Bolesław Pietrzak - Historia wersji

Admin o 22:30, 13 sty 2025

2025-01-13T22:30:35Z

Admin o 08:48, 20 lip 2024

2024-07-20T08:48:14Z

← poprzednia wersja		Wersja z 10:48, 20 lip 2024
Linia 1:		Linia 1:
	'''Bolesław Pietrzak''' (ur. 12 ~~listopada~~ 1899 w [[Janówek\|Janówku]], zm. 22 października 1976 w [[Warszawa\|Warszawie]]) – poseł do Krajowej Rady Narodowej i do Sejmu Ustawodawczego, pamiętnikarz, rolnik, działacz radykalnego ruchu ludowego, spółdzielczego i gospodarczego.		'''Bolesław Pietrzak''' (ur. 12 września 1899 w [[Janówek\|Janówku]], zm. 22 października 1976 w [[Warszawa\|Warszawie]]) – poseł do Krajowej Rady Narodowej i do Sejmu Ustawodawczego, pamiętnikarz, rolnik, działacz radykalnego ruchu ludowego, spółdzielczego i gospodarczego.

	== Życiorys ==		== Życiorys ==
	Urodził się 12 ~~listopada~~ 1899 w [[Janówek\|Janówku]] koło [[Grójec\|Grójca]] (3 km od miasta), w ubogiej wielodzietnej rodzinie chłopskiej (jedenaścioro dzieci), syn Józefa (~~1855-1921~~) i Katarzyny z Dalbów (~~1863-1928~~) ze wsi [[Lesznowola]]. Do szkoły elementarnej chodził w [[Grójec\|Grójcu]] i [[Worów\|Worowie]], a ukończył ją ucząc się prywatnie w [[Grójec\|Grójcu]]. W 1912 wstąpił do drugiej klasy Szkoły 8-klasowej Męskiej z Kursem Gimnazjalnym Włodzimierza Włodarskiego w Grójcu. Edukacja jego na skutek wybuchu I wojny światowej zakończyła się po otrzymaniu promocji do klasy czwartej.		Urodził się 12 września 1899 w [[Janówek\|Janówku]] koło [[Grójec\|Grójca]] (3 km od miasta), w ubogiej wielodzietnej rodzinie chłopskiej (jedenaścioro dzieci), syn Józefa (1855–1921) i Katarzyny z Dalbów (1863–1928) ze wsi [[Lesznowola]]. Do szkoły elementarnej chodził w [[Grójec\|Grójcu]] i [[Worów\|Worowie]], a ukończył ją ucząc się prywatnie w [[Grójec\|Grójcu]]. W 1912 wstąpił do drugiej klasy Szkoły 8-klasowej Męskiej z Kursem Gimnazjalnym Włodzimierza Włodarskiego w Grójcu. Edukacja jego na skutek wybuchu I wojny światowej zakończyła się po otrzymaniu promocji do klasy czwartej.

	Dalszą wiedzę zdobywał w drodze samokształcenia. W 1919 powołany został do wojska. Służył w I Pułku Straży Granicznej w Łomży i Grajewie. Wziął udział w wojnie polsko-radzieckiej i razem z około 1500 żołnierzami dostał się do niewoli, skąd po 5 miesiącach wrócił w lipcu 1921 i po „kwarantannie ~~politycznej“~~ w Dęblinie, służbę wojskową dokończył w Rejonowej Komendzie Uzupełnień w Grójcu. W okolicach Grajewa nie ze swej woli zetknął się z Feliksem Kotnem (~~1884-1941~~), a nad jeziorem Siennoż koło Moskwy z Feliksem Dzierżyńskim (~~1877-1926~~) i Włodzimierzem Iljiczem Leninem (~~1870-1924~~).		Dalszą wiedzę zdobywał w drodze samokształcenia. W 1919 powołany został do wojska. Służył w I Pułku Straży Granicznej w Łomży i Grajewie. Wziął udział w wojnie polsko-radzieckiej i razem z około 1500 żołnierzami dostał się do niewoli, skąd po 5 miesiącach wrócił w lipcu 1921 i po „kwarantannie politycznej” w Dęblinie, służbę wojskową dokończył w Rejonowej Komendzie Uzupełnień w Grójcu. W okolicach Grajewa nie ze swej woli zetknął się z Feliksem Kotnem (1884–1941), a nad jeziorem Siennoż koło Moskwy z Feliksem Dzierżyńskim (1877–1926) i Włodzimierzem Iljiczem Leninem (1870–1924).

	Po ukończeniu służby wojskowej osiadł na gospodarstwie rolnym rodziców w [[Janówek\|Janówku]]. W 1923 wstąpił do [[Polskie Stronnictwo Ludowe\|Polskiego Stronnictwa Ludowego]] (PSL) ~~„Wyzwolenie“~~, w 1925 roku przeszedł w szeregi [[Niezależna Partia Chłopska\|Niezależnej Partii Chłopskiej]], a po jej zdelegalizowaniu (1927) działał w [[Zjednoczenie Lewicy Chłopskiej „Samopomoc“\|Zjednoczeniu Lewicy Chłopskiej ~~„Samopomoc“~~]] (~~1928-1931~~). Po zjednoczeniu ruchu ludowego, od 1931 należał do [[Stronnictwo Ludowe\|Stronnictwa Ludowego]] (SL). Od 1932 roku do marca 1939 był wiceprzewodniczącym Zarządu Powiatowego ~~(ZP)~~ Stronnictwa Ludowego w Grójcu, w 1932 - członkiem Wojewódzkiego Komitetu Strajkowego w Warszawie, w 1935 został skarbnikiem Zarządu Wojewódzkiego ~~(ZW)~~ Stronnictwa Ludowego, w 1939 wybrano go prezesem Zarządu Powiatowego Stronnictwa Ludowego w Grójcu. Był współzałożycielem lokalnej Spółdzielni Spożywców ~~„Wieśniak“~~ (1935), członkiem jej Zarządu, od 1939 członkiem Rady Nadzorczej, prezesem Kółka Rolniczego w [[Janówek\|Janówku]] (np. 1937/1938), wiceprezesem Okręgowego Towarzystwa Organizacji i Kolek Rolniczych w Grójcu (np. ~~1937-1938~~). W 1935 wybrany został członkiem Rady Nadzorczej [[Bank Spółdzielczy w Grójcu\|Banku Spółdzielczego w Grójcu]]. W międzywojniu brał czynny udział w kampaniach wyborczych do sejmu, senatu i samorządu lokalnego. Organizował lub współorganizował wiece, manifestacje, prelekcje (np. Ireny Kosmowskiej, ~~1879-1945~~), uczestniczył w zebraniach Stronnictwa Ludowego na wsiach, w gminnych i powiatowych uroczystościach Święta Ludowego.		Po ukończeniu służby wojskowej osiadł na gospodarstwie rolnym rodziców w [[Janówek\|Janówku]]. W 1923 wstąpił do [[Polskie Stronnictwo Ludowe\|Polskiego Stronnictwa Ludowego]] (PSL) „Wyzwolenie”, w 1925 roku przeszedł w szeregi [[Niezależna Partia Chłopska\|Niezależnej Partii Chłopskiej]], a po jej zdelegalizowaniu (1927) działał w [[Zjednoczenie Lewicy Chłopskiej „Samopomoc“\|Zjednoczeniu Lewicy Chłopskiej „Samopomoc”]] (1928–1931). Po zjednoczeniu ruchu ludowego, od 1931 należał do [[Stronnictwo Ludowe\|Stronnictwa Ludowego]] (SL). Od 1932 roku do marca 1939 był wiceprzewodniczącym Zarządu Powiatowego Stronnictwa Ludowego w Grójcu, w 1932 – członkiem Wojewódzkiego Komitetu Strajkowego w Warszawie, w 1935 został skarbnikiem Zarządu Wojewódzkiego Stronnictwa Ludowego, w 1939 wybrano go prezesem Zarządu Powiatowego Stronnictwa Ludowego w Grójcu. Był współzałożycielem lokalnej Spółdzielni Spożywców „Wieśniak” (1935), członkiem jej Zarządu, od 1939 członkiem Rady Nadzorczej, prezesem Kółka Rolniczego w [[Janówek\|Janówku]] (np. 1937/1938), wiceprezesem Okręgowego Towarzystwa Organizacji i Kolek Rolniczych w Grójcu (np. 1937–1938). W 1935 wybrany został członkiem Rady Nadzorczej [[Bank Spółdzielczy w Grójcu\|Banku Spółdzielczego w Grójcu]]. W międzywojniu brał czynny udział w kampaniach wyborczych do sejmu, senatu i samorządu lokalnego. Organizował lub współorganizował wiece, manifestacje, prelekcje (np. Ireny Kosmowskiej, 1879–1945), uczestniczył w zebraniach Stronnictwa Ludowego na wsiach, w gminnych i powiatowych uroczystościach Święta Ludowego.

	W międzywojniu współpracował z [[Mieczysław Chruścielewski\|Mieczysławem Chruścielewskim]] (~~1899-1976~~) z [[Grójec\|Grójca]], adwokatem, działaczem PSL, SL oraz ruchu spółdzielczego, w 1934 bronił Pietrzaka w procesie politycznym.		W międzywojniu współpracował z [[Mieczysław Chruścielewski\|Mieczysławem Chruścielewskim]] (1899–1976) z [[Grójec\|Grójca]], adwokatem, działaczem PSL, SL oraz ruchu spółdzielczego, w 1934 bronił Pietrzaka w procesie politycznym.

	W czasie, gdy Związek Walki Zbrojnej/Armia Krajowa, a później SL organizowały konspirację polityczną i zbrojną ze względu na jego lewicowe, komunizujące poglądy, nie zaproponowano mu współudziału w tej działalności. Podczas okupacji niemieckiej ~~1939-1945~~ w domu jego ukonstytuował się zarząd powiatowy tajnej, konspiracyjnej lewicowej grupy „Sierp i ~~Młot"~~. Po utworzeniu [[Polska Partia Robotnicza\|Polskiej Partii Robotniczej]] współdziałał w tworzeniu terenowych struktur partii i [[Gwardia Ludowa\|Gwardii Ludowej]] oraz Armii Ludowej, których był członkiem. Brał udział w antyniemieckiej dywersji (m.in. w ścinaniu słupów). Na tajnym zjeździe działaczy chłopskich, odbytym w Warszawie w dniach ~~21-24~~ lutego 1944 wszedł w skład Zarządu Głównego Stronnictwa Ludowego - „Wola ~~Ludu“~~ oraz został członkiem prezydium konspiracyjnej Wojewódzkiej Rady Narodowej w Warszawie. Używał ps. ~~„Ignac“~~.		W czasie, gdy Związek Walki Zbrojnej/Armia Krajowa, a później SL organizowały konspirację polityczną i zbrojną ze względu na jego lewicowe, komunizujące poglądy, nie zaproponowano mu współudziału w tej działalności. Podczas okupacji niemieckiej 1939–1945 w domu jego ukonstytuował się zarząd powiatowy tajnej, konspiracyjnej lewicowej grupy „Sierp i Młot”. Po utworzeniu [[Polska Partia Robotnicza\|Polskiej Partii Robotniczej]] współdziałał w tworzeniu terenowych struktur partii i [[Gwardia Ludowa\|Gwardii Ludowej]] oraz Armii Ludowej, których był członkiem. Brał udział w antyniemieckiej dywersji (m.in. w ścinaniu słupów). Na tajnym zjeździe działaczy chłopskich, odbytym w Warszawie w dniach 21–24 lutego 1944 wszedł w skład Zarządu Głównego Stronnictwa Ludowego - „Wola Ludu” oraz został członkiem prezydium konspiracyjnej Wojewódzkiej Rady Narodowej w Warszawie. Używał ps. „Ignac”.

	Po wyzwoleniu Polski spod okupacji niemieckiej, w latach ~~1945-1946~~ był posłem do Krajowej Rady Narodowej, a następnie posłem na Sejm Ustawodawczy z okręgu nr 4: Przasnysz (~~1947-1952~~): w Sejmie był zastępcą członka Komisji Morskiej i Handlu Zagranicznego, potem zastępcą członka Komisji Leśnictwa, członka Komisji Konstytucyjnej. W latach ~~1945-1947~~ pełnił funkcję starosty powiatu grójeckiego, prezesa Zarządu Powiatowego Stronnictwa Ludowego (~~1946-1947~~), I wiceprezesa Zarządu Wojewódzkiego Stronnictwa Ludowego w Warszawie (~~1946-1947~~), a w 1948 - prezesa. Ponadto we władzach centralnych Stronnictwa Ludowego był członkiem: Rady Naczelnej (~~1945-1949~~), Głównego Sądu Partyjnego (1946), Sekretariatu Naczelnego Komitetu Wykonawczego ~~(NKW)~~, w latach ~~1947-1949~~ kierownikiem Wydziału Gospodarczego (~~1947-1949~~), członkiem Głównej Komisji Rewizyjnej (~~1948-1949~~). W 1956 wybrano go zastępcą członka Naczelnego Komitetu ~~(NK)~~ Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego (ZSL). W latach ~~1959-1964~~ był członkiem Prezydium Głównej Komisji Rewizyjnej ZSL, od IV Kongresu Stronnictwa członkiem Głównego Sądu Partyjnego ZSL. W latach ~~1950-1952~~ pracował w Wydziale Ekonomiczno-Rolnym ~~NKW~~ ZSL, w 1952 był wiceprezesem Wojewódzkiego Komitetu Wykonawczego ZSL w Warszawie. 15 listopada 1952 r. przeszedł na emeryturę.		Po wyzwoleniu Polski spod okupacji niemieckiej, w latach 1945–1946 był posłem do Krajowej Rady Narodowej, a następnie posłem na Sejm Ustawodawczy z okręgu nr 4: Przasnysz (1947–1952): w Sejmie był zastępcą członka Komisji Morskiej i Handlu Zagranicznego, potem zastępcą członka Komisji Leśnictwa, członka Komisji Konstytucyjnej. W latach 1945–1947 pełnił funkcję starosty powiatu grójeckiego, prezesa Zarządu Powiatowego Stronnictwa Ludowego (1946–1947), I wiceprezesa Zarządu Wojewódzkiego Stronnictwa Ludowego w Warszawie (1946–1947), a w 1948 – prezesa. Ponadto we władzach centralnych Stronnictwa Ludowego był członkiem: Rady Naczelnej (1945–1949), Głównego Sądu Partyjnego (1946), Sekretariatu Naczelnego Komitetu Wykonawczego, w latach 1947–1949 kierownikiem Wydziału Gospodarczego (1947–1949), członkiem Głównej Komisji Rewizyjnej (1948–1949). W 1956 wybrano go zastępcą członka Naczelnego Komitetu Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego (ZSL). W latach 1959–1964 był członkiem Prezydium Głównej Komisji Rewizyjnej ZSL, od IV Kongresu Stronnictwa członkiem Głównego Sądu Partyjnego ZSL. W latach 1950–1952 pracował w Wydziale Ekonomiczno-Rolnym Naczelnego Komitetu Wykonawczego ZSL, w 1952 był wiceprezesem Wojewódzkiego Komitetu Wykonawczego ZSL w Warszawie. 15 listopada 1952 r. przeszedł na emeryturę.

	W latach jego aktywności politycznej gospodarstwo w [[Janówek\|Janówku]] prowadziła żona z dziećmi. W 1951 przekazała obowiązki synowej i wyjechała do Warszawy, do męża.		W latach jego aktywności politycznej gospodarstwo w [[Janówek\|Janówku]] prowadziła żona z dziećmi. W 1951 przekazała obowiązki synowej i wyjechała do Warszawy, do męża.
Linia 18:		Linia 18:
	W 1971 wydał tom wspomnień ''Czerwony kwiat koniczyny'', w których przedstawił zmagania radykalnej części ruchu ludowego o przemiany w życiu społecznym i politycznym w kraju i w Grójeckiem. Za aktywną pracę zawodową, społeczną i polityczną odznaczony został m.in.: Krzyżem Orderu Odrodzenia Polski, Orderem Sztandaru Pracy I klasy, Krzyżem Partyzanckim.		W 1971 wydał tom wspomnień ''Czerwony kwiat koniczyny'', w których przedstawił zmagania radykalnej części ruchu ludowego o przemiany w życiu społecznym i politycznym w kraju i w Grójeckiem. Za aktywną pracę zawodową, społeczną i polityczną odznaczony został m.in.: Krzyżem Orderu Odrodzenia Polski, Orderem Sztandaru Pracy I klasy, Krzyżem Partyzanckim.

	27 listopada 1922 zawarł związek małżeński z Marią Apolonią Zych ze wsi Nadołek (gmina Konie), z którą miał troje dzieci: Tadeusza (ur. 1924), Janinę (ur 1926, za Romanem Rupiewiczem), Alinę (ur. 1935, za dziennikarzem Lechosławem Janowiczem). Zmarł 22 października 1976 w Warszawie, pochowany został na cmentarzu w Grójcu.		27 listopada 1922 zawarł związek małżeński z Marią Apolonią Zych ze wsi Nadołek (gmina Konie), z którą miał troje dzieci: Tadeusza (ur. 1924), Janinę (ur 1926, za Romanem Rupiewiczem), Alinę (ur. 1935, za dziennikarzem Lechosławem Janowiczem). Zmarł 22 października 1976 w Warszawie, pochowany został na [[Cmentarz parafialny („stary”) w Grójcu\|cmentarzu w Grójcu]].

	== Przypisy ==		== Przypisy ==
Linia 24:		Linia 24:
	== Bibliografia ==		== Bibliografia ==

			* Zofia Romanowska, ''Pietrzak Bolesław'', [w:] ''Słownik wiedzy o Grójeckiem – zeszyt siódmy'', Towarzystwo Literackie im. Adama Mickiewicza – oddział w Grójcu, 1998, s. 71–74 – na podstawie źródeł:
			* ''Sprawozdanie Okręgowego Towarzystwa Organizacji i Kółek Rolniczych za okres 1936-1938'' (Grójec 1938), s. 1, 2 (Wyd. powielane);
			* ''Do wszystkich wyborców'', Warszawa 1947. Tu życiorysy kandydatów na posłów;
			* ''Kandydaci Frontu Narodowego do Sejmu PRL''. Okręg 30. [b.m.w.]. Życiorysy;
			* Antoni Korzycki, ''SL - Wola Ludu'', Warszawa 1965, s. 159-162. Tu ustęp: Bolesław Pietrzak, ''Z buntu myśli rodzi się walka i zwycięstwo'';
			* Ryszard Halaba, ''Stronnictwo Ludowe 1944-1946'', Warszawa 1966, s. 28, 80, 232, 236, 238, 239, 241;
			* Stanisław Giza, ''Programy stronnictw ludowych'', Warszawa 1969, s. 634, 638, 641-643, 664, 667;
			* Zygmunt Hemmerling, ''Z dziejów ruchu ludowego na Mazowszu w latach 1931-1935'', „Rocznik Dziejów Ruchu Ludowego” 1972, nr 14, s. 60;
			* Bolesław Monkiewicz i [[Wacław Pawlak]], ''Sto lat Banku Spółdzielczego im. Stefczyka w Grójcu 1873-1973'', Grójec 1974, s. 43;
			* Antoni Korzycki, ''Ciężkie lata. Wspomnienia'', Warszawa 1978, fot. s. 116;
			* Janusz Gmitruk, ''Wykaz wojewódzkich i powiatowych władz stronnictw ludowych'' w: ''Ruch ludowy na Mazowszu, Kurpiach i Podlasiu''. Red. nauk. Aleksander Łuczak, Warszawa 1978, s. 402-404, 416, 417, 422;
			* Polski Słownik Biograficzny, t. 26: 1981, s. 188-189 (Jan Nowak);
			* ''50 lat Powszechnej Spółdzielni Spożywców w Grójcu'', Grójec 1985, s. 3, 11;
			* ''Słownik biograficzny działaczy ruchu ludowego. Makieta'', Warszawa 1989, s. 318-319, fot.;
			* [Nekrolog] „Życie Warszawy” 1976, nr 256.
	{{DEFAULTSORT:Pietrzak, Bolesław}}		{{DEFAULTSORT:Pietrzak, Bolesław}}
	[[Kategoria:Rolnicy]]		[[Kategoria:Rolnicy]]
	[[Kategoria:Politycy]]		[[Kategoria:Politycy]]

Admin o 20:51, 23 lut 2024

2024-02-23T20:51:34Z

← poprzednia wersja		Wersja z 22:51, 23 lut 2024
Linia 24:		Linia 24:
	== Bibliografia ==		== Bibliografia ==

			{{DEFAULTSORT:Pietrzak, Bolesław}}
	[[Kategoria:Rolnicy]]		[[Kategoria:Rolnicy]]
	[[Kategoria:Politycy]]		[[Kategoria:Politycy]]

Admin o 20:13, 23 lut 2024

2024-02-23T20:13:43Z

← poprzednia wersja		Wersja z 22:13, 23 lut 2024
Linia 23:		Linia 23:

	== Bibliografia ==		== Bibliografia ==

			[[Kategoria:Rolnicy]]
			[[Kategoria:Politycy]]

Admin: Utworzono nową stronę "'''Bolesław Pietrzak''' (ur. 12 listopada 1899 w Janówku, zm. 22 października 1976 w Warszawie) – poseł do Krajowej Rady Narodowej i do Sejmu Ustawodawczego, pamiętnikarz, rolnik, działacz radykalnego ruchu ludowego, spółdzielczego i gospodarczego. == Życiorys == Urodził się 12 listopada 1899 w Janówku koło Grójca (3 km od miasta), w ubogiej wielodzietnej rodzinie chłopskiej (jedenaścioro dzieci)…"

2024-02-22T22:04:02Z

Utworzono nową stronę "'''Bolesław Pietrzak''' (ur. 12 listopada 1899 w Janówku, zm. 22 października 1976 w Warszawie) – poseł do Krajowej Rady Narodowej i do Sejmu Ustawodawczego, pamiętnikarz, rolnik, działacz radykalnego ruchu ludowego, spółdzielczego i gospodarczego. == Życiorys == Urodził się 12 listopada 1899 w Janówku koło Grójca (3 km od miasta), w ubogiej wielodzietnej rodzinie chłopskiej (jedenaścioro dzieci)…"

Nowa strona

'''Bolesław Pietrzak''' (ur. 12 listopada 1899 w [[Janówek|Janówku]], zm. 22 października 1976 w [[Warszawa|Warszawie]]) – poseł do Krajowej Rady Narodowej i do Sejmu Ustawodawczego, pamiętnikarz, rolnik, działacz radykalnego ruchu ludowego, spółdzielczego i gospodarczego.

== Życiorys ==
Urodził się 12 listopada 1899 w [[Janówek|Janówku]] koło [[Grójec|Grójca]] (3 km od miasta), w ubogiej wielodzietnej rodzinie chłopskiej (jedenaścioro dzieci), syn Józefa (1855-1921) i Katarzyny z Dalbów (1863-1928) ze wsi [[Lesznowola]]. Do szkoły elementarnej chodził w [[Grójec|Grójcu]] i [[Worów|Worowie]], a ukończył ją ucząc się prywatnie w [[Grójec|Grójcu]]. W 1912 wstąpił do drugiej klasy Szkoły 8-klasowej Męskiej z Kursem Gimnazjalnym Włodzimierza Włodarskiego w Grójcu. Edukacja jego na skutek wybuchu I wojny światowej zakończyła się po otrzymaniu promocji do klasy czwartej.

Dalszą wiedzę zdobywał w drodze samokształcenia. W 1919 powołany został do wojska. Służył w I Pułku Straży Granicznej w Łomży i Grajewie. Wziął udział w wojnie polsko-radzieckiej i razem z około 1500 żołnierzami dostał się do niewoli, skąd po 5 miesiącach wrócił w lipcu 1921 i po „kwarantannie politycznej“ w Dęblinie, służbę wojskową dokończył w Rejonowej Komendzie Uzupełnień w Grójcu. W okolicach Grajewa nie ze swej woli zetknął się z Feliksem Kotnem (1884-1941), a nad jeziorem Siennoż koło Moskwy z Feliksem Dzierżyńskim (1877-1926) i Włodzimierzem Iljiczem Leninem (1870-1924).

Po ukończeniu służby wojskowej osiadł na gospodarstwie rolnym rodziców w [[Janówek|Janówku]]. W 1923 wstąpił do [[Polskie Stronnictwo Ludowe|Polskiego Stronnictwa Ludowego]] (PSL) „Wyzwolenie“, w 1925 roku przeszedł w szeregi [[Niezależna Partia Chłopska|Niezależnej Partii Chłopskiej]], a po jej zdelegalizowaniu (1927) działał w [[Zjednoczenie Lewicy Chłopskiej „Samopomoc“|Zjednoczeniu Lewicy Chłopskiej „Samopomoc“]] (1928-1931). Po zjednoczeniu ruchu ludowego, od 1931 należał do [[Stronnictwo Ludowe|Stronnictwa Ludowego]] (SL). Od 1932 roku do marca 1939 był wiceprzewodniczącym Zarządu Powiatowego (ZP) Stronnictwa Ludowego w Grójcu, w 1932 - członkiem Wojewódzkiego Komitetu Strajkowego w Warszawie, w 1935 został skarbnikiem Zarządu Wojewódzkiego (ZW) Stronnictwa Ludowego, w 1939 wybrano go prezesem Zarządu Powiatowego Stronnictwa Ludowego w Grójcu. Był współzałożycielem lokalnej Spółdzielni Spożywców „Wieśniak“ (1935), członkiem jej Zarządu, od 1939 członkiem Rady Nadzorczej, prezesem Kółka Rolniczego w [[Janówek|Janówku]] (np. 1937/1938), wiceprezesem Okręgowego Towarzystwa Organizacji i Kolek Rolniczych w Grójcu (np. 1937-1938). W 1935 wybrany został członkiem Rady Nadzorczej [[Bank Spółdzielczy w Grójcu|Banku Spółdzielczego w Grójcu]]. W międzywojniu brał czynny udział w kampaniach wyborczych do sejmu, senatu i samorządu lokalnego. Organizował lub współorganizował wiece, manifestacje, prelekcje (np. Ireny Kosmowskiej, 1879-1945), uczestniczył w zebraniach Stronnictwa Ludowego na wsiach, w gminnych i powiatowych uroczystościach Święta Ludowego.

W międzywojniu współpracował z [[Mieczysław Chruścielewski|Mieczysławem Chruścielewskim]] (1899-1976) z [[Grójec|Grójca]], adwokatem, działaczem PSL, SL oraz ruchu spółdzielczego, w 1934 bronił Pietrzaka w procesie politycznym.

W czasie, gdy Związek Walki Zbrojnej/Armia Krajowa, a później SL organizowały konspirację polityczną i zbrojną ze względu na jego lewicowe, komunizujące poglądy, nie zaproponowano mu współudziału w tej działalności. Podczas okupacji niemieckiej 1939-1945 w domu jego ukonstytuował się zarząd powiatowy tajnej, konspiracyjnej lewicowej grupy „Sierp i Młot". Po utworzeniu [[Polska Partia Robotnicza|Polskiej Partii Robotniczej]] współdziałał w tworzeniu terenowych struktur partii i [[Gwardia Ludowa|Gwardii Ludowej]] oraz Armii Ludowej, których był członkiem. Brał udział w antyniemieckiej dywersji (m.in. w ścinaniu słupów). Na tajnym zjeździe działaczy chłopskich, odbytym w Warszawie w dniach 21-24 lutego 1944 wszedł w skład Zarządu Głównego Stronnictwa Ludowego - „Wola Ludu“ oraz został członkiem prezydium konspiracyjnej Wojewódzkiej Rady Narodowej w Warszawie. Używał ps. „Ignac“.

Po wyzwoleniu Polski spod okupacji niemieckiej, w latach 1945-1946 był posłem do Krajowej Rady Narodowej, a następnie posłem na Sejm Ustawodawczy z okręgu nr 4: Przasnysz (1947-1952): w Sejmie był zastępcą członka Komisji Morskiej i Handlu Zagranicznego, potem zastępcą członka Komisji Leśnictwa, członka Komisji Konstytucyjnej. W latach 1945-1947 pełnił funkcję starosty powiatu grójeckiego, prezesa Zarządu Powiatowego Stronnictwa Ludowego (1946-1947), I wiceprezesa Zarządu Wojewódzkiego Stronnictwa Ludowego w Warszawie (1946-1947), a w 1948 - prezesa. Ponadto we władzach centralnych Stronnictwa Ludowego był członkiem: Rady Naczelnej (1945-1949), Głównego Sądu Partyjnego (1946), Sekretariatu Naczelnego Komitetu Wykonawczego (NKW), w latach 1947-1949 kierownikiem Wydziału Gospodarczego (1947-1949), członkiem Głównej Komisji Rewizyjnej (1948-1949). W 1956 wybrano go zastępcą członka Naczelnego Komitetu (NK) Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego (ZSL). W latach 1959-1964 był członkiem Prezydium Głównej Komisji Rewizyjnej ZSL, od IV Kongresu Stronnictwa członkiem Głównego Sądu Partyjnego ZSL. W latach 1950-1952 pracował w Wydziale Ekonomiczno-Rolnym NKW ZSL, w 1952 był wiceprezesem Wojewódzkiego Komitetu Wykonawczego ZSL w Warszawie. 15 listopada 1952 r. przeszedł na emeryturę.

W latach jego aktywności politycznej gospodarstwo w [[Janówek|Janówku]] prowadziła żona z dziećmi. W 1951 przekazała obowiązki synowej i wyjechała do Warszawy, do męża.

W 1971 wydał tom wspomnień ''Czerwony kwiat koniczyny'', w których przedstawił zmagania radykalnej części ruchu ludowego o przemiany w życiu społecznym i politycznym w kraju i w Grójeckiem. Za aktywną pracę zawodową, społeczną i polityczną odznaczony został m.in.: Krzyżem Orderu Odrodzenia Polski, Orderem Sztandaru Pracy I klasy, Krzyżem Partyzanckim.

27 listopada 1922 zawarł związek małżeński z Marią Apolonią Zych ze wsi Nadołek (gmina Konie), z którą miał troje dzieci: Tadeusza (ur. 1924), Janinę (ur 1926, za Romanem Rupiewiczem), Alinę (ur. 1935, za dziennikarzem Lechosławem Janowiczem). Zmarł 22 października 1976 w Warszawie, pochowany został na cmentarzu w Grójcu.

== Przypisy ==

== Bibliografia ==

← poprzednia wersja		Wersja z 00:30, 14 sty 2025
Linia 2:		Linia 2:

	== Życiorys ==		== Życiorys ==
	Urodził się 12 września 1899 w [[Janówek\|Janówku]] koło [[Grójec\|Grójca]] (3 km od miasta), w ubogiej wielodzietnej rodzinie chłopskiej (jedenaścioro dzieci), syn Józefa (1855–1921) i Katarzyny z Dalbów (1863–1928) ze wsi [[Lesznowola]]. Do szkoły elementarnej chodził w [[Grójec\|Grójcu]] i [[Worów\|Worowie]], a ukończył ją ucząc się prywatnie w [[Grójec\|Grójcu]]. W 1912 wstąpił do drugiej klasy Szkoły 8-klasowej Męskiej z Kursem Gimnazjalnym Włodzimierza Włodarskiego w Grójcu. Edukacja jego na skutek wybuchu I wojny światowej zakończyła się po otrzymaniu promocji do klasy czwartej.		Urodził się 12 września 1899 w [[Janówek\|Janówku]] koło [[Grójec\|Grójca]] (3 km od miasta), w ubogiej wielodzietnej rodzinie chłopskiej (jedenaścioro dzieci), syn Józefa (1855–1921) i Katarzyny z Dalbów (1863–1928) ze wsi [[Lesznowola]]. Do szkoły elementarnej chodził w [[Grójec\|Grójcu]] i [[Worów\|Worowie]], a ukończył ją ucząc się prywatnie w [[Grójec\|Grójcu]]. W 1912 wstąpił do drugiej klasy [[Liceum Ogólnokształcące im. Piotra Skargi w Grójcu\|Szkoły 8-klasowej Męskiej z Kursem Gimnazjalnym Włodzimierza Włodarskiego w Grójcu]]. Edukacja jego na skutek wybuchu I wojny światowej zakończyła się po otrzymaniu promocji do klasy czwartej.

	Dalszą wiedzę zdobywał w drodze samokształcenia. W 1919 powołany został do wojska. Służył w I Pułku Straży Granicznej w Łomży i Grajewie. Wziął udział w wojnie polsko-radzieckiej i razem z około 1500 żołnierzami dostał się do niewoli, skąd po 5 miesiącach wrócił w lipcu 1921 i po „kwarantannie politycznej” w Dęblinie, służbę wojskową dokończył w Rejonowej Komendzie Uzupełnień w Grójcu. W okolicach Grajewa nie ze swej woli zetknął się z Feliksem Kotnem (1884–1941), a nad jeziorem Siennoż koło Moskwy z Feliksem Dzierżyńskim (1877–1926) i Włodzimierzem Iljiczem Leninem (1870–1924).		Dalszą wiedzę zdobywał w drodze samokształcenia. W 1919 powołany został do wojska. Służył w I Pułku Straży Granicznej w Łomży i Grajewie. Wziął udział w wojnie polsko-radzieckiej i razem z około 1500 żołnierzami dostał się do niewoli, skąd po 5 miesiącach wrócił w lipcu 1921 i po „kwarantannie politycznej” w Dęblinie, służbę wojskową dokończył w Rejonowej Komendzie Uzupełnień w Grójcu. W okolicach Grajewa nie ze swej woli zetknął się z Feliksem Kotnem (1884–1941), a nad jeziorem Siennoż koło Moskwy z Feliksem Dzierżyńskim (1877–1926) i Włodzimierzem Iljiczem Leninem (1870–1924).

	Po ukończeniu służby wojskowej osiadł na gospodarstwie rolnym rodziców w [[Janówek\|Janówku]]. W 1923 wstąpił do [[Polskie Stronnictwo Ludowe\|Polskiego Stronnictwa Ludowego]] (PSL) „Wyzwolenie”, w 1925 roku przeszedł w szeregi [[Niezależna Partia Chłopska\|Niezależnej Partii Chłopskiej]], a po jej zdelegalizowaniu (1927) działał w [[Zjednoczenie Lewicy Chłopskiej ~~„Samopomoc“~~\|Zjednoczeniu Lewicy Chłopskiej „Samopomoc”]] (1928–1931). Po zjednoczeniu ruchu ludowego, od 1931 należał do [[Stronnictwo Ludowe\|Stronnictwa Ludowego]] (SL). Od 1932 roku do marca 1939 był wiceprzewodniczącym Zarządu Powiatowego Stronnictwa Ludowego w Grójcu, w 1932 – członkiem Wojewódzkiego Komitetu Strajkowego w Warszawie, w 1935 został skarbnikiem Zarządu Wojewódzkiego Stronnictwa Ludowego, w 1939 wybrano go prezesem Zarządu Powiatowego Stronnictwa Ludowego w Grójcu. Był współzałożycielem lokalnej Spółdzielni Spożywców „Wieśniak” (1935), członkiem jej Zarządu, od 1939 członkiem Rady Nadzorczej, prezesem Kółka Rolniczego w [[Janówek\|Janówku]] (np. 1937/1938), wiceprezesem Okręgowego Towarzystwa Organizacji i ~~Kolek~~ Rolniczych w Grójcu (np. 1937–1938). W 1935 wybrany został członkiem Rady Nadzorczej [[Bank Spółdzielczy w Grójcu\|Banku Spółdzielczego w Grójcu]]. W międzywojniu brał czynny udział w kampaniach wyborczych do sejmu, senatu i samorządu lokalnego. Organizował lub współorganizował wiece, manifestacje, prelekcje (np. Ireny Kosmowskiej, 1879–1945), uczestniczył w zebraniach Stronnictwa Ludowego na wsiach, w gminnych i powiatowych uroczystościach Święta Ludowego.		Po ukończeniu służby wojskowej osiadł na gospodarstwie rolnym rodziców w [[Janówek\|Janówku]]. W 1923 wstąpił do [[Polskie Stronnictwo Ludowe\|Polskiego Stronnictwa Ludowego]] (PSL) „Wyzwolenie”, w 1925 roku przeszedł w szeregi [[Niezależna Partia Chłopska\|Niezależnej Partii Chłopskiej]], a po jej zdelegalizowaniu (1927) działał w [[Zjednoczenie Lewicy Chłopskiej „Samopomoc”. Komitet Powiatowy w Grójcu\|Zjednoczeniu Lewicy Chłopskiej „Samopomoc”]] (1928–1931). Po zjednoczeniu ruchu ludowego, od 1931 należał do [[Stronnictwo Ludowe\|Stronnictwa Ludowego]] (SL). Od 1932 roku do marca 1939 był wiceprzewodniczącym Zarządu Powiatowego Stronnictwa Ludowego w Grójcu, w 1932 – członkiem Wojewódzkiego Komitetu Strajkowego w Warszawie, w 1935 został skarbnikiem Zarządu Wojewódzkiego Stronnictwa Ludowego, w 1939 wybrano go prezesem Zarządu Powiatowego Stronnictwa Ludowego w Grójcu. Był współzałożycielem lokalnej [[Spółdzielnia Spożywców „Wieśniak”\|Spółdzielni Spożywców „Wieśniak”]] (1935), członkiem jej Zarządu, od 1939 członkiem Rady Nadzorczej, prezesem Kółka Rolniczego w [[Janówek\|Janówku]] (np. 1937/1938), wiceprezesem Okręgowego Towarzystwa Organizacji i Kółek Rolniczych w Grójcu (np. 1937–1938). W 1935 wybrany został członkiem Rady Nadzorczej [[Bank Spółdzielczy w Grójcu\|Banku Spółdzielczego w Grójcu]]. W międzywojniu brał czynny udział w kampaniach wyborczych do sejmu, senatu i samorządu lokalnego. Organizował lub współorganizował wiece, manifestacje, prelekcje (np. Ireny Kosmowskiej, 1879–1945), uczestniczył w zebraniach Stronnictwa Ludowego na wsiach, w gminnych i powiatowych uroczystościach Święta Ludowego.

	W międzywojniu współpracował z [[Mieczysław Chruścielewski\|Mieczysławem Chruścielewskim]] (1899–1976) z [[Grójec\|Grójca]], adwokatem, działaczem PSL, SL oraz ruchu spółdzielczego, w 1934 bronił Pietrzaka w procesie politycznym.		W międzywojniu współpracował z [[Mieczysław Chruścielewski\|Mieczysławem Chruścielewskim]] (1899–1976) z [[Grójec\|Grójca]], adwokatem, działaczem PSL, SL oraz ruchu spółdzielczego, w 1934 bronił Pietrzaka w procesie politycznym.

	W czasie, gdy Związek Walki Zbrojnej/Armia Krajowa, a później SL organizowały konspirację polityczną i zbrojną ze względu na jego lewicowe, komunizujące poglądy, nie zaproponowano mu współudziału w tej działalności. Podczas okupacji niemieckiej 1939–1945 w domu jego ukonstytuował się zarząd powiatowy tajnej, konspiracyjnej lewicowej grupy „Sierp i Młot”. Po utworzeniu [[Polska Partia Robotnicza\|Polskiej Partii Robotniczej]] współdziałał w tworzeniu terenowych struktur partii i [[Gwardia Ludowa\|Gwardii Ludowej]] oraz Armii Ludowej, których był członkiem. Brał udział w antyniemieckiej dywersji (m.in. w ścinaniu słupów). Na tajnym zjeździe działaczy chłopskich, odbytym w Warszawie w dniach 21–24 lutego 1944 wszedł w skład Zarządu Głównego Stronnictwa Ludowego - „Wola Ludu” oraz został członkiem prezydium konspiracyjnej Wojewódzkiej Rady Narodowej w Warszawie. Używał ps. „Ignac”.		W czasie, gdy [[Armia Krajowa\|Związek Walki Zbrojnej/Armia Krajowa]], a później Stronnictwo Ludowe organizowały konspirację polityczną i zbrojną ze względu na jego lewicowe, komunizujące poglądy, nie zaproponowano mu współudziału w tej działalności. Podczas okupacji niemieckiej 1939–1945 w domu jego ukonstytuował się zarząd powiatowy tajnej, konspiracyjnej lewicowej grupy „Sierp i Młot”. Po utworzeniu [[Polska Partia Robotnicza\|Polskiej Partii Robotniczej]] współdziałał w tworzeniu terenowych struktur partii i [[Gwardia Ludowa\|Gwardii Ludowej]] oraz Armii Ludowej, których był członkiem. Brał udział w antyniemieckiej dywersji (m.in. w ścinaniu słupów). Na tajnym zjeździe działaczy chłopskich, odbytym w Warszawie w dniach 21–24 lutego 1944 wszedł w skład Zarządu Głównego Stronnictwa Ludowego - „Wola Ludu” oraz został członkiem prezydium konspiracyjnej Wojewódzkiej Rady Narodowej w Warszawie. Używał ps. „Ignac”.

	Po wyzwoleniu Polski spod okupacji niemieckiej, w latach 1945–1946 był posłem do Krajowej Rady Narodowej, a następnie posłem na Sejm Ustawodawczy z okręgu nr 4: Przasnysz (1947–1952): w Sejmie był zastępcą członka Komisji Morskiej i Handlu Zagranicznego, potem zastępcą członka Komisji Leśnictwa, członka Komisji Konstytucyjnej. W latach 1945–1947 pełnił funkcję starosty powiatu grójeckiego, prezesa Zarządu Powiatowego Stronnictwa Ludowego (1946–1947), I wiceprezesa Zarządu Wojewódzkiego Stronnictwa Ludowego w Warszawie (1946–1947), a w 1948 – prezesa. Ponadto we władzach centralnych Stronnictwa Ludowego był członkiem: Rady Naczelnej (1945–1949), Głównego Sądu Partyjnego (1946), Sekretariatu Naczelnego Komitetu Wykonawczego, w latach 1947–1949 kierownikiem Wydziału Gospodarczego (1947–1949), członkiem Głównej Komisji Rewizyjnej (1948–1949). W 1956 wybrano go zastępcą członka Naczelnego Komitetu Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego (ZSL). W latach 1959–1964 był członkiem Prezydium Głównej Komisji Rewizyjnej ZSL, od IV Kongresu Stronnictwa członkiem Głównego Sądu Partyjnego ZSL. W latach 1950–1952 pracował w Wydziale Ekonomiczno-Rolnym Naczelnego Komitetu Wykonawczego ZSL, w 1952 był wiceprezesem Wojewódzkiego Komitetu Wykonawczego ZSL w Warszawie. 15 listopada 1952 r. przeszedł na emeryturę.		Po wyzwoleniu Polski spod okupacji niemieckiej, w latach 1945–1946 był posłem do Krajowej Rady Narodowej, a następnie posłem na Sejm Ustawodawczy z okręgu nr 4: Przasnysz (1947–1952): w Sejmie był zastępcą członka Komisji Morskiej i Handlu Zagranicznego, potem zastępcą członka Komisji Leśnictwa, członka Komisji Konstytucyjnej. W latach 1945–1947 pełnił funkcję starosty [[Powiat grójecki\|powiatu grójeckiego]], prezesa Zarządu Powiatowego Stronnictwa Ludowego (1946–1947), I wiceprezesa Zarządu Wojewódzkiego Stronnictwa Ludowego w Warszawie (1946–1947), a w 1948 – prezesa. Ponadto we władzach centralnych Stronnictwa Ludowego był członkiem: Rady Naczelnej (1945–1949), Głównego Sądu Partyjnego (1946), Sekretariatu Naczelnego Komitetu Wykonawczego, w latach 1947–1949 kierownikiem Wydziału Gospodarczego (1947–1949), członkiem Głównej Komisji Rewizyjnej (1948–1949). W 1956 wybrano go zastępcą członka Naczelnego Komitetu Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego (ZSL). W latach 1959–1964 był członkiem Prezydium Głównej Komisji Rewizyjnej ZSL, od IV Kongresu Stronnictwa członkiem Głównego Sądu Partyjnego ZSL. W latach 1950–1952 pracował w Wydziale Ekonomiczno-Rolnym Naczelnego Komitetu Wykonawczego ZSL, w 1952 był wiceprezesem Wojewódzkiego Komitetu Wykonawczego ZSL w Warszawie. 15 listopada 1952 r. przeszedł na emeryturę.

	W latach jego aktywności politycznej gospodarstwo w [[Janówek\|Janówku]] prowadziła żona z dziećmi. W 1951 przekazała obowiązki synowej i wyjechała do Warszawy, do męża.		W latach jego aktywności politycznej gospodarstwo w [[Janówek\|Janówku]] prowadziła żona z dziećmi. W 1951 przekazała obowiązki synowej i wyjechała do Warszawy, do męża.
Linia 18:		Linia 18:
	W 1971 wydał tom wspomnień ''Czerwony kwiat koniczyny'', w których przedstawił zmagania radykalnej części ruchu ludowego o przemiany w życiu społecznym i politycznym w kraju i w Grójeckiem. Za aktywną pracę zawodową, społeczną i polityczną odznaczony został m.in.: Krzyżem Orderu Odrodzenia Polski, Orderem Sztandaru Pracy I klasy, Krzyżem Partyzanckim.		W 1971 wydał tom wspomnień ''Czerwony kwiat koniczyny'', w których przedstawił zmagania radykalnej części ruchu ludowego o przemiany w życiu społecznym i politycznym w kraju i w Grójeckiem. Za aktywną pracę zawodową, społeczną i polityczną odznaczony został m.in.: Krzyżem Orderu Odrodzenia Polski, Orderem Sztandaru Pracy I klasy, Krzyżem Partyzanckim.

	27 listopada 1922 zawarł związek małżeński z Marią Apolonią Zych ze wsi Nadołek (gmina Konie), z którą miał troje dzieci: Tadeusza (ur. 1924), Janinę (ur 1926, za Romanem Rupiewiczem), Alinę (ur. 1935, za dziennikarzem Lechosławem Janowiczem). Zmarł 22 października 1976 w Warszawie, pochowany został na [[Cmentarz parafialny („stary”) w Grójcu\|cmentarzu w Grójcu]].		27 listopada 1922 zawarł związek małżeński z Marią Apolonią Zych ze wsi [[Nadołek]] (gmina Konie), z którą miał troje dzieci: Tadeusza (ur. 1924), Janinę (ur 1926, za Romanem Rupiewiczem), Alinę (ur. 1935, za dziennikarzem Lechosławem Janowiczem). Zmarł 22 października 1976 w Warszawie, pochowany został na [[Cmentarz parafialny („stary”) w Grójcu\|cmentarzu w Grójcu]].

	~~== Przypisy ==~~

	== Bibliografia ==		== Bibliografia ==