1806
edycji
Władysław Feliks Kamiński: Różnice pomiędzy wersjami
brak opisu edycji
Nie podano opisu zmian |
Nie podano opisu zmian |
||
| Linia 6: | Linia 6: | ||
Jako człowiek majętny w 1879 roku na przedmieściu miasta (dziś Al. Niepodległości 20) nabył znaczny obszar ziemi i wybudował duży, stylowy dom w kształcie dworku, który otoczył starannie utrzymanym ogrodem i drzewami. Tu przeniósł się z rodziną z mieszkania położonego u zbiegu dzisiejszych ulic Józefa Piłsudskiego i Al. Niepodległości. Wkrótce po zamążpójściu córki w prowadzeniu notariatu pomagał mu zięć [[Leonard Rzepecki]] (1881–1930), współzałożyciel i pierwszy powiatowy prezes Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. Przed budynkiem ustawiono duży, polny kamień z wmurowaną owalną, metalową tabliczką i napisem ''„Posadziły // w setną rocznicę urodzin // wielkiego poety // Adama Mickiewicza // Leokadia Łabęcka // Władysława Kamińska // 1898 r.”''. Pierwsza z fundatorek była siostrą żony Kamińskiego, druga zaś córką rejenta. Podczas okupacji hitlerowskiej tabliczka została zdjęta; w 1997 roku zaś odnaleziona i ponownie umocowana na kamieniu. | Jako człowiek majętny w 1879 roku na przedmieściu miasta (dziś Al. Niepodległości 20) nabył znaczny obszar ziemi i wybudował duży, stylowy dom w kształcie dworku, który otoczył starannie utrzymanym ogrodem i drzewami. Tu przeniósł się z rodziną z mieszkania położonego u zbiegu dzisiejszych ulic Józefa Piłsudskiego i Al. Niepodległości. Wkrótce po zamążpójściu córki w prowadzeniu notariatu pomagał mu zięć [[Leonard Rzepecki]] (1881–1930), współzałożyciel i pierwszy powiatowy prezes Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. Przed budynkiem ustawiono duży, polny kamień z wmurowaną owalną, metalową tabliczką i napisem ''„Posadziły // w setną rocznicę urodzin // wielkiego poety // Adama Mickiewicza // Leokadia Łabęcka // Władysława Kamińska // 1898 r.”''. Pierwsza z fundatorek była siostrą żony Kamińskiego, druga zaś córką rejenta. Podczas okupacji hitlerowskiej tabliczka została zdjęta; w 1997 roku zaś odnaleziona i ponownie umocowana na kamieniu. | ||
Na marginesie pracy zawodowej Władysław Kamiński aktywnie działał społecznie. Był kuratorem miejscowego szpitala, członkiem (w latach 1906–1907 i 1919–1935) i krótko przewodniczącym (1907) Koła Polskiej Macierzy Szkolnej (PMS) w Grójcu, współorganizatorem Związku Strzeleckiego „Strzelec” (organizacji wojskowej, politycznie związanej z piłsudczykami), współinicjatorem założenia pierwszej szkoły średniej w Grójcu („Szkoła 8-klasowa Męska z kursem Gimnazjalnym Włodzimierza Włodarskiego” (1912)), współorganizatorem Korpusu Straży Ogniowej i pierwszym jego prezesem (1881–1914). Dzięki jego zabiegom wybudowano nową strażnicę, zadrzewiono plac przed kościołem (był tu targ bydła). W 1897 roku własnym kosztem odnowił olejny portret znanego kaznodziei, grójczanina [[Piotr Skarga|Piotra Skargi]] (1536–1612), namalowany przez artystę [[Antoni Ziemięcki|Antoniego Ziemięckiego]] (1806–1870), syna znanego prawnika Franciszka i [[Eleonora Ziemięcka|Eleonory]] z Gagatkiewiczów, popularnej filozofki i publicystki. Za jego sprawą ze szpitala usunięto siostry krzyżanki ze zgromadzenia św. Elżbiety i zatrudniono siostry z innego zgromadzenia. Rejent Kamiński należał do Towarzystwa Opieki nad Zabytkami Przeszłości, interesował się historią [[Grójec|Grójca]] i literaturą piękną. Z jego wiedzy o najnowszych dziejach Grójca korzystał [[Wacław Skarbimir Laskowski]] (1892–1940), geograf w Męskiej 4 klasowej Szkole Powiatowej w Grójcu, gdy pisał okolicznościową broszurę „''Grójec. W 500–letnią rocznicę wyniesienia do godności miasta''” (1919). Władysław Kamiński w 1927 roku na akademii zorganizowanej przez Polską Macierz Szkolną ku czci Juliusza Słowackiego wygłosił prelekcję i recytował wiersze poety. | Na marginesie pracy zawodowej Władysław Kamiński aktywnie działał społecznie. Był kuratorem miejscowego szpitala, członkiem (w latach 1906–1907 i 1919–1935) i krótko przewodniczącym (1907) Koła [[Polska Macierz Szkolna|Polskiej Macierzy Szkolnej]] (PMS) w Grójcu, współorganizatorem Związku Strzeleckiego „Strzelec” (organizacji wojskowej, politycznie związanej z piłsudczykami), współinicjatorem założenia [[Liceum Ogólnokształcące im. Piotra Skargi w Grójcu|pierwszej szkoły średniej w Grójcu]] („Szkoła 8-klasowa Męska z kursem Gimnazjalnym Włodzimierza Włodarskiego” (1912)), współorganizatorem Korpusu Straży Ogniowej i pierwszym jego prezesem (1881–1914). Dzięki jego zabiegom wybudowano nową strażnicę, zadrzewiono plac przed kościołem (był tu targ bydła). W 1897 roku własnym kosztem odnowił olejny portret znanego kaznodziei, grójczanina [[Piotr Skarga|Piotra Skargi]] (1536–1612), namalowany przez artystę [[Antoni Ziemięcki|Antoniego Ziemięckiego]] (1806–1870), syna znanego prawnika Franciszka i [[Eleonora Ziemięcka|Eleonory]] z Gagatkiewiczów, popularnej filozofki i publicystki. Za jego sprawą ze szpitala usunięto siostry krzyżanki ze zgromadzenia św. Elżbiety i zatrudniono siostry z innego zgromadzenia. Rejent Kamiński należał do Towarzystwa Opieki nad Zabytkami Przeszłości, interesował się historią [[Grójec|Grójca]] i literaturą piękną. Z jego wiedzy o najnowszych dziejach Grójca korzystał [[Wacław Skarbimir Laskowski]] (1892–1940), geograf w Męskiej 4 klasowej Szkole Powiatowej w Grójcu, gdy pisał okolicznościową broszurę „''Grójec. W 500–letnią rocznicę wyniesienia do godności miasta''” (1919). Władysław Kamiński w 1927 roku na akademii zorganizowanej przez Polską Macierz Szkolną ku czci Juliusza Słowackiego wygłosił prelekcję i recytował wiersze poety. | ||
Był barwną, ciekawą, szanowaną i podziwianą postacią. W czasie urzędowania (i nie tylko) ubrany był w fez turecki, ciepłą chustę narzuconą na ramiona. Odczytywanie aktu notarialnego miało swój ceremoniał. Zanim do tego doszło, otwierały się drzwi z prywatnych apartamentów i ukazywała się w nich imponująca postać w fezie, z surową, krótko przystrzyżoną brodą; wnikliwe spojrzenie i tubalny głos robiły wrażenie. Podobno zgromadzeni w kancelarii chłopi pod ich wpływem nierzadko padali na kolana. W ten sposób wyrażali szacunek dla powagi urzędu oraz cześć dla powstańca. W czasie świąt narodowych władze administracyjne, organizacje społeczne, polityczne oraz niektórzy obywatele składali mu życzenia. Rejent Kamiński ożenił się z Józefą Biesiadowską (1857–1915) z którą miał dwóch synów: Stefana Rościsława (1881–1939), Zdzisława Tomasza (ur. 1885) i córkę Władysławę (1883–1963). Stefan, uczestnik wojny polsko-bolszewickiej był lekarzem w Białobrzegach i podobnie jak ojciec bardzo zasłużonym społecznikiem. Zdzisław z powodu „przestępstwa politycznego” nie ukończył studiów prawniczych w Petersburgu; mieszkał w Warszawie i pracował jako urzędnik. | Był barwną, ciekawą, szanowaną i podziwianą postacią. W czasie urzędowania (i nie tylko) ubrany był w fez turecki, ciepłą chustę narzuconą na ramiona. Odczytywanie aktu notarialnego miało swój ceremoniał. Zanim do tego doszło, otwierały się drzwi z prywatnych apartamentów i ukazywała się w nich imponująca postać w fezie, z surową, krótko przystrzyżoną brodą; wnikliwe spojrzenie i tubalny głos robiły wrażenie. Podobno zgromadzeni w kancelarii chłopi pod ich wpływem nierzadko padali na kolana. W ten sposób wyrażali szacunek dla powagi urzędu oraz cześć dla powstańca. W czasie świąt narodowych władze administracyjne, organizacje społeczne, polityczne oraz niektórzy obywatele składali mu życzenia. Rejent Kamiński ożenił się z Józefą Biesiadowską (1857–1915) z którą miał dwóch synów: Stefana Rościsława (1881–1939), Zdzisława Tomasza (ur. 1885) i córkę Władysławę (1883–1963). Stefan, uczestnik wojny polsko-bolszewickiej był lekarzem w Białobrzegach i podobnie jak ojciec bardzo zasłużonym społecznikiem. Zdzisław z powodu „przestępstwa politycznego” nie ukończył studiów prawniczych w Petersburgu; mieszkał w Warszawie i pracował jako urzędnik. | ||
| Linia 19: | Linia 19: | ||
[[Kategoria:Działacze społeczni]] | [[Kategoria:Działacze społeczni]] | ||
{{DEFAULTSORT:Kamiński, Władysław}} | |||