Wincenty Malicki: Różnice pomiędzy wersjami

Urodził się 22 stycznia 1893 we wsi [[Pęcław]] koło [[Czersk|Czerska]], w [[Powiat grójecki|powiecie Grójec]]; syn rolnika Jana<ref>Nie mylić z [[Jan Cieślak|Janem Cieślakiem]], pionierem sadownictwa.</ref> i Marianny Cieślak. Do publicznej szkoły elementarnej uczęszczał w Coniewie (1900–1904), naukę kontynuował w [[Czersk|Czersku]] (1905), następnie wstąpił do Seminarium Nauczycielskiego w Ursynowie pod Warszawą, którego nie ukończył z powodu przewlekłej choroby. Od 1 listopada 1914 do 30 września 1916 zorganizował i prowadził tajne nauczanie we dworze w Pęcławiu, za co został ukarany grzywną; po odzyskaniu niepodległości pracę tę zaliczono mu do wysługi pedagogicznej. W 1916 wstąpił na roczny kurs nauczycielski zorganizowany przez Polską Macierz Szkolną w Siedlcach. Od 1918 rozpoczął pracę nauczycielską na Podlasiu, kolejno w Kotuniu i Broszkowie k. Siedlec (1918–1919), w Gródku, gm. Jabłonna (1919–1921), Drohiczynie i Buszyskach (1921–1926), w [[Grójec|Grójcu]] (od 1927). W 1926 ukończył w Lublinie Wyższy Kurs Nauczycielski w zakresie filologii polskiej. W 1927 wygrał konkurs na stanowisko kierownika [[Publiczna Szkoła Podstawowa nr 1 im. Gabriela Narutowicza w Grójcu|Publicznej Szkoły Powszechnej nr 1 w Grójcu]]. Dzięki m.in. jego staraniom wybudowano obiekt szkolny (1928–1930) przy ul. Wareckiej (później ul. Józefa Piłsudskiego, potem ul. Walki Młodych i od 1989 znowu ul. Józefa Piłsudskiego). W 1934 szkole nadano imię Pierwszego Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Gabriela Narutowicza.

Aby podnieść poziom nauczania języka polskiego, Malicki wydzielił klasy dla dzieci pochodzenia żydowskiego, z których wkrótce utworzono oddzielną szkołę przeznaczoną dla dzieci żydowskich. W 1928 zorganizował zawodową szkołę dokształcającą dla młodzieży uczącej się zawodów rzemieślniczych.  

W Iatach 1928–1939 aktywnie pracował w lokalnych organizacjach społecznych, w których nierzadko pełnił odpowiedzialne stanowiska. Był wiceprezesem Zarządu Oddziału [[Związek Nauczycielstwa Polskiego|Związku Nauczycielstwa Polskiego]] (ZNP), wieloletnim sekretarzem Rady Szkolnej Powiatowej, przewodniczącym Rady Spółdzielni Spożywców „Wieśniak” (1939–?), którą założyli (17 marca 1935) działacze ruchu ludowego i [[Związek Młodzieży Wiejskiej „Wici”|Związku Młodzieży Wiejskiej „Wici”]]. W 1934 wzorowo pełnił rolę kierownika gospodarczego kursu poświęconego ustrojowi szkolnemu w Polsce, który zorganizowała Sekcja Pedagogiczna Zarządu Oddziału ZNP i Inspektorat Szkolny w Grójcu. W 1937 był współorganizatorem i aktywnym uczestnikiem [[Strajk nauczycieli w 1937 roku|strajku nauczycieli]] protestujących przeciw zawieszeniu (z przyczyn politycznych) Zarządu Głównego ZNP.  

We wrześniu 1943 w swojej szkole zorganizował i kierował kompletem [[Tajne nauczanie w czasie II wojny światowej|tajnego nauczania w zakresie I klasy szkoły średniej]]. 16 lutego 1944 został aresztowany przez gestapo podczas nauczania w szkole, przy ul. Piotra Skargi. Razem z nim aresztowano [[Władysław Strzałkowski|Władysława Strzałkowskiego]] i [[Henryk Adamski|Henryka Adamskiego]]. Po kilkudniowym przesłuchaniu w siedzibie miejscowego gestapo, skąd przez usłużnych strażników przesłał żonie obrączkę, wywieziono go do Warszawy i osadzono na Pawiaku. W tym samym czasie nieznany z nazwiska mieszkaniec Warszawy został zatrzymany przez gestapo z fałszywymi dokumentami dostarczonymi przez syna – Włodzimierza. Podczas przesłuchania załamał się i podał jego adres. W związku z tym wkrótce gestapo aresztowało syna we wsi [[Pęcław]]. Znaleziono przy nim blankiety kenkart wystawione in blanco. Obaj Maliccy zostali uwięzieni na Pawiaku i byli przesłuchiwani w komendzie Gestapo przy alei Szucha. Według nie do końca zweryfikowanych informacji, obaj w maju 1944 zostali rozstrzelani i spaleni w ruinach warszawskiego getta.  

* [[Henryk Świderski]], ''Armia Krajowa w Obwodzie Grójec-„Głuszec”'', Warszawa 1993, s. 42, 193, 210, 279.