1998, nr 24, s. 7-12;
* ''Funkcjonariusze policji polskiej „granatowej” i kryminalnej w powiecie grójeckim w latach 1939-1945 w służbie Armii Krajowej'', Grójec 1999 (s. 22);
* ''Kościół na Mazowszu'' [w Grójcu], „Moja Rodzina” 1999, nr 10, s.12-13;
* ''Zabytkowe chrzcielnice w kościele św. Mikołaja w Grójcu'', „Barbakan” 2001, nr 34/35, s. 23-24;
* ''Pożegnanie. Jan Franciszek Warnke'', „Gazeta Wyborcza”, dodatek „Gazeta Stołeczna” 2004, 2326: 7 października, s. 9;
* ''List do Redakcji'' „Spotkania z Zabytkami” 2005, nr 1.

Niektóre z prac Henryka Świderskiego napisane zostały na podstawie źródeł drukowanych i archiwalnych, z zachowaniem rygorów pracy naukowej, z dbałością o dokumentacyjny walor tekstu, który ponadto wyróżnia się przejrzystością wykładu i wyważonymi sądami, wszystkie zaś popularyzują rzetelną wiedzę o przeszłości Grójeckiego.

Opublikowana w 1989 roku książka Henryka Świderskiego o Armii Krajowej w Grójeckiem zapoczątkowała powojenne studia o tym terytorium oraz zaowocowała znaczną liczbą lokalnych inicjatyw. Jako członek Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej wykonał projekt i nadzorował wykonanie tablicy z brązu, upamiętniającej poległych i zmarłych żołnierzy [[Obwód Grójec Armii Krajowej|Armii Krajowej Obwodu „Głuszec"]], umieszczonej w [[Kościół św. Mikołaja Biskupa w Grójcu|kościele pw. św. Mikołaja w Grójcu]].

W 1951 roku ożenił się z Jadwigą Białoskórską, studentką farmacji Akademii Medycznej, z którą ma syna, Piotra (ur. 1971), absolwenta Wydziału Finansów i Statystyki Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie. Za osiągnięcia w pracy zawodowej wyróżniony został m.in.: Srebrną Odznaką Zasłużonego Metalowca (1969), Srebrnym Krzyżem Zasługi (1972), Złotą Odznaką Zasłużonego Mostostalowca (1973), Złotą Odznaką Zasłużony dla Budownictwa (1974, 1977).

Henryk Świderski zmarł nagle 28 października 2017 w wieku 89 lat. Został pochowany 6 listopada 2017 w grobie rodzinnym na Powązkach (kwatera 211-3-1).

== Bibliografia ==
[[Kategoria:Historycy]]
{{DEFAULTSORT:Świderski, Henryk}}